Mi smo tvoji sinovi (Past Greats) - Xtratime Community
LinkBack Thread Tools Display Modes
post #1 of 103 (permalink) Old September 15th, 2012, 21:59 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
Mi smo tvoji sinovi (Past Greats)

Thought it'd be a good idea to start a thread for the all past greats and legends of Montenegrin football history, although it doesn't have to be only limited to the sport of football. Post any articles, interviews, videos, etc. of the greats

Will start it off with current assistant coach Anto Drobnjak and Ivica Kralj. Anto has played for the likes of Red Star Belgrade and French sides Bastia, Lens and Sochaux. Anto was also capped for Yugoslavia 7 times and scored in 4 of those appearances.

Ivica Kralj was apart of the Yugoslavia national team for 5 years and was capped 41 times. He played for Partizan well over a hundred times and also had stints with the likes of Porto and PSV Eindhoven.

Anto Drobnjak

Jedan od najboljih napadača francuskog prvenstva sredinom 90-tih godina, karijeru je počeo u Jedinstvu iz Bijelog Polja, a nastavio u Budućnosti.

Iz Budućnosti je 1992. godine otišao u Crvenu zvezdu. Prvi njegov klub u Francuskoj bila je Bastija, u kojoj je proveo tri sezone (od 1994. do 1997). Sa Korzike se preselio u Lens i bio najbolji strijelac tima koji je 1998. godine osvojio titulu prvaka Francuske.

Nakon tog uspjeha otišao je u Japan, a nakon jedne sezone u Gambi iz Osake, vratio se u Francusku, u Sošo, gdje je ostao dvije sezone. Karijeru je završio u Martigu.

Za reprezentaciju SRJ debitovao je 6. oktobra 1996. godine. Odigrao je sedam utakmica i postigao četiri gola.


Ivica Kralj

Kao dječak iz rodnog Tivta otišao je u beogradski Partizan, na čijoj se klupi prvi put se našao sa napunih 17 godina. Kao pozajmljen igrač nastupao je za Arsenal, Jastrebac iz Niša i beogradsku Zvezdaru. Nakon „kaljenja“ vratio se u tim iz Humske za koji je nastupao od 1989. do 1998. godine, kao i od 2001. do 2005. godine.

Inostranu karijeru započeo je u Portu, a nastavio u redovima holandskog PS
V-a. Po povratku iz Holandije ponovo je obukao dres Partizana, sa kojim je izborio učešće u Ligi šampiona.

U dresu reprezentacije Jugoslavije uknjižio je 41 nastup. Debitovao je na meču sa Argentinom, da bi poslednji meč na golu nacionalne selekcije uknjižio 2001. godine protiv Slovenije. Kralj je bio prvi golman „plavih“ na Svjetskom prvenstvu u Francuskoj i Evropskom prvenstvu u Belgiji i Holandiji.


Last edited by Antivari22; September 16th, 2012 at 13:22.
Antivari22 is offline  
Sponsored Links
post #2 of 103 (permalink) Old September 16th, 2012, 13:15 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
Another current assistant coach of the national team, former goalie Dragoje Lekovic. Dragoje started off his career at Buducnost and spent seven total years with the club with a total of 133 appearances between 1985 to 1991 and in 1994. In 1991, he joined then current European champions Red Star Belgrade.

Dragoje joined Scottish side Kilmarnock in 1994 and spent four years in Scotland before heading to Spain to join Sporting Gijon. Dragoje also played for another Spanish club, Malaga before heading off to play in Cyprus and finishing his career off in Australia.

14 total caps for Yugoslavia in total and was apart of both the 1990 and 1998 World Cup squads.

Dragoje Leković

Jedan od najtalentovanijih golmana na svijetu 80-tih godina, poznat po nadimku Jegulja. Leković je karijeru počeo u Mornaru iz Bara, a od 1984. do 1991. godine branio je u Budućnosti.

Nakon jedne sezone u Crvenoj zvezdi, od čega je pola godine proveo na pozajmici u Mogrenu iz Budve, vratio se u Budućnost, da bi 1994. godine otišao u škotski Kilmarnok. Tri sezone ostao je na Ostrvu, a sa Kilmarnok
om je 1997. godine osvojio Kup Škotske.

Karijeru je nastavio u Španiji – prvo u Sportingu iz Hihona, a zatim u Malagi, a završio na Kipru, u AEK-u iz Larnake.

Bio je prvi golman omladinske reprezentacije SFRJ koja je 1987. godine postala prvak svijeta. Za A tim SFRJ debitovao je 27. aprila 1988. godine, protiv Republike Irske u Dablinu. Bio je član selekcije SFRJ na Mundijalu u Italiji i reprezentacije SRJ na Svjetskom prvenstvu u Francuskoj. Za reprezentaciju je nastupao 14 puta.


Cetinje native, Nikola Jovanovic, was a defender who spent 5 years at Red Star Belgrade before heading off to England to become the first non-British player ever to play for Manchester United. His time there though did not last long and had only a total of 21 appearances with four goals and headed back to Montenegro due to chronic back pain and was forced to retire at the age of 31 due to mounting injuries.

Nikola also had a total of seven caps for Yugoslavia between 1979 to 1982.

Nikola Jovanović

Nikola Jovanović ušao je u istoriju jednog od najvećih klubova na svijetu – bio je prvi stranac koji je obukao dres Mančester junajteda.

Jovanović je karijeru počeo u Budućnosti, nastavio u Crvenoj zvezdi, sa kojom je igrao u finalu Kupa UEFA 1979. godine. Godinu kasnije stigao je na "Old traford", kao jedan od najboljih odbrambenih igrača u Evropi. Za dvije sezone u "crvenim đavolima" odigrao je
21 utakmicu i postigao 4 gola, a povreda leđa onemogućila ga je da ostavi dublji trag u legendarnom klubu.

Za reprezentaciju SFR Jugoslavije, Jovanović je debitovao 1. aprila 1979. godine, na utakmici sa Kiprom u kvalifikacijama za Svjetsko prvenstvo u Španiji. Bio je stanardni reprezentativac tokom cijelog kvalifikacionog ciklusa, a odigrao je sve tri utakmice na Mundijalu 1982. godine. Osam puta oblačio je dres nacionalne selekcije.

