Xtratime Community banner

21 - 40 of 3372 Posts

·
Registered
Joined
·
13,469 Posts
Discussion Starter #21 (Edited)
Milan Galić







Rođen 08/03/1938
Mesto u timu Napadač
Utakmica za reprezentaciju 51
Golova za reprezentaciju 37
Debitovao 31/05/1959
Igrao u klubovima FK Proleter (Zrenjanin),
FK Partizan (Beograd),
Standard de Liege (Bel),
Stade de Reims (Fra)

Rođen 8. marta 1938. u Zrenjaninu.

Ponikao u zrenjaninskom Proleteru, afirmisao se u Partizanu, nastavio karijeru u Standardu iz Liježa, a završio u Remsu. Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao 51 utakmicu i dao 37 golova.

Stadion JNA u Beogradu, 31. maj 1959. U kvalifikacijama za prvi Kup evropskih nacija Jugoslaviju očekuje neizvesna borba protiv Bugarske. U jugoslovenskom timu na levoj strani navale dvojica debitanata, igrači Partizana Milan Galić i Branislav Mihajlović. Dok se intoniraju nacionalne himne, zna se šta sve igrači preživljavaju, posebno debitanti...Naš tim treba da izvede početni udarac. Vođa navale, Zebec, već je 57 puta doživljavao sve ono sa čim se tek upoznaju Galić i Mihajlović. Na desnoj strani navale su takode iskusni igrači, Šekularac i Petković. A u bugarskom timu dobro poznati majstori fudbala u ovoj zemlji Najdenov, Rakarov, Abadžijev, Kolev, Panajotov...Rumunski sudija Popa daje znak za početak. Petaković dodaje loptu ka Zebecu, ovaj brzo reaguje i nastavlja prema debitantu Galicu, koji se poput munje našao u kaznenom prostoru protivnika i koristeći nepripremljenost i zbunjenost njegove odbrane, izbio sam pred golmana Najdenova i neodbranjivo zatresao mrežu.

Sve se zbilo za manje od pola minuta! U zvaničnim dokumentima Fudbalskog saveza Jugoslavije zapisano je da je ovaj pogodak postignut u 27. sekundi igre i da je to „najbrži" gol koji je ikad dat za naš nacionalni tim.

Životna i fudbalska priča Milana Galica počela je znatno ranije, kad je ostao ratno siroče koje u Dečjem domu u Zrenjaninu nije mnogo znalo o fudbalu, ali je već kao desetogodišnjak sa radošću trčao za loptom. Po prirodi povučen, dugo je trebalo da se odluči i prijavi treneru omladinaca domaćeg Proletera Koči Kolarovu. Ipak, u proleće 1952. prvi put je obukao kopačke i pravi dres. I kao izrazito nadaren dečak brzo postao omladinski reprezentativac Vojvodine.

Trener Kolarov očinski je prihvatio Galića, koji njegove savete nikad nije zaboravljao. Kad je navršio 16 godina, postao je i omladinski reprezentativac Jugoslavije, učestvujući na dva turnira UEFA, 1955. godine u Italiji i 1966. u Mađarskoj. Ukupno je sedam puta nosio nacionalni dres juniora (1955-1956) i postigao dva gola. Kasnije je odigrao i jednu utakmicu za mladu reprezentaciju (19.aprila 1959. u Nišu protiv Mađarske (1:0).

Za sve ovo vreme u Zrenjaninu je završio osnovnu školu i gimnaziju, a pre mature je postao prvotimac u Proleteru. Već kao afirmisani igrač, prešao je u Partizan, ali se brzo vratio da pomogne svome timu u kvalifikacionim borbama za ulazak u Prvu ligu. Pošto je Sarajevo zaustavilo sve želje Zrenjaninaca, Galić se vraća u Partizan i posle nekih sporova zbog njegove registracije za "crno-bele", stiče pravo igranja na prvenstvenim utakmicama tek u proleće 1959.

Ali, i preostala tri meseca ligaških okršaja bila su mu dovoljna da se dokaže i istakne kandidaturu za nacionalni tim. Tadašnja selektorska komisija (Nikolić, Tirnanić, l.ovrić) ukazuje mu poverenje i Galić je 31. maja 1959. clehitovao u susretu protiv Bugarske (2:0) u Beogradu i postigao onaj „najbrži" gol.

Igrao je levo krilo i levu polutku, ali se kod najšireg kruga ljubitelja fudbala proslavio kao vođa navale. lako osrednjeg rasta (visok 176 cm), nije pripadao onim robusnim napadačima koji su dominirali fizičkom snagom, oštrinom i silinom. On je, naprotiv, bio vođa navale posebnog tipa. Vrlo brz i okretan, sposoban da se kreće na velikom prostoru igrališta, da se nade na svakoj poziciji u navalnom redu, Galić je bio uspešan graditelj igre i izvanredan strelac. Kao školovan fudbaler sa dobrom tehnikom, sa brzim startom, žilav i stabilan, neustrašiv i agresivan, postao je jedan od najboljih igrača Partizana i reprezentacije, koji će u najvećim i najznačajnim bitkama sa našim nacionalnim tiinom dostići najviše domete.

U dresu Partizana Galić je odigrao ukupno 281 utakmicu i postigao 165 golova. Iako sjajan strelac, čiji su pogoci često odlučivali brojne utakmice, nijedanput nije bio najbolji golgeter u prvenstvu, ali je zato postigao sjajan "hat-trick" u osvajanju šampionske titule sa Partizanom: 1961, 1962. i 1963. godine! Tri sezone uzastopno i još jedanput 1964/65.

Igrao je i u onoj nezaboravnoj sezoni kad je Partizan 11. maja 1966. godine protiv Real Madrida (1:2) u Briselu stigao do finala Kupa evropskih šampiona. Nalazeći se na odsluženju kadrovskog roka u JNA, odigrao je samo tri utakmice (i postigao dva gola), ali je doprineo da ova sjajna generacija Partizana stigne skoro do trona evropskog fudbala.

Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 51 utakmicu i postigao 37 golova, samo jedan pogodak manje od Stjepana Bobeka koji je sa 38 golova strelac-rekorder u reprezentaciji. Uz Bobeka, koji mu je, kako je sam govorio, uvek bio uzor, on je tek drugi fudbaler koji je prestigao predratni rekord slavnog „Moše" Marjanovića, koji je na 57 utakmica postigao 36 golova za reprezentaciju.

Pripremajući se za olimpijski turnir 1960. godine u Italiji, Galić je učvrstio mesto u ekipi, naročito posle dobre igre 11. maja 1960. protiv Engleske (3:3) u Londonu, postigavši dva gola za Jugoslaviju. Na turniru u Italiji bio je kapiten reprezentacije i na svakoj utakmici postigao bar jedan gol. Sa ukupno sedam pogodaka bio je sa Dancem Nielsenom najbolji strelac turnira. Put do jedine dosad osvojene zlatne olimpijske medalje vodio je preko pobeda nad Egiptom (6:1) i Turskom (4:0), na kojima je Galić postigao po jedan gol, zatim preko nerešenog susreta sa Bugarskom (3:3) u kome je Galić briljirao i postigao sva tri gola, zatim preko polufinala protiv Italije (1:1) u kome je Galić postigao jedini pogodak za naš tim i imao sreću da uz pomoć žreba stigne do poslednjeg stepenika turnira, do finalnog susreta protiv Danske (3:1).

U odlučujućoj utakmici protiv Danaca, već u 1. minutu igre, postigao je vodeći gol za Jugoslaviju i skoro ponovio podvig iz debitantskih dana, ali je u 38. minutu zbog prigovora sudiji Lo Belu bio - isključen! Umesto njega, na kapitensko postolje ispeo se Bora Kostić, a on je kao poslednji primio pobedničku medalju...

Iste godine igrao je i u finalu prvog Kupa evropskih nacija 10. jula 1960. protiv SSSR-a (1:2) u Parizu. Posle podviga u polufinalnom susretu protiv „Trikolora" (5:4), u kome je postigao jedan pogodak, Galić je i u finalnom susretu zatresao mrežu legendarnog golmana Jašina, ali je trofej, posle produžetka utakmice, ipak pripao ekipi SSSR-a. Naša ekipa osvojila je „srebro" - titulu vicešampi-ona Evrope.

Na Svetskom prvenstvu 1962. godine u Čileu, na kome je naš tim osvojio četvrto mesto, Galić je igrao na svih pet utakmica i postigao tri gola. Tada se nalazio u zenitu karijere i njegove igre ocenjene su svetskim dometima.