Nikola Jovanović već 20-ak godina živi u Sloveniji, a dugo je bio direktor slovenačkog prvoligaša Domžale.


Last edited by Antivari22; September 16th, 2012 at 13:24.
Antivari22 is offline  
post #3 of 103 (permalink) Old September 16th, 2012, 13:45 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
A really good article by Jonathan Wilson of the Guardian published last year right before our memorable home qualifier against England that talks about our footballing history.

Overachieving Montenegro inspired by a proud footballing past

Should Montenegro qualify for the Euro 2012 finals, it would be a truly extraordinary achievement

Montenegro celebrate during the Euro 2012 qualifying win against Bulgaria last September

Minnows have qualified for major tournaments before. When Northern Ireland reached the 1982 World Cup in Spain or Slovenia got to the finals of Euro 2000 and the 2002 World Cup, it seemed an impossible, barely comprehensible dream. Montenegro's population is under a third of either. Even if they do not pick up the six points they need from games against England and Switzerland to top the group, they will still be a play-off away from qualifying for next summer's European Championship in Poland and Ukraine.

Football is a world of hyperbole but there really is no overstating what an extraordinary achievement that would be: Montenegro's population is about 625,000; it is roughly the size of Glasgow, or Sheffield if you include Rotherham. It is tiny. What is even more striking is that, while this is clearly an exceptionally talented generation of players – Mirko Vucinic and Stevan Jovetic are among the most dangerous forwards in Serie A while Stefan Savic is showing promise at Manchester City – it is not unprecedented. Montenegro has been churning out great footballers for decades.

When Crvena Zvezda established themselves as one of Europe's leading teams in the early 1970s, their centre-forward was Zoran Filipovic, who went on to be the first coach of Montenegro after the break with Serbia, while their manager was Miljan Miljanic, who went on to manage Real Madrid. He learned the game travelling England in a van in which he slept, eating only from the cans of food he had packed in his suitcase before leaving Yugoslavia.

Among the first Yugoslavs to move to England were the defender Niko Jovanovic, who played briefly for Manchester United, and the midfielder Ante Mirocevic, who was Sheffield Wednesday's record signing when they bought him from FK Buducnost in 1980. He still speaks fondly of south Yorkshire. "I loved the pubs," he said. "Lager and lime with a whisky chaser. I'd drink 10, 20 a night and then we'd train the next day. That's what England taught me, how to drink and play."

While he was looking for a house, Mirocevic stayed with the Wednesday manager Jack Charlton. "His house was like some kind of castle," he said. "It had a snooker table and there were fishing rods everywhere. We'd go fishing in a lake near Barnsley. He took me to Preston once where his brother was manager. We went to the main stand and there at the entrance was Bobby Charlton and Nobby Stiles, who was very short with big glasses – but a great player, very powerful. And Jack said: 'You'll know Nobby, of course, but this is my brother Bobby.'"

It was a Montenegrin, Predrag Mijatovic, who scored the winner in the final against Juventus when Real Madrid ended a 32-year drought to win the Champions League in 1998, and there were three Montenegrins in the Zvezda side that lifted the European Cup in 1991: the uncompromising left-back Slobodan Marovic, the classy right-back Dusko Radinovic and, perhaps most famous of them all, linking midfield and attack, the brilliant dribbler Dejan Savicevic. Savicevic is now the president of the Montenegrin football federation (FSCG) and the man who ultimately is responsible for the surprising decision to dismiss Zlatko Kranjcar as coach last month.

Although Montenegro had lost the advantage they gained in drawing at Wembley by managing only a draw at home to Bulgaria and losing in Wales, those results could partly be blamed on injuries and suspensions. The general secretary of the FSCG, Momir Djurdjevac, said Kranjcar's dismissal "was the only possible decision" while Savicevic claimed "his commitment had deteriorated rapidly since February". Montenegrin journalists, though, were baffled, with one going so far as to suggest that Kranjcar had gone because Savicevic could not bear not to be the centre of attention.

Whoever is in charge, though, Montenegro remains a disproportionate producer of talent. "Montenegrins are talented at football and at sport in general," said Jovetic, who seems as unable to explain the phenomenon as anybody else. "However, the most important thing was that I, as well as Mirko [Vucinic], had good training conditions, high-class trainers, and of course the will for success. Without these things our talent wouldn't be enough for Serie A."

And Montenegro are benefiting from new-country syndrome, the wave of patriotic pride that elevates a young nation, something from which, according to Slaven Bilic, Croatia benefited at Euro 96 and the World Cup two years later. "It is the biggest honour to play for your country," said Jovetic. "In each match I am trying to give my best, I am highly motivated and want to win. We are a young national team and we have much to show in the near future."

Montenegrin football also has a proud past to look back on.


Last edited by Antivari22; September 16th, 2012 at 13:54.
Antivari22 is offline  
post #4 of 103 (permalink) Old September 17th, 2012, 05:32
Forum Manager
Star Player
Yugo23's Avatar
Join Date: 03 2005
Location: British Columbia, Canada
Teams: Montenegro, Man Utd, Partizan, Serbia
Posts: 3,124
Nice job creating this thread! I endorse it
Yugo23 is offline  
post #5 of 103 (permalink) Old September 17th, 2012, 18:44 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
Nice job creating this thread! I endorse it
Thanks Yugo.

Next up on the list are Miodrag Krivokapic and our former head coach, Zoran Filipovic.

Miodrag, a defender originally from Niksic, started off his career at Sutjeksa and appeared for the team 80 times and contributed two goals to his name. He then made the move to Serbian giants Red Star Belgrade where he spent five seasons and made 97 appearances for the club. In 1988, he moved from Yugoslavia to Scotland where he would spend the rest of his career at and still to this day is the country of his residence. He spent eleven years total in Scotland playing for most notably Motherwell and Dundee United.

Miodrag had five caps for Yugoslavia between 1987 to 1989 and is currently the U-17 head coach of Scottish club Celtic.

Miodrag Krivokapić

Takav stil igre donio mu je inostrani angažman na Ostrvu – 1988. godine postao je član škotskog Dandi junajteda, za, u to vrijeme, veliko obeštećenje od 200 hi
ljada funti. Na "Tenadajs parku" ostao je tri godine i bio miljenik navijača. Od 1991. godine igrao je u Madervelu, zatim u Rejt roversu, a karijeru je završio u Hamiltonu, kao trener – igrač.

Po završetku karijere posvetio se trenerskom pozivu, a kratko je bio prvi trener Madervela (2001. godine), u tandemu sa Džonom Filibenom. Po povratku iz Škotske, gdje je dobio UEFA pro-licencu, vratio se u Crvenu zvezdu. Dvije sezone bio je prvi saradnik Zorana Filipovića, a trenutno je trener kadetskog tima "crveno-bijelih".

Za reprezentaciju SFR Jugoslavije odigrao je pet utakmica, a debitovao je 16. decembra 1987. godine protiv Turske


Zoran Filipovic had a very successful career as a striker scoring 302 times in 520 appearances for Red Star Belgrade in the span of ten years and would later become a Benfica legend scoring 42 goals in 84 appearance in three seasons and also had short stints with Belgian side Club Brugge and Portuguese side Boavista.

13 total caps for Yugoslavia with 2 goals between 1970 and 1975. Apart from managing the Montenegro national team, Zoran also was the head coach of Red Star Belgrade, Beira Mar, Vitoria SC, and was also assistant coach for the likes of Benfica, Sampdoria and the Yugoslavia national team.

Zoran Filipović

Zoran Filipović je sa 39 golova (12 u Kupu šampiona, 9 u Kupu pobjednika kupova i 18 u Kupu UEFA) najbolji strijelac bivše Jugoslavije u evropskim kupovima!

Karijeru je počeo u Budućnosti, ali je sa 16 godina postao član Crvene zvezde. U crveno-bijelom dresu odigrao je 477 utakmica i postigao 302 gola. U inostranstvu je igrao za Briž (1980-82), Benfiku (1982-1984) i Boavistu (1984-1988).

Za repr
ezentaciju Jugoslavije odigrao je 13 utakmica i postigao dva gola. Bio je strijelac na debiju, 9. maja 1971. godine, protiv DR Njemačke u Lajpcigu.
Po završetku karijere posvetio se trenerskom poslu. Vodio je Boavistu, Salgeiroš, Beiru Mar, Vitoriju Gimaraeš, Benfiku, Sampdoriju i Panatinaikos.

Od 2007 do 2009 godine bio je prvi trener reprezentacije Crne Gore


Last edited by Antivari22; September 17th, 2012 at 19:11.
Antivari22 is offline  
post #6 of 103 (permalink) Old September 18th, 2012, 15:43 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
Up next, Nisa Saveljic and Zeljko Petrovic.

Podgorica native Nisa started his career off at Buducnost before heading to Serbia to play for Hajduk Kula. After spending two seasons there, he made the big move to Partizan Belgrade, a club which he appeared for 99 times in three different stints, scoring 14 times as a defender before moving abroad to French side Bordeaux, where he stayed for four seasons appearing for the club 71 times. Nisa also played for other French sides such as Sochaux and Bastia before returning to Partizan to finish his career in 2006.

Nisa had 32 caps for Yugoslavia between 1995 and 2000, scoring one goal. Nisa also played in both the 1998 World Cup and the 2000 Euro's.

Niša Saveljić

Jedan od najboljih odbrambenih igrača u SR Jugoslaviji 90-tih godina, karijeru je počeo u OFK Titogradu, nastavio u Budućnosti, a jednu sezonu proveo u Hajduku iz Kule.

Zatim je prešao u Partizan, a 1997. godine otišao u Francusku. Sa Bordoom je 1999. godine osvojio titulu prvaka, a igrama za Žirondince, te Sošo, Bastiju, Gengamp i Istr ostavio neizbrisiv trag u zemlji “trikolora”.

Za reprezentaciju SR Jugoslavije debitovao je 31. januara 1995. godine, protiv Hong Konga. Bio je član reprezentacije koja je igrala na Svjetskom prvenstvu 1998. u Francuskoj i Evropskom šampionatu 2000. godine u Belgiji i Holandiji. Odigrao je 32 utakmice za državni tim i postigao jedan gol


Zeljko Petrovic started his career off at Buducnost in 1987 and spent three seasons there until making the move to Dinamo Zagreb in 1990, where he spent only one season before heading abroad to Spain, where he played one season for Sevilla. After the short stint in Andalusia, Zeljko moved to Holland where he played for several different teams including PSV Eindhoven, Den Bosch, and Waalwijk before moving to Japan to play for Urawa Red Diamonds from 97' to 2000. Zeljko then moved back to Holland and returned to Waalwijk where he finished his career.

Zeljko made 18 appearances for Yugoslavia between 1990 and 1998 and took part in the 98' World Cup. After his playing career ended, Zeljko became a coach, becoming the head coach of Boavista and Urawa Red Diamonds, and also becoming an assistant coach for the likes of Hamburg, West Ham and now currently Russian side Anzhi.

Željko Petrović

Veliki borac i univerzalac, karijeru je počeo u Budućnosti. Član Dinama iz Zagreba postao je 1990. godine, a godinu kasnije prešao u Sevilju, u kojoj je tada igrao Dijego Maradona.

«Obećanu zemlju» našao je 1992. godine, kada sa iz Španije preselio u Holandiju i potpisao za Den Boš. Dvije godine kasnije prešao je u RKC Valvajk, a 1996. postao igrač holandskog giganta PSV-a. Iz PSV-a je dvije godi
ne kasnije otišao u Japan (Urava), a karijeru je završio u RKC Valvajku.

U reprezentaciji SFRJ debitovao je 12. septembra 1990. godine, protiv Sjeverne Irske u Belfastu. Bio je član reprezentacije na Svjetskom prvenstvu u Francuskoj 1998. godine. Za selekcije SFRJ i SRJ odigrao je 18 utakmica.

21. avgusta 2006. godine postavljen je za trenera portugalske Boaviste, ali je tri mjeseca kasnije podnio ostavku. Prije dvije sezone bio je prvi saradnik Rudu Gulitu na klupi Fejenorda.