Uvek je isticao da mu je najmiliji pogodak u dresu reprezentacije bio onaj koji je postigao 14. oktobra 1962. protiv Mađarske (1:0) u Budimpešti, koji je posle 31 godine doneo prvi uspeh protiv našeg severnog suseda: naš tim je pre toga jedini put pobedio 25. maja 1931. godine u Beogradu - sa 3:2!
Na još dve utakmice postizao je odlučujuće pogotke za reprezentaciju: 1963. protiv Belgije (1:0) u Briselu i 1965. protiv Francuske (1:0) u Beogradu.

Kad se 1966. godine raspao onaj slavni tim Partizana, Galić je medu poslednjima otišao u inostranstvo. Od oktobra 1966. do juna 1970. igrao je za belgijsku ekipu Standard Liege, a zatim od juna 1970. do juna 1973. godine u Francuskoj, za ekipu Stade de Reims.

Pošto se 1973. vratio u Beograd, završio je studije i diplomirao na Pravnom fakultetu u Beogradu. Ostao je aktivan u fudbalu, kao pravni stručnjak u Fudbalskom savezu Jugoslavije.


Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
1972-73 Reims - Stade de Reims FRA 1 3 1
1971-72 Reims - Stade de Reims FRA 1 16 3
1970-71 Reims - Stade de Reims FRA 1 36 14
1969-70 Standard Liege BEL 1 25 17
1968-69 Standard Liege BEL 1 23 5
1967-68 Standard Liege BEL 1 14 2
1966-67 Standard Liege BEL 1 22 9
1965-66 Partizan Beograd YUG 1 5 1
1964-65 Partizan Beograd YUG 1 24 15
1963-64 Partizan Beograd YUG 1 20 4
1962-63 Partizan Beograd YUG 1 25 16
1961-62 Partizan Beograd YUG 1 21 7
1960-61 Partizan Beograd YUG 1 21 14
1959-60 Partizan Beograd YUG 1 22 10
1958-59 Partizan Beograd YUG 1 10 7
Career Totals: 287 125

http://www.reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1059&Itemid=12

i highly recommend 'Fudbal, Nogomet i jos ponesto' for anyone interested in Serbian and Yugoslav football... there are 8 episodes

the following are excerpts from the episode dealing with the NT in the 1960's, of which Galic was significant contributor



 

·
Registered
Joined
·
13,469 Posts
Discussion Starter #22 (Edited)
Missed opportunity of talented generation





In the European Champions' Cup final match 1966 at Haysel stadium in Brussels, team of Partizan Belgrade - a generation of famous 'babies', leading by goalkeeper Soskic, Jusufi, Vasovic, Galic - met with Real Madrid, which was only a shadow of a team that, with Di Stefano, Puskas, Kopa and Gento, won five successive European Champions' Cup titles in the period between 1956 and 1960.

Real was harmless at the beginning, Partizan was more concrete and took a lead through Vasovic. Later on during the match, Amancio scored the first goal for Real, while Serena by second goal used total confusion of the rival. The "kings" club from Madrid provided itself a title of the strongest and most respected European club's competition for the sixth time.

It was the greatest and in the same the last opportunity of talented generation of Partizan to confirm its domination, not only in Yugoslav, but also in the European football. A great number of players of Belgrade team left the club at the end of the season, and Velibor Vasovic, who scored the only goal in the final match, few years later felt the satisfactory when he received the European Champions' Cup trophy as a captain of Dutch team Ajax.

http://www.arhiva.serbia.gov.rs/news/2000-02/02/17035.html


 

·
Registered
Joined
·
13,469 Posts
Discussion Starter #23
My Perfect 10: Vladimir Petrovic

Monday 30 August 2010 08:00



The new issue of FourFourTwo is a 'Playmakers Special'. This week on FFT.com our writers will be celebrating their favourite fantasistas – and Professor Champions League starts us off with the discarded genius who played Wengerball before the term even existed...

Vladimir Petrovic could, as Arsenal historian Ivan Ponting noted, "drift through games with the detached air of a man out for a quiet afternoon’s plane-spotting" but that didn’t stop me loving him. The mercurial Serbian playmaker was, his Gunners team-mate Brian McDermott said, "like a messenger from the future, letting us know that one day English football would be ruled by players like him."

There is some justice in Brian Glanville’s pithy verdict: "Gifted but sporadic". But when you watched a side as fractured, aimless and infuriating as Terry Neill’s Arsenal in 1982/83, Petrovic’s visionary, inconsistent genius was easier to stomach than Brian Talbot’s running, the industrial pointlessness of which symbolised an era when British football confused activity with ability.

In 1982, eastern European football as almost as remote as the dark side of the moon so when a frail blond playmaker nicknamed Pigeon arrived at Highbury that winter, nobody knew quite what to make of him. Unfortunately one of the people who didn’t know what to make of him was his new manager who often used Petrovic, a playmaker revered for his talent by Red Star Belgrade fans, as a winger.

Luckily, the players recognised his ability. Tony Woodcock and Alan Sunderland would soon learn to cry "Vladi! Vladi!" and stretch their arms out appealing for the perfect through-ball.

The official stats – 22 appearances (three as a sub) and three goals – would seem to confirm the dismissive view of Ponting and Glanville. But he joined a team in transition, in the sense that Arsenal were going from bad to worse: a team that seemed mesmerised by its own decline. They didn’t play anything as pretty as Wengerball. Nor were they as soporifically efficient as George Graham’s Gooners.


Heady days: Vladimir Petrovic and Ashley Grimes



Though they had some talent – the North Bank could still sing "We all agree, Rixy is better than Hoddle" and almost believe it – few playmakers have been asked to make the play for such a dysfunctional outfit. Tenth in the old First Division in 1982/83 flattered that Arsenal team.

Watching from the North Bank, trying to blend in by perfecting the requisite amused fatalism, I was intrigued by Petrovic. If he did, as Stewart Robson told Jon Spurling in his book Highbury, "have a tendency to drift out of games completely", it was hard to blame him as Kenny Sansom thundered down the left (a tactic which was by 1982/83 merely underlining the law of diminishing returns), scrambled defensive clearances went astray and his through-balls found spaces his team-mates weren’t aware of.

A free-kick first alerted me to Petrovic’s spellbinding genius. Memory tells me that it was against Stoke City in January 1983. Arsenal had won a free-kick 35 yards from Stoke’s goal at the Clock End. The North Bank groaned, awaiting the usual dance of indecision that preceded every promising set-piece that season. But Petrovic strolled up to the ball, curled it around the wall and into the net.

Nobody cheered for a second or two. We weren’t used to free-kicks being taken that quickly and emphatically and, as the goal was at the other end of the pitch, many on the North Bank must have wondered if it was all a mirage. But as the Arsenal players drifted back towards the centre-circle, the North Bank realised it hadn’t been seeing things and let out a mighty roar.

Though the crowd began to chant "Vladi", his teammates quickly realised he wasn’t destined to stay. The Serb had only made his debut in December but by March Neill had decided he was surplus to requirements. (I asked Neill about this many years later and he said he’d desperately wanted to keep Petrovic but had been foiled by the ever-changing financial demands from his agent and Red Star.) The next game, an FA Cup quarter-final against Aston Villa, Petrovic was superb, turning two opponents inside out before scoring a blinder.

He never did anything that match-changing again. Yet those Arsenal fans still pining for the assured artistry of dear departed Liam Brady adored him. And on the last home game, against Sunderland, he ran rings around everyone. He was so brilliant it was like watching one of those impossibly perfect performances I’d only read about in comics like Score, Roar and Roy of the Rovers.

That was his last-ditch attempt to persuade Neill and Arsenal to keep him. Even with most of the stadium chanting "Are you watching Terry Neill?" it didn’t work. Petrovic was off that summer – to Paris and then to Antwerp. Neill would be gone a few months later, booted out in December 1983 with the Gunners just five points clear of relegation.

When Petrovic left, he told Spurling, he received a letter from one Arsenal fan saying: "Maybe one day Arsenal fans will enjoy watching a skilful team rather than a bunch of kickers and runners." As the Serb joked: "I wonder if Arsene Wenger wrote the letter?"

http://fourfourtwo.com/blogs/championsleague/archive/2010/08/30/my-perfect-10-vladimir-petrovic.aspx
 

·
Zeko lopove...
Joined
·
7,464 Posts

·
Registered
Joined
·
13,469 Posts
Discussion Starter #26 (Edited)
Dušan ´Dule´ Savić

Rođen 01/06/1955
Mesto u timu Napadač
Utakmica za reprezentaciju 12
Golova za reprezentaciju 4
Debitovao 31/05/1975
Igrao u klubovima FK Jedinstvo (Ub),
FK Crvena Zvezda (Beograd),
Sporting de Gijón (Esp),
Lille OSC (Fra), Cannes AS (Fra)







Rođen 1. juna 1955. u Ubu, Srbija.