Last edited by Antivari22; September 18th, 2012 at 15:53.
Antivari22 is offline  
post #7 of 103 (permalink) Old September 29th, 2012, 17:02 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
Up next, Ljubomir Radanovic.

Ljubomir was a defender who played over a hundred times for Partizan Belgrade and over sixty times for Belgian side Standard Liege. He also had a short stint with French side Nice.

34 total caps and 3 goals for Yugoslavia and also took part in the 1984 Euro's.

Ljubomir Radanović

Ljubomir Radanović je 21. decembra 1983. godine ušao u istoriju jugoslovenskog fudbala - u 93. minutu utakmice sa Bugarskom, posljednje u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo 1984, postigao je pobjedonosni gol i odveo selekciju SFRJ u završnicu.

Radanović je karijeru počeo u Lovćenu sa Cetinja, odakle je kao kao talentovani junior otišao u Partizan. Nakon Partizana, prešao je u Standard iz Lijež
a, gdje je završio karijeru.

Za reprezentaciju SFRJ debitovao je 23. aprila 1983. godine, protiv Francuske na "Parku prinčeva". Bio je standardni član reprezentacije na Evropskom prvenstvu 1984. i Olimpijskim igrama u Los Anđelesu iste godine, na kojima je osvojio bronzanu medalju. U plavom dresu odigrao je 34 utakmice i postigao tri gola


Antivari22 is offline  
post #8 of 103 (permalink) Old October 3rd, 2012, 00:34 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
A really good in depth interview with Red Star Belgrade great, Branko Radovic, who made 228 appearances for the club.

Branko Radović: Od prašnjave poljane do Peleovog Santosa

Odigrao sam 228 utakmica za Crvenu zvezdu, igrao u velikim evropskim utakmicama. Sezone 1974/75. izbacili smo madridski Real u Kupu kupova. Real je tada imao devet španskih reprezentativaca. Tih godina smo napravili neke sjajne rezultate. U Zvezdi su tada igrali Džajić, Stanislav Karasi, Mihalj Keri, kasnije i Dušan Savić i Vladimir Petrović

Od prašnjave poljane Cvijetinog brijega u tada malom Titogradu, preko Beograda i „Marakane” do svijetala Atlante i nazad preko okeana – fudbalska priča Branka Radovića puna je zanimljivih, ali i teških trenutaka i govori koliko sport može da pruži, ali i koliko da bude surov.

Veličanstven debi u Crvenoj zvezdi protiv Peleovog Santosa, u isto vrijeme težak život za 17-godišnjeg mladića u velegradu. Godine igranja za jedan od najvećih klubova u istočnoj Evropi, a onda i tiho ignorisanje od istog kada mu je trebalo dati šansu da bude trener Zvezde. Sve to staje u opis jednog Podgoričanina čiji je fudbalski put bio malo drugačiji od prosječnog.

Kuća do terena

Radoviću je fudbal bio, izgleda, suđen. Od malih nogu je bio sa loptom.

- Kuća na Cvijetinom brijegu, u kojoj sam odrastao, bila je odmah do terena tadašnjeg OFK Titograda (sada se klub zove Mladost i igra na Starom aerodromu). Kuća je bila toliko blizu da je u dvorište često upadala lopta sa utakmice, koju bi majka onda probušila nožem. Tu sam kao klinac skupljao lopte, zavolio fudbal i napravio prve fudbalske korake – počinje priču Branko.

Uspon, za te prilike nekako idealan, počeo je brzo.

- Sa 16 godina sam počeo da igram za prvi tim Titograda. I tako, u Kupu protiv Željezničara, za koji su tada igrali veliki igrači, predvođeni Ivicom Osimom, bio sam igrač utakmice, iako je Titograd izgubio na penale. Čuvao samo Osima, nije uspio da se upiše u listu strijelaca. Tu su me prvi put zapazili veći klubovi.

Još jednom se dokazao velikanima iz ,,stare“ Jugoslavije.

- Nešto kasnije sam igrao i za amatersku reprezentaciju Crne Gore protiv Srbije u Smederevskoj Palanci, tada su republike u staroj Jugoslaviji ponekad igrale međusobno, tu me zapaze ljudi iz splitskog Hajduka, niškog Radničkog i Crvene zvezde. Moj tadašnji trener, pokojni Vlatko Vujošević, inače kum sa pokojnim Miljanom Miljanićem, koji je vodio Zvezdu, predloži mi da pođem kod Čiče (Miljanić) i ja ga poslušam i pođem za Beograd.

Teški počeci

Radović je sa 17 godina, direktno iz Titograda, prešao u Crvenu zvezdu. Početak nikako nije mogao biti lak.

- Mi mlađi smo bukvalno gladovali u to vrijeme. Bio sam cimer sa Zoranom Filipovićem i Mihaljem Kerijem, sjećam se da smo imali samo jedan obrok na dan i to najčešće zdjelica pasulja sa hljebom. I to je bilo, ali nijesmo se žalili. U fudbalu tada nije bilo mnogo para, igralo se iz ljubavi – prisjeća se Radović.

Problemi su tek došli…

- Počeo sam dobro da igram, ali sam imao peh da nakon desetak utakmica povrijedim ligamente koljena. Oporavak je tekao veoma dugo, skoro godinu i po.

Preporod u Sutjesci

eliki klub kao Zvezda nije imao strpljenja da čeka mladića toliko vremena. Ni Radović nije očajavao. Zbog, kako kaže, u porodici urođenog prkosa, odlučio je da kaže ,,ne“ Miljaniću.

- Odem da igram za reprezentaciju Jugoslavije na Mediteranskim igrama u Izmiru 1971. i tu shvatim da mogu da igram na najvišem nivou. Odigrao sam četiri utakmice i bio najbolje ocijenjeni igrač. Ta generacija je osvojila zlatnu medalju i nakon toga sam mislio da će Miljanić da mi pruži šansu. Međutim, nikako da mi saopšte odluku i ja kažem da želim da idem. Izabrao sam Sutjesku i tu ostao narednih godinu i po dana, jer mi je bilo odlično, a i imali smo dobar tim. Nijesam pogriješio, vratio sam se u Beograd i dobio šansu u Crvenoj zvezdi.

Narednih osam godina njegova adresa bila je na ,,Marakani“.

- Odigrao sam 228 utakmica, igrao u velikim evropskim utakmicama. Sezone 1974/75. izbacili smo madridski Real u Kupu kupova. Real je tada imao devet španskih reprezentativaca. Tih godina smo napravili neke sjajne rezultate. U Zvezdi su tada igrali Džajić, Stanislav Karasi, Mihalj Keri, kasnije i Dušan Savić i Vladimir Petrović.

Drugi odlazak

Sa 27 godina, Radović je mogao da napusti Jugoslaviju i pređe u inostrani klub. Izabrao je Sjedinjene Američke Države.

- U SAD sam pošao sa Seadom Sušićem, Safetovim bratom. Ostao sam sedam godina, igrao za Atlanta čifse. Tu sam i završio fudbalsku karijeru. Sjajan period za mene, igrao sam odlično i to bez nekih pritisaka i imperativa. Fudbal se tada u Americi tek razvijao i Evropljanima je to odgovaralo da nametnu neke svoje ideje.

„Slučajno” trener

renerska karijera Branka Radovića imala je malo drugačiji tok od igračke. Čovjek koji je Dejana Stankovića kao klinca doveo da trenira u Zvezdu nije kasnije dobio priliku da trenira taj klub. A trenersku karijeru je započeo ,,slučajno“.

- Vratio sam se u Jugoslaviju 1984, bukvalno bez ideje šta da radim dalje. Imao sam zanatsku školu, ali, kao fudbaler, nikada nijesam usmjeravan u tom pravcu. Jednog dana zovne me Miljan Miljanić da pođem sa njim u Ujedinjene Arapske Emirate, jer je on tamo preuzeo klub da trenira i ja treba da mu budem pomoćnik. Kazao sam mu ,,Čiča, to nikada nijesam radio, mogu da počnem da učim od vas i to je to“. Međutim, kasnije se ispostavilo da mu trebam kao prevodilac, jer sam znao engleski jezik. Odradimo zajedno pripremni ciklus, nekih mjesec dana, međutim, on odluči da me ne zadrži, ne znam zbog čega. Ali, dobra stvar u svemu je što vjerovatno nikada ne bih počeo da se bavim trenerskim poslom da me nije tada zvao Miljanić – ističe Radović.

Nakon toga se uputio, a gdje drugo, nego na ,,Marakanu“.

- Iz dosade sam jednog dana otišao da gledam Zvezdin trening i tamo me sretne Džaja (Dragan Džajić) i pita da preuzmem „pjetliće“. Pristao sam, odmah upisao i nakon dvije godine završio trenersku školu – kaže Radović. Ali, i pored uspjeha, nije sve išlo kako treba.

- Generacija koju sam preuzeo od ,,pjetlića“ do omladinaca bila je šampion države. U završnoj godini devet omladinskih reprezentativaca bilo je iz moje ekipe. Ali, Džaja je odugovlačio da mi pruži šansu i odlučio sam da prihvatim ponudu Apolona sa Kipra. Prvo sam bio šef omladinske škole, a ubrzo i prvi trener. Igrali smo kvalifikacije za Ligu šampiona i u Sionu savladali istoimeni tim 4:1. Bila je to prva gostujuća pobjeda nekog kiparskog tima u evropskim utakmicama.

Sam svoj čovjek

Dobri rezultati na Kipru bili su dobar razlog da se na poziv iz Obilića vrati u Jugoslaviju. Stvorio je bazu za šampionsku ekipu kluba iz Beograda, a zatim je preuzeo Mladost iz Lučana.

- Uveo sam Mladost u prvu ligu. Imali smo dobru ekipu, čak sam pobijedio Zvezdu i Vojvodinu u Lučanima, upisao dosta pobjeda na gostovanjima te sezone (1997/98). Mladost je bila na četvrtom mjestu u jednom trenutku, a onda se pojavio problem sa finansijama i ekipa nije uspjela da do kraja sezone ostvari dobar rezultat.

Radović je zatim preuzeo Sartid iz Smedereva, i tu, možda i najviše, ,,nastradao“ zbog temperamenta koji nije trpio miješanje u njegov posao.

- Krenuli smo odlično, pobjeđivali favorite, čak i Crvenu zvezdu, ali je predsjednik kluba Matković počeo da se miješa u moj posao. Htio je da sastavlja ekipu, tako da sam mu jednog dana rekao da se, ako želi to da radi, registruje kao trener, a ja ću mu biti pomoćnik. Smijenio me je par dana nakon toga – priča Radović.

Možda i simbolično, ali Radović probleme u trenerskoj karijeri nije imao jedino u inostranstvu. Godinu dana u Vijetnamu opisuje kao najbolji period u karijeri.

- Tamo sam imao slobodu u radu, što mi je najbitnije. Ne želim da mi se iko miješa u posao, jer ja jedini odgovaram za rezultate. Moja možda i najveća ,,greška“ u karijeri je što sam dva puta pobijedio Zvezdu. Ali, ne žalim ako zbog toga nijesam dobio priliku u voljenom klubu, ja sam sportski čovjek – zaključio je Radović razgovor za Arenu.

Uvijek na „krivoj” poziciji

Branka Radovića, tokom karijere u Zvezdi, pratio je ,,maler“ – iako je najviše volio da igra u veznom redu, treneri su ga koristili u odbrani.

- Samo jedno mi je krivo u karijeri – talenat nijesam mogao da iskažem u pravom svijetlu jer nikada nijesam igrao na prirodnoj poziciji. Iako smatram da sam najviše mogao da pružim u veznom redu, treneri su me uvijek stavljali na mjesto štopera ili desnog beka. Govorio sam im, pustite me da igram pet-šest utakmica, po onda procijenite, ali ništa… U Sjedinjenim Državama sam bukvalno birao šta ću da igram i odmah sam prve godine bio najbolji igrač u ligi, a igrao sam prednjeg veznog.