Proslavljeni centarfor Crvene zvezde iz sedamdesetih godina, jedini je fudbaler sa prostora bivše Jugoslavije kojim su se inspirisali i rokeri i reditelji savremenih urbanih filmova.

Savić je, igrajući za Zvezdu, dao više od stotinu golova, bio među pet najboljih strijelaca u istoriji bivše Jugoslavije, osvojio brojne trofeje, a u tadašnjoj nacionalnoj reprezentaciji odigrao 12 utakmica i dao 4 golova. Od njega je i u tadašnjoj Zvezdinoj generaciji bilo većih igrača, baš kao i pre i posle. Savić nije među pet Zvezdinih "zvezda" kao Rajko Mitić, Dragoslav Šekularac, Dragan Džajić, Vladimir Petrović Pižon ili Dragan Stojković Piksi.

"Nije kriterijum popularnosti određivao ko su Zvezdine zvezde. Gledalo se ko je najbolji igrač, a bilo je važno i da taj najbolji igrač bude predvodnik svoje generacije i da to traje u periodu između pet i deset godina. I ova petorica su stvarno bili najbolji igrači svojih generacija i svog vremena. Naravno, ja to nisam mogao da budem, jer je Pižon bio najbolji igrač i predvodnik moje generacije", skroman je Dule.

Smatra da je zbog borbenosti i agresivnosti i postao lik zvezdaša po ukusu i kriterijumima Zvezdinih navijača. Njima je najveću radost priređivao krajem sedamdesetih, kada se Zvezda plasirala u finale Kupa UEFA, u kojem je izgubila od Borusije iz Menhegladbaha.

U generaciji Vladimira Petrovića, Miloša Šestića, Cvijetina Blagojevića i drugih asova, Savić je dao najviše golova. U Zvezdinom umalo uspješnom pohodu na Kup UEFA, Savić je postigao četiri pogotka i bio jedini fudbaler koji je odigrao svih 12 mečeva. Na špicama se i danas vrte njegovi golovi Arsenalu i drugom engleskom predstavniku VBA. Ta dva atraktivna gola su i njemu najdraža, iako je dao i dva lepa pogotka glavom - Dinamu iz Berlina i Herti. Taj gol Herti, sjeća se, dao je tako što je u trenutku udarca glavom odnio i kopačku i nogu protivničkog igrača. Bila je to, bez sumnje, najbolja sezona i za njega i za tadašnju Zvezdinu generaciju. Pored dva engleska i nemačka tima, Zvezda je iz takmičenja izbacila i španski Hihon. Savićev tim je te godine imao najveću posetu od svih klubova koji su igrali u Evropi - 65.000 gledalaca po utakmici. A mečeve je dobijao potpuno netipično za tadašnje jugoslovenske klubove: odlučujuće golove Zvezda je, do finala, davala u posljednjih pet minuta i imala skoro stoprocentnu realizaciju.

U Zvezdu, u čijem crveno-belom dresu je pobrao mnoge trofeje, Savić je stigao iz Uba, varošice na sat vožnje od Beograda. Odrastao je u istom dvorištu sa Draganom Džajićem, iako je Džaja stariji od njega devet godina i dva dana. Pamti i dan kada je stigao na probu na "Marakanu": 21. mart 1972. godine. Već 1974, u devetnaestoj godini, postao je prvotimac. Sa nepunih 20 debitovao je u reprezentaciji tadašnje SFRJ. I bio prvi strelac lige one Jugoslavije, a za Zvezdu odigrao više od 400 utakmica.

Pored večitog derbija sa Partizanom, najviše je voleo da igra u Splitu i u Zagrebu protiv Hajduka i Dinama. A voleo je, kaže, da igra i u Sarajevu i u Mostaru, jer su Sarajevo , Željezničar i Velež bile strašne ekipe sa strašnim igračima. Pamti da je na tim utakmicama uvijek bilo dosta Zvedinih navijača. U Tuzli je, kaže, bilo teško igrati protiv Slobode, a stadion u Skoplju je posebno voleo jer je Zvezda tamo uvek pobeđivala Vardar . Od čuvara zaduženih za njega, cenio je Blagoja Paunovića i Nenada Stojkovića iz Partizana i Velimira Zajeca, kapitena Dinama, kao i Boru Primorca, bivšeg fudbalera Veleža i Hajduka. Svu četvoricu je respektovao jer su imali i mozak i talenat. Zbog tog njihovog dara, nijednog od njih nikada nije namjerno faulirao. Inače, imao je običaj da protivničkog centarhalfa odmah na početku "ohladi" startom, ali ne pogibeljnim i sračunatim da ga povredi. To mu, kaže, nije u karakteru.

Zbog ratova u bivšoj SFRJ ni sa jednim fudbalerom sa kojim je bio dobar nije prekidao komunikaciju. Kod Bore Primorca je bio tri-četiri puta u Londonu. Viđa se sa Halilhodžićem u Parizu, a sretao se i sa Vujovićima - Zoranom i Zlatkom. S tim fudbalerima se najviše družio dok su zajedno ili u istom periodu igrali u Francuskoj. U toj zemlji je, kao fudbaler, proveo šest sezona - dve u Lilu i četiri u Kanu. Šest meseci igrao je u Španiji, u Sportingu iz Hihona. U Francuskoj je ostao do 1990. godine, kada se vratio u Beograd . Bez obzira što je, tvrdi, znao šta će se desiti u bivšoj Jugoslaviji. Vratio se da bi se njegov drugi sin Vujadin rodio u Beogradu. Prvi sin Uroš rođen je u Francuskoj.

Dule Savić je prvi put na "Marakanu" kročio 1968. kao klinac sa bratom Draganom. Podrazumeva se da je bio oduševljen. Do duše, ne kao Nikola Nikić koji je, diveći se travi na stadionu, pomislio šta bi radila njegova krava Jagoda da vidi takvu travu.

Duletov prvi posao na "Marakani" je bilo dohvatanje lopti. Do tog angažmana došlo je kada je njega i brata Dragana Džaja, komšija iz Uba, spazio na stadionu i uveo da ubacuju lopte na "severu". Zvezda je te nedelje pobedila Vardar 3:0, a Duleta je doživljaj i nagrada da bude na "Marakani" sa unutrašnje strane dešavanja držao pet dana. Posle je dohvatao lopte na utakmici Zvezda - Partizan 1971. godine. Već naredne sezone došao je na probu u Zvezdu i u njoj, s kraćim prekidima, ostao do danas. U Zvezdu ga, međutim, nije doveo Džajić, iako su odrasli u zajedničkom dvorištu. Njegov tadašnji trener u Jedinstvu iz Uba naterao je Savićevog oca da najtalentovanijeg prvotimca ubskog kluba dovede da se oproba na najvećem domaćem stadionu.

Oženjen je TV-novinarkom Marinom Rajević Savić, autorkom i voditeljkom emisije "Dok anđeli spavaju". Dušan i Marina Savić imaju dva sina, Uroša i Vujadina. Vujadin Savić je trenutno na pragu prvog tima Crvene zvezde.

Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
1988-89 Cannes AS (B) FRA 1 3 2
1988-89 Cannes AS FRA 1 22 5
1987-88 Cannes AS FRA 1 30 11
1986-87 Cannes AS FRA 1 20 7
1985-86 Cannes AS FRA 1 31 15
1984-85 Lille OSC FRA 1 34 13
1983-84 Lille OSC FRA 1 36 12
1982-83 Sporting de Gijón ESP 1 13 3
1982-83 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 15 13
1981-82 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 30 16
1980-81 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 0 0
1979-80 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 28 11
1978-79 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 30 24
1977-78 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 16 6
1976-77 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 25 15
1975-76 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 19 9
1974-75 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 30 20
1973-74 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 9 6
Career Totals: 391 188

Utakmice reprezentacije Jugoslavije u kojima je nastupao :

PU 31.05.1975 Jugoslavija - Holandija 3-0 (2-0) goal
KEP 04.06.1975 Švedska - Jugoslavija 1-2 (1-1)
PU 18.02.1976 Tunis - Jugoslavija 2-1 (2-1)
KSP 08.05.1977 Jugoslavija - Rumunija 0-2 (0-2)
PU 26.06.1977 Brazil - Jugoslavija 0-0 (0-0)
PU 03.07.1977 Argentina - Jugoslavija 1-0 (1-0)
KEP 04.10.1978 Jugoslavija - Španija 1-2 (1-2)
BK 15.11.1978 Jugoslavija - Grčka 4-1 (1-1) goal
KEP 01.04.1979 Kipar - Jugoslavija 0-3 (0-1)
PU 16.09.1979 Jugoslavija - Argentina 4-2 (1-0)
KEP 14.11.1979 Jugoslavija - Kipar 5-0 (1-0) goal
KEP 13.10.1982 Norveška - Jugoslavija 3-1 (1-0) goal

http://www.reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1488&Itemid=12




----------------------------------

Na današnji dan: Dule Savić presudio Vest Bromvič Albionu
Objavio Aleksandar 7. mart 2013. u Vesti, Istorija, Fudbal



Na današnji dan, pre 34 godine, u četvrtfinalu Kupa UEFA, Crvena zvezda je ugostila Vest Bromvič Albion i pobedila, rezultatom 1:0.

Crveno-beli do pobede su došli pogotkom Dušana Savića, iz slobodnog udarca, sa 20-ak metara. Branko Stanković izveo je na tom meču fantastičnu ekipu: Stojanović, Jovanović, Jurišić, Krmpotić, Muslin, Miletović, Milovanović, Petrović, Blagojević, Šestić, Savić. U igru su kasnije ušli Zoran Simić i Neđa Milosavljević. Meč je odigran pred preko 90 000 navijača, a sudio je Vojteh Kristov iz Čehoslovačke.

Za Engleze su u to vreme nastupali, između ostalih, Goden, Betson, Kaningem, Redžis, Toni Braun, Bobi Robson, a VBA je redovno bio u vrhu tabele engleskog fudbala. Pre 1/4 finala, naš tim je izbacio ekipu Arsenala, Dinamo iz Berlina i Hihon, a Englezi Bragu, Galatasaraj i Valensiju.

Zvezda je tako u dva meča (1:0, 1:1) prošla u polufinale, gde je eliminisala Hertu, a u čuvenom finalu evro-trofej našem timu oteo je sudija Mikeloti.

Pogledajte Duletovu majstoriju:


http://www.mojacrvenazvezda.net/57397/2013/03/07/na-danasnji-dan-dule-savic-presudio-vest-bromvic-albionu/
 

·
Registered
Joined
·
13,469 Posts
Discussion Starter #28 (Edited)
Najveći fudbalski mangupi

Dragoslav Sekularac



Ako neko zaslužuje epitet jugoslovenskog Džordža Besta s primesama Maradone i Garinče, onda je to svakako Zvezdina zvezda Dragoslav Šekularac.

Zvuči skoro neverovatno s ove distance da je ovaj čovek uvršten u idealni tim Svetskog prvenstva 1962. i da je stajao rame uz rame s veličinima poput Pelea ili Garinče. Ali on je i bio njihovo društvo, društvo fudbalskih veličina. Ono što je Šeki mogao da napravi s loptom nije moglo da se prepriča.

Njegovu igru poredili su s onom kakvu je demonstrirao Euzebio ili Bobi Čarlton jer – Šeki je s loptom mogao sve, nije važno koliko biste mu prostora ostavili. Kako je i sam jednom prilikom rekao - "bekove sam slao u jagode“.

U kom pravcu bi otišla Šekijeva karijera da su ga jugoslovenske vlasti pustile da ode u Juventus koji je za njega te 1959. godine nudio neverovatnu sumu od 600.000 dolara, ostaće zauvek u domenu nagađanja. Da li bi i tamo brisao svoje cipele italijanskim lirama kao što je svojevremeno to činio s dinarima i da li bi izlazio s najlepšim torinskim gospođicama, kao što je to činio s najlepšim damama ondašnje Jugoslavije? Nema nikakve sumnje da bi!

Da li možete da zamislite da se o nekom aktuelnom domaćem igraču danas, kao onda o Šekiju, snimi film!

http://www.mozzartsport.com/iz-drugog-ugla/najveći-fudbalski-mangupi-(ii-deo)

SgZjembnSwM
 

·
Registered
Joined
·
13,469 Posts
Discussion Starter #29 (Edited)
Rajko Mitić





Rođen 19/11/1922 † 29/03/2008
Mesto u timu Napadač
Utakmica za reprezentaciju 59
Golova za reprezentaciju 32
Debitovao 09/05/1946
Igrao u klubovima Košutnjak (Beograd),
BSK (Beograd),
FK Crvena zvezda (Beograd)

Rođen 19.novembra 1922. godine, u Dolcu kod Bele Palanke, preminuo 29. marta 2008. u Beogradu.

Bio je igrač beogradske Crvene zvezde, a poštovan i voljen u celoj zemlji. Njegova popularnost je prerasla u legendu i znatno prevazišla vreme u kome je igrao. Bio je slavljen kao nezaboravni kapiten „crveno-belih" i jedan od najboljih igrača i strelaca reprezentacije.

Veliki protivnik nesportske igre i nekorektne borbe, nikad nije povukao protivnika za dres, niti mu podmetnuo nogu. Fudbalski teren za njega nikad nije bio ogledanje u snazi, već prostor za igru, za nadmetanje u veštini.
Jednostavno, voleo je fudbal i tu ljubav je prenosio na saigrače, protivnike, i gledaoce. U svemu ovome treba tražiti objašnjenje njegove popularnosti koja do danas nije dostignuta.

Po atraktivnosti, Crvena zvezda i reprezentacija imali su, u mnogo čemu, i boljih igrača, ali je Mitić, koga su svi oslovljavali samo imenom - Rajko, ostao jedan jedini, neponovljiv, poštovan zbog svojih izuzetnih sportskih i ljudskih vrlina.

Mitićevo drugovanje s fudbalom počelo je na livadama beogradskog Košutnjaka, nastavilo se u klubu istog imena, koji se takmičio u trećem razredu Beograda. U leto 1938, postao je član omladinske ekipe BSK-a, da bi dve godine kasnije, sredinom 1940, na prijateljskoj utakmici protiv zemunskog Viteza (7:3), debitovao za prvi tim na mestu vođe navale. Ovaj veliki događaj u njegovoj karijeri ostao mu je u prijatnoj uspomeni - postigao je pet golova!

Ratne godine zaustavile su i njegov sportski razvoj, ali već od 1944. godine, kao borac inžinjerske brigade (zajedno sa Đajićem i Jezerkićem), nastavlja da igra, da bi od osnivanja Crvene zvezde, 4. marta 1945, bio njen prvi kapiten.
Od tada je u 14 prvenstvenih sezona nosio „crveno-beli" dres kao jedan od najboljih igrača u istoriji Crvene zvezde. Odigrao je ukupno 572 utakmice (od toga 220 prvenstvenih i 39 u Kupu) i postigao 262 gola (74 prvenstvena i 22 u Kupu).

Kao kapiten i istinski vođa tima, Mitić je pet puta predvodio „crveno-bele" kad su osvajali titulu prvaka Jugoslavije: 1951, 1953, 1956, 1957. i 1959. godine. Prvu od ovih pet titula Crvena zvezda je osvojila u dramatičnoj borbi sa zagrebačkim Dinamom, koji je tri kola pre kraja vodio sa pet bodova prednosti, da bi ipak izgubio prvo mesto za slabiji količnik od 0,018 golova!

I u Fudbalskom kupu Jugoslavije Mitić je sa Crvenom zvezdom četiri puta osvajao veliki trofej: 1948, 1949, 1950. i 1958. godine. Prvi osvajač Kupa bio je Partizan, a onda je Crvena zvezda triput uzastopno pobeđivala.

Osim rehabilitacije posle operacije meniskusa 1947, Mitić je retko odsustvovao iz tima. Čuvajući druge, čuvao je i sebe. Posle punih 13 godina aktivnog igranja, od dresa Crvene zvezde oprostio se 29. novembra 1958. u finalu Kupa protiv mostarskog Veleža (4:0) u Beogradu. Sa napunjenih 36 godina i prvim sedim vlasima, kao kapiten tima koji je osvojio Kup, poslednji put je pozdravio gledaoce sa zelenog polja.