Debi iz snova

Branko Radović je imao debi iz snova, u bukvalnom smislu te riječi. Na krcatoj ,,Marakani“ 1969. godine gostovao je brazilski Santos, predvođen jednim od najboljih fudbalera svih vremena, legendarnim Peleom. Tu negdje, pored klupe Zvezde, nekoliko mladića nije ni sanjalo da će dobiti priliku da zaigraju u tom meču, među njima i Branko Radović i Mihalj Keri. Njih dvojica su mjesec dana ranije briljirali na Evropskom prvenstvu za omladince, koje su održavalo u Lajpcigu, pa su kao nagradu dobili priliku da budu na klupi protiv Santosa.

Zvezda je na poluvremenu gubila 3:0, a onda je Miljan Miljanić odlučio da dvojici omogući debi u crveno-bijelom dresu. Meč je završen 3:3, a tadašnji izvještači pisali su o Zvezdi nošenoj na krilima mladića koji su ušli na poluvremenu.

- To je bilo nešto nevjerovatno. Niko od nas nije očekivao da će igrati, a onda smo dobili priliku koju smo iskoristili. Takvi momenti zauvijek ostaju u pamćenju – kaže Radović.

Antivari22 is offline  
post #9 of 103 (permalink) Old October 10th, 2012, 00:58 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
Good new interview with former head coach Zoran Filipovic.

Antivari22 is offline  
post #10 of 103 (permalink) Old October 21st, 2012, 17:12 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
Two players that played a big part in the Red Star Belgrade side that won the 91' European Cup and also were apart of the Yugoslavian national team, Slobodan Marovic and Refik Sabanadzovic.

Slobodan Marović

Slobodan Marović je prve fudbalske korake napravio u Mornaru iz Bara, ali je prvi profesionalni angažman dobio u Osijeku, odakle je 1989. godine prešao u redove Crvene zvezde. Bio je standardni član odbrambene postave beogradskog kluba u sezoni 1990/91. u kojoj su „crveno-bijeli“ pokorili svjetski i evropski fudbal. Nakon velikih titula, preselio se u Švedsku u redove Norčepinga, da bi karijeru okončao braneći boje danskog Silkeborga.

Boje Jugoslavije Marović je branio četiri puta. Debitovao je 29. avgusta 1987. godine u duelu sa Sovjetskim Savezom.


Refik Šabanadžović

Refik Šabanadžović je karijeru počeo u Dečiću iz Tuzi, kratko nastavio u Budućnosti, a 1984. godine prešao u Željezničar iz Sarajeva, gdje je stekao potpunu afirmaciju.

Tri sezone nosio je Željin dres, a zatim otišao u Crvenu zvezdu sa kojom je 1991. godine osvojio titulu prvaka Evrope. Nakon trijumfa u Bariju, prešao je u atinski AEK i tri puta bio prvak Grčke. Iz AEK-a se preselio u Olimpijakos i dodao još dva trofeja u grčkom šampionatu. Karijeru je završio u Kanzas Sitiju
Za reprezentaciju SFRJ debitovao je 29. oktobra 1986. godine, protiv Turske u Splitu. Bio je standardni prvotimac selekcije na Svjetskom prvenstvu u Italiji 1990. godine. Za A reprezentaciju SFRJ odigrao je osam utakmica


Last edited by Antivari22; October 21st, 2012 at 21:37.
Antivari22 is offline  
post #11 of 103 (permalink) Old October 21st, 2012, 18:12
♣ ♠ ♣ ♠ ♣ ♠ ♣
Star Player
Alekso's Avatar
Join Date: 02 2006
Location: Belgium
Teams: ♣♠♣ SRBIJA ♣♠♣
Posts: 4,315
Keep up the good work Antivari I love reading it.

And those Panini stickers are legendary

"I took shrooms at a naked beach. Fat people looked like they were made out of melting wax. I thought the homos had lasers for eyes and when they checked me out I'd feel burning on my skin. That's a day I'll never forget, for sure."
Alekso is offline  
post #12 of 103 (permalink) Old October 21st, 2012, 21:40 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
Keep up the good work Antivari I love reading it.

And those Panini stickers are legendary
Thanks Alekso

There's more to come
Antivari22 is offline  
post #13 of 103 (permalink) Old October 25th, 2012, 22:02 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
Interview with Ranko Zirojevic, who along with several other Montenegrins, were apart of the 1987 U-20 Yugoslavian side that won the Fifa World Youth Championship in Chile. The other players from Montenegro in the team included Pedja Mijatovic, Dragoje Lekovic, Slavisa Djurkovic, and current head coach Branko Brnovic. This year marks the 25th anniversary of the triumph.

Zirojević za CDM: Bili bi prvaci svijeta u seniorskoj konkurenciji

Ni 25 godina nakon što je Jugoslavija osvojila titulu prvaka svijeta za igrače do 20 godina, nijedna reprezentacija sa ovih prostora nije ponovila uspjeh legendarne generacije popularnih “Čileanaca”.

Među reprezentativcima koji su 1987. pokorili svijet i Crna Gora je imala pet svojih predstavnika, Dragoja Lekovića, Branka Brnovića, Predraga Mijatovića, Ranka Zirojevića i Slavišu Đurkovića.

Upravo Zirojević u intervjuu za CdM prenosi utiske sa tog prvenstva.

Prošlo je 25 godina od Čilea, da li i dalje pamtite taj veliki uspjeh?

- Sjećam se kao da je juče bilo. Ovih dana se osjećam baš kao i tada nakon osvajanja titule.

Bio je to težak turnir, na startu nekoliko lakših mečeva, a onda u finišu dva teška meča protiv dvije Njemačke. Tada se pisalo da je publika navijala za vas?

Istina je da su navijači bili naklonjeni nama, jer smo u grupi lako savladali Čile, koji je bio domaćin prvenstva. Već tada smo pobrali simpatije gledalaca. Pogotovo je sjajna atmosfera bila u finalu.

Kakav je bio osjećaj šutirati penal koji je mogao da odluči šampiona svijeta?

- Osjećaj je nevjerovatan. Bio sam pun samopouzdanja, namjestio sam loptu, odlučio ugao, zaletio se i šutnuo. Srećom, pogodio sam mrežu i tek nakon toga me je uhvatila trema. Htio sam da šutiram peti penal, ali Zvonimir Boban je zahtijevao da bude posljednji izvođač, tako da sam ja pucao četvrti.