Kao kapiten Crvene zvezde Mitić je imao i dva doživljaja koji su u svoje vreme podelili javnost. Prvi put kad je zbog nedoličnog ponašanja isključio iz igre svog najboljeg prijatelja Branka Stankovića, kad se čak i u Crvenoj zvezdi vodila diskusija da li i ovo spada u pravo kapitena tima, dok je drugi slučaj izazvao pravu buru medu navijačima. Tada, 7. aprila 1958. u prvenstvenom susretu protiv ekipe Splita u Splitu, u 72. minutu utakmice, kod rezultata 1:1, pošto je bačeni kamen iz gledališta pogodio u glavu Boru Koštica, Mitić je izveo ekipu sa terena. Disciplinski sud FSJ kaznio je sve igrače Crvene zvezde (izuzev Kostića i Beare) sa po mesec dana neigranja. To je bio najneprijatniji događaj koji je Mitić doživeo kao kapiten „crveno-belih".

Tokom 11 godina igranja za reprezentaciju Jugoslavije, prvo je triput uspešno igrao za omladinsku ekipu (1940-1941), a posle toga 59 puta za najbolju selekciju. Debitovao je na prvoj međudržavnoj utakmici posle drugog svetskog rata, 9. maja 1946. protiv Čehoslovačke (2:0) u Pragu. Na ovoj utakmici od predratnih reprezentativaca igrali su samo Frane Matošić i Pleše, a svi ostali su bili debitanti: Monsider, Stanković, Kokeza, Pleše, I.Horvat, Simonovski, K. Tomašević, Mitić, Bobek, F. Matošić, Kacijan.

U ovom susretu Mitić je postigao i prvi gol za reprezentaciju. Do kraja je ukupno 32 puta bio strelac, što ga je uvrstilo na četvrto mesto najboljih „tobdžija" u reprezentaciji (Bobek 38, Galić 37 i „Moša" Marjanović 36 golova).

Za boje reprezentacije Mitić je na tri utakmice postigao ,,het-trick": 28. maja 1950. protiv Danske (5:1), 15. jula 1952. protiv Indije (10:1) i 21. maja 1953. protiv Velsa(5:2). Više puta je rekao da mu je najmiliji gol za reprezentaciju bio onaj koji je postigao 16. maja 1954. u prijateljskom susretu protiv Engleske (1:0) u Beogradu. To je bio jedini, odlučujući pogodak, a postignut je u poslednjim minutima utakmice.

Učestvovao je na dva olimpijska turnira - I948. u Londonu i 1952. godine u Finskoj. I oba puta osvojio drugo mesto, srebrnu medalju. Bio je kapiten i član onog našeg nezaboravnog „olimpijskog tima" iz Finske, koji je na svih šest utakmica igrao u nepromenjenom sastavu: Beara, Stanković, Crnković, Čajkovski, Horvat, Boškov, Ognjanov, Mitić, Vukas, Bobek, Zebec.

Posebno su u sećanju ostale one dve dramatične utakmice protiv ekipe SSSR-a, kad je naš tim u prvom susretu svega 13 minuta pre završetka vodio sa 5:1 i - ipak nije pobedio (5:5). Na ponovljenoj utakmici Mitić je postigao vodeći gol i otvorio vrata konačnoj pobedi (3:1).

Oba svetska prvenstva na kojima je učestvovao, 1950. u Brazilu i 1954. godine u Švajcarskoj, nisu mu ostala u prijatnoj uspomeni. Pred utakmicu protiv Brazila (0:2) u Riju, izlazeći na teren podzemnim hodnikom, na izlaznom stepeništu naglo je podigao glavu i temenom udario u gvozdeni poklopac koji je zatvarao izlazak na teren. Zbog velike rasekotine na glavi i krvarenja, morao je da zatraži lekarsku pomoć. Zbog toga smo najtežu utakmicu počeli sa 10 igrača, a vodeći gol koji je Ademir postigao u 3. minutu, Mitić nije ni video.

Jubilarnu, 50. utakmicu u reprezentaciji proslavio je na Svetskom prvenstvu 1954, u susretu protiv SR Nemačke (0:2). Uprkos terenskoj nadmoćnosti našeg tima, sreća mu je sasvim okrenula leđa: Horvat je postigao autogol, a drugi pogodak primljen je pred kraj susreta.

Od dresa reprezentacije oprostio se 29. septembra 1957. protiv Rumunije (1:1) u Bukureštu. Bio je voda navale i imao 35 godina i 23 dana - samo četiri dana manje nego njegov dugogodišnji saigrač Branko Stanković koji je kao naš rekorder poslednju utakmicu u državnom timu odigrao sa 35 godina i 27 dana.

Kad je prestao da igra, od 1960. do 1966. godine kao viši sportski trener nalazio se na čelu stručnog štaba Crvene zvezde, krajem 1966. postao je član Komisije FSJ za sastav reprezentacije, a od 23. aprila 1967. do 18. novembra 1970. kao selektor sastavio je 34 jugoslovenske reprezentacije. Najveći uspeh postigao je u Kupu nacija 1968, na kome je naš tim osvojio titulu vicešampiona Evrope.

Još kao aktivan igrač bio je komentator beogradskog „Sporta", a kasnije se potpuno posvetio sportskom novinarstvu i godinama je bio komentator u listu „Tempo", u kome je, iako penzionisan 1983., i dalje bio aktivan.

Kao jedna od izuzetno zaslužnih ličnosti, Mitić je ostao neizmerno veran Crvenoj zvezdi u kojoj je već dugi niz godina aktivan funkcioner.


Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
1958-59 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 11 2
1957-58 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 19 6
1956-57 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 21 4
1955-56 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 25 4
1954-55 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 17 7
1953-54 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 18 5
1952-53 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 18 8
1952 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 13 8
1951 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 17 5
1950 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 18 11
1948-49 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 16 6
1947-48 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 18 2
1946-47 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 9 4
1945 NR Srbija YUG 1 2 2
Career Totals: 222 74

http://www.reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1318&Itemid=12

XHk-x0L86vI

oF5WPmqTtTI
 

·
Registered
Joined
·
13,469 Posts
Discussion Starter #30 (Edited)
Prva Zvezdina zvezda



Rajko Mitić je bio prvi kapiten Fudbalskog kluba Crvena zvezda, od samog nastanka kluba, pa do svog poslednjeg meča, 13 godina kasnije, u kojem je četvrti put podigao pehar Kupa.

Mitić je bio predstavnik stare škole fudbalskih džentlmena, ljudi za primer po ponašanju na fudbalskom treneru ali i u odnosu prema dresu koji nose, kakvi su bili Bobi Čarlton i Stenli Metjuz. Iako je i u Zvezdi i u reprezentaciji bilo atraktivnijih igrača, Mitić je svojim stavom i požrtvovanošću bio nesumnjivo najpopularniji igač svoje epohe, omiljen i među navijačima drugih klubova, i sa pravom je poneo naslov prve Zvezdine zvezde.

Ako bismo ga upoređivali sa fudbalerima koji igraju danas ili su igrali u nedavnoj prošlosti, najbliži primeri bili bi Paolo Maldini, Roj Kin, Stiven Džerard i Fernando Ijero, ikone svojih klubova. Džerard mu je blizak i po poziciji na terenu, jer je u tadašnjoj taktici Mitić igrao na poziciji desne polutke.

Bio je nezamenljivi član i kapiten reprezentacije, sa kojom je dva puta osvajao olimpijska srebra (London 1948, Helsinki 1952) i dva puta stizao među osam najboljih na svetskim šampionatima (Brazil 1950, Švajcarska 1954). Sa 32 postignuta gola do danas zauzima peto mesto na večnoj listi strelaca, iako nije bio napadač.

Uspešnu fudbalsku karijeru upotpunio je dobrim rezultatima kao trener. Šest godina bio je u stučnom štabu našeg kluba, pre nego što je postao član selektorske komisije. Samostalno je vodio reprezentaciju tri godine i za to vreme stigao do drugog mesta u Evropi 1968. godine.

Talentovan i elokventan, Mitić je još kao igrač počeo da se bavi sportskim novinarstvom, a decenijama je bio saradnik „Sporta“ i „Tempa“.

Mitić je fudbalsku karijeru počeo pre Drugog svetskog rata u ekipi BSK-a, u čijim juniorima j igrao već sa 16 godina. Dve godine kasnije debitovao je za „plave“ u prijateljskom meču sa Vitezom iz Zemuna i kao centarfor dao – 5 golova. Već u to vreme izborio se za mesto u omladinskoj reprezentaciji Kraljevine Jugoslavije, za koju je igrao tri puta.