Koja vam je utakmica najmilija bila na tom prvenstvu?

- Najmilija mi je utakmica protiv Brazila. Tog meča se uvijek rado sjetim. Iako sam meč gledao sa klupe uživao sam u igri. Bili su to nevjerovatni igrači, sad ne mogu da se sjetim ko je sve igrao za Brazil, ali oduševili su me.

Da li mislite da bi ta selekcija u seniorskoj konkurenciji stigla do titule na Evropskom i Svjetskom šampionatu.

- Sigurno bi se to desilo. Sa nama nijesu išli Mihajlović, Bokšić i neki drugi sjajni igrači. Da je ta generacija ostala na okupu mislim da bi bili svjetski prvaci.

Zirojević je dodao da se nada da će Branko Brnović biti uspješan sa reprezentacijom Crne Gore i da će je odvesti daleko na Svjetskom prvenstvu u Brazilu.

Pogledajte kako je završeno finale u Čileu:

Antivari22 is offline  
post #14 of 103 (permalink) Old October 28th, 2012, 22:17 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
Brand new interview with current assistant coach of the national team Dragoje Lekovic in Bar. Top class guy

Antivari22 is offline  
post #15 of 103 (permalink) Old November 14th, 2012, 06:42
alchemist's Avatar
Join Date: 04 2009
Posts: 13,398
Dejan Savićević

Rođen 15/09/1966
Mesto u timu Vezni igrač
Utakmica za reprezentaciju 56
Golova za reprezentaciju 19
Debitovao 29/10/1986
Igrao u klubovima OFK Titograd,
FK Budućnost (Podgorica),
FK Crvena Zvezda (Beograd),
AC Milan (Ita), Rapid Wien (Aut)

Rođen 15. septembra 1966. u Podgorici, Crna Gora.

Savićević je počeo svoju fudbalsku karijeru sa 15 godina u mlađim timovima OFK Titograd. Igrao je za Budućnost u Prvoj ligi, a nakon dobrih igara u Budućnosti, najbolji jugoslovenski timovi su tražili 21-godišnjeg Savićevića.

Crvena Zvezda Beograd

U leto 1988. Savićević je odabrao Crvenu zvezdu. Kako se i FK Partizan, u to vreme klub u kom su veliki uticaj imali oficiri Jugoslovenske narodne armije, interesovao za njega, Savićević se skrivao do početka prelaznog roka, a ugovor sa Crvenom zvezdom je potpisao prvog dana prelaznog roka. Posle toga je dobio poziv za osluženje redovnog vojnog roka, pa je propustio celu sezonu 1988/1989. U JNA je igrao u sportskoj četi da bi ostao u formi.

Ipak, državne vlasti su dozvolile da igra važne utakmice kao što je susret protiv Milana u Kupu evropskih šampiona. Savićević je imao važan udeo u remiju na San Siru kada je Dragan Stojković postigao važan gol u gostima za 1:1. U revanšu u Beogradu Savićević je postigao gol, ali je nemački sudija Diter Pauli prekinuo utakmicu zbog magle koja je prekrila ceo grad. Druga utakmica je igrana sutradan, rezultat je opet bio 1:1, pa su izvođeni jedanaesterci koje su Italijani dobili 4:2, nakon promašaja Savićevića i Mitra Mrkele.

Savićević je bio deo ekipe koja je osvojila tri uzastopne šampionske titule (1989/1990, 1990/1991 i 1991/1992), dva nacionalna kupa 1990. i 1992. i Kup evropskih šampiona i Interkontinentalni kup 1991. Zvezda je izgubila Superkup Evrope od Mančester junajteda 1:0 u Mančesteru, a revanš u Beogradu se nije odigrao iz političkih razloga. Nakon uspeha Crvene zvezde u Evropi, Savićević je podelio drugo mesto sa Darkom Pančevom u glasanju za Evropskog fudbalera godine.

AC Milan

Savićevićeve dobre igre su naterale Milan da ga dovede pred početak sezone 1992/1993, da bi nadoknadio rupu nastalu nakon povrede Marka van Bastena. Ipak, u svojoj prvoj sezonni u Italiji nije bio u prvom planu trenera Fabija Kapela i igrao je samo na 10 utakmica i postigao 4 gola. Sledeće sezone je postao standardan prvotimac, predvodivši Milan do titule u nacionalnom prvenstvu i Ligi šampiona i dobio je nadimak „Genije“ od Silvija Berluskonija, vlasnika milanskog kluba.

U finalu protiv Barselone na Parku prinčeva, Savićević je asistirao Masaru za vodeći gol Milana, a sam je lobovao golmana katalonskog tima Andonija Zubizaretu sa oko 30 metara za treći gol Milana na toj utakmici. Uprkos lošoj formi Milana sledeće sezone, Savićević je predvodio klub do finala Lige šampiona u Atini protiv Ajaksa, koji je Ajaks dobio 1:0. Kapelo ga je izostavio u finalu zbog navodne povrede, iako je Savićević insistirao da je bio spreman.

Sledećih sezone Savićević je pao u senku Žorža Vee, pa je dobijao sve manje šansi za igru, pa se vratio u Crvenu zvezdu. Sa Milanom Savićević je osvojio 7 trofeja, uključujući tri skudeta (1992/93, 1993/94 i 1995/96), kup Italije, Ligu šampiona i Superkup Evrope. Uprkos nadimku genije, italijanski mediji su ga kritikovali za nepružanje dobrih igara protiv manjih klubova.

Povratak u Crvenu zvezdu

Posle odlaska iz Milana na kraju sezone 1997/1998. Savićević nije imao klujb, pa se vratio u Crvenu zvezdu januara 1999. Odigrao je tri utakmice za Crvenu zvezdu, uključujući i večiti derbi sa Partizanom, bez postignutog pogotka, u prvenstvu koje je prekinuto zbog NATO bombardovanja SRJ. Zvezda je prvenstvo završila na trećem mestu, iza Partizana i Obilića, ali je osvojila kup, koji je odigran nakon završetka rata. Savićević je karijeru tog leta nastavio u bečkom FK

Rapid Beč

U Rapidu Savićević je proveo dve sezone. Na 44 utakmice u dve sezone za ovaj klub postigao je 18 golova. Karijeru je okončao kada je 2002. izabran za člana selektorske komisije, nakon ostavke dotadašnjeg selektora Jugoslavije Milovana Đorića.