Drugi svetski rat prekinuo je njegovu karijeru, ali se još tokom 1944. vratio na teren. Bio je jedan od osnivača Crvene zvezde, učestvovao je u njenoj prvoj utakmici, 4. marta 1945. godine, a tokom sledećih trinaest i po godina veoma je retko izostajao – jedini duži period bez njega bio je posle operacije meniskusa 1947. godine.

Predvodio je Zvezdu do tri vezana uspeha u Kup Jugoslavije (1948-1950), a godinu dana kasnije naš klub osvojio je prvu titulu u epskom finišu, kada je u tri kola nadoknadio prednost Dinama od tri boda i izborio trofej zahvaljujući gol-količniku.

U drugoj polovini pedesetih Zvezda je lansirala novu generaciju izuzetno talentovanih igrača, koji su u pet godina osvojili četiri titule i dva kupa, stigavši u jedno polufinale i jedno četvrtfinale Kupa šampiona. Tu ekipu u tajne seniorskog fudbala uveli su kapiten Rajko i Branko Stanković, najbolji prijatelji i vršnjaci.

Upravo je Stanković bio akter jedne od najdramatičnijih scena u Mitićevom životu – Rajko je kao kapiten zbog nedoličnog ponašanja u svlačionicu poslao svog najboljeg druga, što je čak i u to doba bio šokantan potez.

Pred kraj karijere Mitić je, sa još devet saigrača, dobio jednomesečnu suspenziju, jer je povukao ekipu sa terena tokom utakmice u Splitu. Dvadeset minuta pre kraja tog meča, pri rezultatu 1:1, Boru Kostića pogodio je kamen u glavu, a Mitić je odlučio da u takvim uslovima ne može da nastavi utakmicu.

U reprezentaciji Rajko je takođe imao mnogo interesantnih doživljaja, a najpoznatiji se dogodio tokom SP 1950. godine. Izlazeći na teren Marakane u Riju, gde je Jugoslavija igrala sa Brazilom, Mitić je glavom udario u gvozdeni poklopac. Dok mu je ukazivana pomoć u svlačionici Brazilci su poveli, ali Rajko to nije znao kada je ušao posle desetak minuta. Na poluvremenu on je začuđeno upitao saigrače zašto su snuždeni pri rezultatu 0:0, što je izazvalo smeh u svlačionici.

Dve godine kasnije Mitić je bio kapiten u epskim mečevima reprezentacije sa SSSR-om na Olimpijskim igrama u Helsinkiju (5:5 i 3:1). Pedeseti meč u nacionalnom timu proslavio je u četvrtfinalu SP u Švajcarskoj (0:2 protiv Nemačke), a oprostio se od nacionalnog tima 1957. protiv Rumunije.

http://www.crvenazvezdafk.com/prva-zvezdina-zvezda-512-s1-c1-content.htm
 

·
Registered
Joined
·
334 Posts
Alchemist how old are you?
 

·
Registered
Joined
·
13,469 Posts
Discussion Starter #32 (Edited)
The opener – III, Dragan Džajić
Posted on mai 12, 2012 by mircea21dominte



In 1968, the first match of the tournament, between Italy and the SSSR, hadn’t a scorer, because the teams ended 0-0 and the finalist was decided by a coin toss! It was Italy, the home side which will face in the last act Yugoslavia. The Serbs lost the final from 1960 and they will repeat the sad story once again. But first, they put out England in the semis, after a late goal scored by Dragan Dzajic in the 87th minute of the match ended 1-0. That was a shocker, as the Englishmen were World Champions in activity. And yes, this was the first goal of the competition from the left wing of Red Star Beograd. The player also scored in the final, but it ended 1-1 against Italy. So the match had to be replayed. And it was, but this time the hosts did not make any mistake and won the trophy after 2-0. In fact, Dzajic scored all the goals of his team in the tournament. One with only three matches. If Galic is known to be one of the best scorers for Yugoslavia, Dragan is one of the most capped as he gathered 85 international matches and 23 goals during 14 years, from 1964 to 1978. Only Milosevic and Stankovic, with 102 games a peace, are better ranked.



And his debut came in June 1964 in a defeat over Romania, with 2-1, one home soil, at Beograd. Besides the European Championship from 1968, Dzajic also appeared at a World Cup. The one from Germany in 1974. Yugoslavia qualified from the first phase after two draws 0-0 with Brazil and 1-1 with Scotland but also after a record win, 9-0, over Zaire, a match in which Dragan put in a goal. After two more years, the player participated with his national side at another European Championship, this time hosted by themselves. Dzajic scored twice, but Yugoslavia lost both matches, both after extra time and so finished only fourth.



By that time, he was playing for Red Star Beograd, a team at which he wrote history and he is considered one of the greatest players from all time. No wonder, if we find out that he played here during 15 seasons, from 1961 to 1975 and from 1977-1978. Only a short spell of two years at Bastia in France, forbid him to have de status of a one-club man. For Red Star he played more than 600 official matches and scored over 300 goals. He’s performances helped a lot the squad to win 10 titles: 5 Yugoslav Championships (1964, 1968, 1969, 1970 and 1973), 4 Yugoslav Cups (1964, 1968, 1970 and 1971) – making three doubles and a Mitropa Cup in 1968. In 1971, he was very close to play the European Champions’ Cup final, after a 4-1 win over Panathinaikos on home soil, in the semis. But Dzajic, one of the key players from that encounter missed the second leg do to suspension and so the Greeks won 3-0 and qualified on away goal.



Born on 30th of May 1946 in Ub, he left his native country at the age of 29, to join Bastia. Here, he impressed with 31 goals in 56 league games played in two seasons and despite remaining one of the best players from the history of the club, he didn’t manage to win any trophy with the team from Corsica.

Foto: oldschoolpanini.com, faniq.com, beliolrovi.rs, rankopedia.com.

http://mircea21dominte.wordpress.com/2012/05/12/the-opener-iii-dragan-dzajic/
 

·
Registered
Joined
·
334 Posts
A year old older than me perhaps.

I have a request, what was the first name of the rightback(Jankovic) that played against Liverpool when Dzajic was doing his military service. He assisted a goal and scored off of a free kick in that game. I think his first name is Milan but I can't be sure. He looked like Krasic if that helps :)
 

·
Registered
Joined
·
9,714 Posts
This is an incredible thread. Great work to all involved.
 

·
Registered
Joined
·
13,469 Posts
Discussion Starter #37 (Edited)
The opener – I, Milan Galic
Posted on mai 8, 2012 by mircea21dominte



In few than a month, the European Championship will start. The 14th edition. So, in my mind now is one single thing: who will score the first goal? OK, I’m also curious about who will win the trophy, who will become top scorer and who will be the best player of the competition. But first is first so, I’m looking forward to find out the first man to net a goal at EURO 2012. Until then, I can calm this curiosity by sharing with you the first scorer from every European tournament. And the first is the former Yugoslavian striker, Milan Galic, on 6th of July 1960. In those years, only four competitors took part at the final championship held in France, but I don’t believe this is very important. So, Galic scored in the 11th minute of the game against France, the hosts of the tournament, just 60 seconds before Vincent equalized. At the end, it was a stunning 5-4 for the team from Balkans and it resulted that the goal of Milan was really important.



Galic also netted one in the final against SSSR, also opening the score in the 43th minute, but the opposite side came back from behind and won the trophy in extra time. So, it wasn’t a gold medal, but a silver one can’t be neglected. Still, he took his revenge two months later, when he took Yugoslavia tot the Summer Olympics Title, in Italy. The striker scored in each game, including a hat-trick in the group stages against Bulgaria and a goal in the first minute of the final victory, 3-1, against Denmark. Few heard of him, but his performances were more than those mentioned above, because he also played at the FIFA 1962 World Cup and scored three goals in the group stage, which permitted his national team to go through and reach eventually the semifinals which they have lost as well as they also did in the 3rd spot encounter. In total, he scored 37 goals for his national team in only 51 international matches. He is the Serbian with the most goals from the history at the national team, alongside Savo Milosevic, but the last played a part of his career in the Serbia and Montenegro squad.





In those years he was playing at Partizan Beograd, at which he spent nearly a decade (1958-1966), period in which he gathered four league titles (1961, 1962, 1963 and 1965) and, the most important of all, the only European Cup final from the history of the club, in 1966, against Real Madrid. The Spanish side won 2-1, but Galic, the number 10, played all 90 minutes for his fellows. During those eight years, Milan reached 148 matches and 74 goals, which mean an exact average of one goal in two encounters. Born on 8th of March 1938 and aged 28 at that moment he was the perfect aim for Standard Liege, which signed him in 1966 and held him for four seasons, in which he appeared in 84 games and scored 33 goals. In the last two seasons he even became champion of Belgium, just after he also won the national Cup alongside the lads from Liege. After this experience he went on playing for three more years in France, at Stade de Reims, a famous team at that time, which had in the roll of honor six national leagues and two European Cup finals in 1956 and 1959, both lost against Real Madrid. Galic made a fine impression here, by appearing in 55 encounters, but didn’t manage to maintain his goal appetite, as he only netted 18 pieces. In 1973 he retired definitively from the pitch and never worked after as a coach.



Foto: crno-bela-nostalgija.blogspot.com, retrosport.wordpress.com

http://mircea21dominte.wordpress.com/2012/05/08/the-opener-i-milan-galic/
 

·
Registered
Joined
·
13,469 Posts
Discussion Starter #38 (Edited)
Stanislav Karasi









Rođen 08/11/1946
Mesto u timu Napadač
Utakmica za reprezentaciju 10
Golova za reprezentaciju 4
Debitovao 09/05/1973
Igrao u klubovima FK Crvena Zvezda (Beograd),
NK Borovo (Borovo), Lille OSC (Fra),
Antwerp FC (Bel), Buffalo (USA),
New York Arrows (USA),
OFK Beograd, Hajduk (Beograd)

Rođen 8. novembra 1946. u Beogradu.

Kao jedno od devetoro dece, rođen u braku Mađarice Adele i Srbina Ivana. Njegov ujak, majkin rođeni brat, dr Farkaš, bio je istaknuti mađarski fudbaler. Igrao je, povremeno, i za najbolji sastav svoje zemlje uz Puškaša, Šandora, Kočiša...

Živeli su na Banovom brdu, iznad Čukarice. U porodici ih je bilo devetoro: otac, majka, dvojica braće i pet sestara. Imali su još jednog brata i jednu sestru. Njih dvoje su bili najstariji, ali ih je neko, neposredno posle Drugog svetskog rata, u opštoj gužvi, posle povratka roditelja iz zarobljeništva – ukrao...Nije im bilo lako. Samo je otac bio zaposlen, pa su brat i on radili sve šta su, sa desetak godina, mogli: unosili komšijama ugalj, drva... Šetali su i konje, na hipodromu, posle trka, u padoku, da se smire... Za ovaj posao dobijali su 10 dinara po konju. Tako im je svaki konj "donosio" sendvič sa šunkom i šampitu...

Odrastao na igralištu Čukaričkog, ali prvo je počeo da igra hokej na travi, a onda fudbal. Jednom prilikom, trener Partizana Popesku ga je video na ulici kako žonglira, i prvo njegovo pravo igranje fudbala bilo je na stadionu JNA. Posle dve godine, kad je Popesku već bio trener Rijeke, nisu ga pozvali na zimske pripreme pionira do 13 godina... I strašno ljut i tužan napustio je stadion. Zalupio je vrata trenerima Lazareviću i Belinu uz poruku – zapamtićete vi mene... Trčao je, i plakao, od stadiona do kuće...

Ipak, bilo mu je suđeno da postane veliki igrač. Miljan Miljanić se 1959. godine vratio iz Engleske sa usavršavanja sa idejom da organizuje turnir svih beogradskih škola i da talentovanu decu dovede u Zvezdu... Ušao je u taj uži izbor. Uz njega su tu bili i Jovan Aćimović, Trifke Mihajlović, Slobodan Janković...

Do dolaska pred vrata prvog tima bio u Zvezdi, a tada su hteli, kao mnoge, da ga pošalju u Kragujevac, na kaljenje. Ali, želeo je da igra za Borovo, jer je u tom gradu bio najbolji strelac na turniru. Međutim, ucenili su ga! U Kragujevac je mogao da ode kao igrač Zvezde, a za odlazak u Borovo tražili su od njega, kao kaznu za neposlušnost, da raskine ugovor sa Zvezdom na svoju štetu. I učinio je to. Otišao je u Borovo!

U Borovu je, sa 19 godina, bio najbolji fudbaler Druge lige, kad su ga pozvali u vojsku. Ipak, nastavio je da igra za Borovo. Vojne vlasti su mu to dozvolile. U međuvremenu je po njega došao čuveni Vujadin Boškov, tada trener Vojvodine. Sve su se dogovorili. Ponudili su mu stan u Novom Sadu, kola, pare...

Kad su to čuli u Zvezdi javili su mu, po "kuriru", da se vrati u Beograd. Ali, zbog njihovog stava u vreme kad je odlazio iz Zvezde i kada je morao da raskine ugovor, poručio im je da, ako ga žele, dođu po njega. I, dva dana kasnije, neko mu je, u zoru, lupao na vrata. Neznajući ko je, počeo je da psuje... Bio je to Miljanić sa dvojicom saradnika. Čim je otvorio vrata udario mu je šamar i viknuo – pakuj se... Bilo je to 1969. Imao je 23 godine.

Zenit karijere dostigao u Crvenoj zvezdi, za čiji je prvi tim debitovao 23. aprila 1969. i do 1. maja 1974. odigrao 334 utakmice (od toga 130 prven-stvenih) i postigao 130 golova. U dresu beogradskih "crveno-belih" osvajao je dva državna prvenstva (1970. i 1973) i dva trofeja Fudbalskog kupa Jugoslavije (1970. i 1971).

Uz jednu utakmicu za mladu (1969), odigrao je i 10 utakmica za najbolju selekciju Jugoslavije, postigavši četiri gola. Debitovao je 9. maja 1973. protiv SR Nemačke (1:0) u Minhenu, a poslednju utakmicu odigrao je na Svetskom prvenstvu, 3. jula 1974. protiv Švedske (1:2) u Diseldorfu.

Proslavio se pogotkom u poslednjim sekundima igre 19. decembra 1973. protiv Grčke (4:2) u Atini, koji je omogućio našoj reprezentaciji da posle "majstorice" protiv Španije (1:0) u Frankfurtu učestvuje na finalnom turniru Svetskog prvenstva 1974. u SR Nemačkoj.

Kao odličan napadač, najčešće polutka ili krilo, igrao je i za francusku ekipu Lille OSC (1974-1977), belgijski Antwerp FC (1977-1979), zatim u američkim klubovima Buffalo i New York Arrows (1979-1981), da bi karijeru završio u OFK Beogradu (1981-1983) i Hajduku sa Liona.

Od prvih para u inostranstvu kupio staru kuću koju je obnovio, a stan koji je dobio od Zvezde, preko puta Gradske bolnice, vratio je klubu! Tada je važila preporuka: "Imaš kuću, vrati stan". I on je to, kao jedan od retkih, učinio!

U braku sa Mirjanom, kćerkom jedinicom generala Veljka Kadijevića, ima kćerku Adelu (po baki), pijanistu i profesora klavira.

Nakon igračke karijere, oprobao se i u trenerskim vodama trenirajući Tim JNA i mladu reprezentaciju Jugoslavije, potom subotički Spartak, kuvajtski Jarmuk, nikšićku Sutjesku, Radnički sa Novog Beograda, kragujevački Radnički, Milicionar, Obilić, turski Erzurum, Zvezdaru, Bežaniju, BASK i banjalučki Borac.

U januaru 2008. Udruženje fudbalskih trenera Srbije održalo je Izbornu skupštinu na kojoj je Stanislav Karasi jednoglasno izabran za predsednika.

Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
1981-82 OFK Beograd YUG 1 8 0
1980-81 OFK Beograd YUG 1 11 1
1981 New York Arrows USA 1 16 5
1980 Buffalo (MISL Indor) USA 1 8 2
1979 Buffalo (MISL Indor) USA 1 22 5
1978-79 Antwerp FC BEL 1 2 0
1977-78 Antwerp FC BEL 1 25 5
1976-77 Lille OSC FRA 1 35 10
1975-76 Lille OSC FRA 1 37 12
1974-75 Lille OSC FRA 1 37 13
1973-74 Crvena Zvezda YUG 1 30 14
1972-73 Crvena Zvezda YUG 1 32 17
1971-72 Crvena Zvezda YUG 1 30 5
1970-71 Crvena Zvezda YUG 1 26 11
1969-70 Crvena Zvezda YUG 1 31 10
1968-69 Crvena Zvezda YUG 1 1 0
Career Totals: 305 98


Utakmice reprezentacije Jugoslavije u kojima je nastupao :

PU 09.05.1973 Nemačka SR - Jugoslavija 0-1 (0-0)
PU 13.05.1973 Poljska - Jugoslavija 2-2 (1-1)
KSP 21.10.1973 Jugoslavija - Španija 0-0 (0-0)
KSP 19.12.1973 Grčka - Jugoslavija 2-4 (2-2) goal
KSP 13.02.1974 Jugoslavija - Španija 1-0 (1-0)
PU 17.04.1974 Jugoslavija - SSSR 0-1 (0-0)
SP 22.06.1974 Jugoslavija - Škotska 1-1 (0-0) goal
SP 26.06.1974 Nemačka SR - Jugoslavija 2-0 (1-0)
SP 30.06.1974 Jugoslavija - Poljska 1-2 (1-1) goal
SP 03.07.1974 Jugoslavija - Švedska 1-2 (1-1)

http://www.reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1162&Itemid=12

Karasi's goal in the last seconds

To ensure the play-off match against Spain in order to participate in the 10th World Cup in Germany in 1974, the Yugoslav national football team needed a win with a two goals difference in the game against Greece in Athens.

The Yugoslavs started the match against the Greeks well and led by 2-0, but luck turned its back on them - they received two goals and lost one player. In these circumstances they should have scored two more goals against the energetic and dynamic hosts, but manage in not receiving any.

In the second half, the host decided to go for all or nothing. A spark of hope appeared when Yugoslavia lead by 3-2. However, there was less and less time, and the World Cup seamed farther and farther… Minutes passed by, and the last seconds of the 90th minute started to elope, when in the Greek penalty box Stanislav Karasi volleyed the ball into the net. As soon as the host players started off from the center, the referee marked the end of the match, and the Yugoslavs were able to celebrate a major triumph brought them by Karasi, a new national hero.

A few months later, in the play off match, Yugoslavia defeated Spain, 1-0, and qualified for the World Cup in Germany.

http://www.arhiva.serbia.gov.rs/news/2000-03/03/17591.html

5rW5Ep9IPRw

PXF65HsLev0
 

·
Registered
Joined
·
13,469 Posts
Discussion Starter #39 (Edited)
Vladimir Petrovic Pizon - Crvena Zvezda

oyig2qPi2bo

---------------------------------

Na današnji dan: Rođena Zvezdina četvrta zvezda
Objavio Luka 1. jul 2013. u Vesti, Zvezdine legende, Fudbal



Vladimir Petrović je rođen 1. jula 1955. godine u Beogradu. Poznat je po nadimku Pižon. Jedan od najboljih jugoslovenskih fudbalera u istoriji i Zvezdina četvrta zvezda. Odrastao je u centru Beograda, u zgradi Politike, gde je počeo da se „igra sa loptom“. Bio je genijalni organizator igre, vrhunski tehničar, koga je karakterisao i gotovo neodbranjiv šut.

Posle blistave igračke karijere, Vladimir Petrović Pižon se posvetio trenerskom pozivu. Počeo je u Crvenoj zvezdi, prvo kao pomoćnik, a u dva navrata je bio šef stručnog štaba. Bio je trener Bora, grčkog Atromitosa, a titule državnog prvaka je osvajao u Belorusiji (Slavija, Mozir) i Kini (Dalijen). Bio je selektor Kine, s kojom je takmičenje u kvalifikacijama za svetsko prvenstvo završio već u prvom krugu azijske zone. Ni kao selektor Srbije (2010-2011), nije uspeo da prebrodi kvalifikacije za Evropsko prvenstvo u Poljskoj i Ukrajini 2012. Ostvario je veliki uspeh kao selektor mlade reprezentacije Srbije i Crne Gore, koja je bila vicešampion Evrope 2004. godine u Nemačkoj, kada smo u finalu izgubili od Italije sa 3:0.

U Crvenu zvezdu je došao kao dečak, 1969, a prvotimac crveno-belih je postao tri godine docnije. Bio je kapiten Zvezde, za koju je odigrao 493 meča i dao 117 golova. Učestvovao je u osvajanju četiri šampionske krune i jednog Kupa Jugoslavije. Sa Jovanom Aćimovićem, klupski je rekorder po broju odigranih utakmica u Kupu šampiona (20). Engleski Arsenal je u ono vreme za njega nudio fantastičnih 700.000 funti, ali nije mogao da ode zbog tadašnjih propisa, jer je imao manje od 28 godina. Ipak, uprkos svemu, kasnije je igrao za Arsenal, potom za Antverpen, Brest, Standard iz Liježa, da bi izuzetnu igračku karijeru završio u francuskom Nansiju.

Za reprezentaciju Jugoslavije je odigrao 34 utakmice i postigao pet golova. Na Svetskom prvenstvu u Nemačkoj (1974), s nepunih 19 godina, bio je najmlađi jugoslovenski reprezentativac, a na Mondijalu u Španiji je odigrao sve tri utakmice u grupnoj fazi i bio strelac protiv Hondurasa.

http://www.mojacrvenazvezda.net/65551/2013/07/01/na-danasnji-dan-rodjena-zvezdina-cetvrta-zvezda/
 

·
Registered
Joined
·
13,469 Posts
Discussion Starter #40 (Edited)
Anto Drobnjak





Rođen 21/09/1968
Mesto u timu Napadač
Utakmica za reprezentaciju 7
Golova za reprezentaciju 4
Debitovao 06/10/1996
Igrao u klubovima FK Jedinstvo (Bijelo Polje),
FK Budućnost (Podgorica),
FK Crvena Zvezda (Beograd),
Bastia (Fra), Lens (Fra),
Gamba Osaka (Jpn),
Sochaux (Fra), Martigues(Fra)

Rođen 21. septembra 1968. u Bijelom Polju, Crna Gora.

Jedan od najboljih napadača francuskog prvenstva sredinom 90-tih godina, karijeru je počeo u Jedinstvu iz Bijelog Polja, a nastavio u Budućnosti.

Iz Budućnosti je 1992. godine otišao u Crvenu zvezdu. Prvi njegov klub u Francuskoj bila je Bastija, u kojoj je proveo tri sezone (od 1994. do 1997). Sa Korzike se preselio u Lens i bio najbolji strelac tima koji je 1998. godine osvojio titulu prvaka Francuske.

Nakon tog uspjeha otišao je u Japan, a nakon jedne sezone u Gambi iz Osake, vratio se u Francusku, u Sošo, gdje je ostao dve sezone. Karijeru je završio u Martigu.

Za reprezentaciju Jugoslavije debitovao je 6. oktobra 1996. godine. Odigrao je sedam utakmica i postigao četiri gola.

Trenutno je sportski direktor Budućnosti.

Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
2001-02 Martigues FC FRA 2 24 9
2001-02 Sochaux-Montbéliard FC FRA 1 1 0
2000-01 Sochaux-Montbéliard FC FRA 2 14 1
1999-00 Sochaux-Montbéliard FC FRA 2 18 3
1999 Gamba Osaka JPN 1 13 4
1998 Gamba Osaka JPN 1 18 8
1997-98 Lens RC FRA 1 32 14
1996-97 Bastia SC FRA 1 33 18
1995-96 Bastia SC FRA 1 36 20
1994-95 Bastia SC FRA 1 31 12
1993-94 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 29 17
1992-93 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 35 22
1991-92 FK Buducnost Titograd YUG 1 30 9
1990-91 FK Buducnost Titograd YUG 1 31 13
1989-90 FK Buducnost Titograd YUG 1 1 0
1988-89 FK Buducnost Titograd YUG 1 31 10
1987-88 FK Buducnost Titograd YUG 1 11 1
Career Totals: 388 161

Utakmice reprezentacije Jugoslavije u kojima je nastupao :

KSP 06.10.1996 Farska Ostrva - Jugoslavija 1-8 (1-5)
KaK 07.02.1997 Jugoslavija - Rusija 5-6 (1-1) goal
KaK 07.02.1997 Hong Kong XI - Jugoslavija 1-3 (0-3) goal
PU 12.03.1997 Jugoslavija - Rusija 0-0 (0-0)
PU 25.02.1998 Argentina - Jugoslavija 3-1 (1-0) goal
PU 25.03.1998 Kolumbija - Jugoslavija 0-0 (0-0)
PU 22.04.1998 Jugoslavija - Južna Koreja 3-1 (0-1)

http://www.reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1001&Itemid=12

RUxJ1UyTpTY

http://www.dailymotion.com/video/x905gu_anto-drobnjak_sport
 
21 - 40 of 3372 Posts
Top