Za reprezentaciju SFRJ debitovao je 29. oktobra 1986. godine u Splitu, protiv Turske. Učestvovao je na dva Svetska prvenstva – u Italiji 1990. i Francuskoj 1998. godine. Za reprezentacije SFRJ i SRJ odigrao je 56 utakmica i postigao 19 golova.

Selektor reprezentacije Jugoslavije / SCG

U maju 2001. godine, Dejan Savićević je zajedno sa Vujadinom Boškovim i Ivanom Ćurkovićem izabran u selektorsku komisiju reprezentacije Jugoslavije, koja je nasledila Milovana Đorića. Komisija nije uspela da nadoknadi nasleđeni zaostatak selekcije Jugoslavije na startu kvalifikacija i da odvede Jugoslaviju na Svetsko prvenstvo u Japanu i Južnoj Koreji 2002. godine, a Savićević je kao član komisije na klupi „plavih“ ostvario četiri pobede, dva remija i dva poraza.

U 2002. godini, kada je nacionalni tim nastupao kao Srbija i Crna Gora, počeo je samostalno da obavlja dužnost selektora. I pored solidnog starta u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo u Portugalu 2004. godine nerešenim rezultatom protiv Italije u gostima i pobedom nad Finskom u Beogradu, plavi su doživeli neuspeh najviše zbog nerešenog rezultata u meču sa Azerbedžanom u Podgorici (2:2), a kasnije i poraza od iste selekcije u Bakuu (2:1) u junu 2003. To je bila prva pobeda Azerbejdžana u zvaničnim utakmicama u istoriji. Savićević je odmah po završetku meča podneo ostavku, a za selektora je izabran Ilija Petković. Kao selektor Savićević je sa reprezentacijom SCG, od februara 2002. do juna 2003. ostvario četiri pobede, zabeležio tri nerešena rezultata i doživeo deset poraza. Bilans u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo u Portugalu, 2004. bio je jedna pobeda, dva remija, dva poraza.

Predsednik FS Crne Gore od 2001. godine.

Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
2000-01 SK Rapid Wien AUT 1 22 7
1999-00 SK Rapid Wien AUT 1 22 11
1998-99 Crvena Zvezda Beograd YUG 1 3 0
1998-99 AC Milan ITA 1 0 0
1997-98 AC Milan ITA 1 8 0
1996-97 AC Milan ITA 1 17 1
1995-96 AC Milan ITA 1 23 6
1994-95 AC Milan ITA 1 19 9
1993-94 AC Milan ITA 1 20 0
1992-93 AC Milan ITA 1 10 4
1991-92 Crvena Zvezda Beograd YUG 1 22 5
1990-91 Crvena Zvezda Beograd YUG 1 25 8
1989-90 Crvena Zvezda Beograd YUG 1 25 10
1988-89 Crvena Zvezda Beograd YUG 1 0 0
1987-88 Budućnost Titograd YUG 1 29 10
1986-87 Budućnost Titograd YUG 1 31 9
1985-86 Budućnost Titograd YUG 1 32 10
1984-85 Budućnost Titograd YUG 1 29 6
1983-84 Budućnost Titograd YUG 1 7 1
1982-83 Budućnost Titograd YUG 1 2 0
1981-82 OFK Titograd YUG 3 ? ?
Career Totals: 346 97


alchemist is offline  
post #16 of 103 (permalink) Old November 14th, 2012, 06:47
alchemist's Avatar
Join Date: 04 2009
Posts: 13,398
Predrag Mijatović

Rođen 19/01/1969
Mesto u timu Napadač
Utakmica za reprezentaciju 73
Golova za reprezentaciju 28
Debitovao 23/08/1989
Igrao u klubovima FK Kom (Podgorica),
FK Mladost (Podgorica),
FK Budućnost (Podgorica),
FK Partizan (Beograd),
Valencia (Esp), Real Madrid (Esp),
Fiorentina (Ita), Levante (Esp)

Rođen 19. januara 1969. u Podgorici, Crna Gora.

Prve fudbalske korake načinio u FK Kom iz Podgorice, nastavio u FK Mladiost, da bi vrlo brzo bio zapažen od strane trenera FK Budućnost iz Podgorice. U prvom timu Budućnosti debituje u sezoni 1986/87 i do 1990. je na 73 prvoligaških susreta bivše države postigao 10 pogodaka.

U zimskom prelaznom roku 1989/90, Mijatović je bio na pragu transfera iz Budućnosti u splitski Hajduk. Dobio je i akontaciju u iznosu od 50.000 tadašnjih nemačkih maraka. Međutim, zbog situacije koja je mirisala na rat upozoravali su ga u Podgorici da ne ide u Split, pa je otišao u Partizan, a akontaciju pošteno vratio.

Iako je postigao gol na svom debiju u dresu Partizana protiv svog bivšeg kluba FK Budućnost, prolećnu polusezonu u novom klubu je uglavnom proveo u prilagođavanju na igru "crno-belih" i do kraja sezone na 14 nastupa nije postigao pogodak. U sezonama koje slede postaje važan šraf ekipe "crno-belih" koja pod vođstvom Ivice Osima ne uspeva da izađe iz senke tadašnje Crvene zvezde koja je u to vreme vladala evropskim i svetskim klupskim fudbalom. Ipak, u sezoni 1991/92 osvaja Kup Jugoslavije, a u prvenstvu 1992/93 sa "crno-belima" osvaja šampionsku titulu. U dresu Partizana odigrao 104 prvenstvenih susreta i postigao 44 gola.

U leto 1993. prelazi u špansku Valensiju u čijem dresu nastupa na 104 prvenstvenih susreta i postiže 56 golova. U sezoni 1995/96 sa Valensijom stiže do vicešampionske titule, a on sam postiže čak 28 golova i biva izabran za fudbalera godine u Španiji.

Sjajne partije nisu prošle nezapaženo i uz velike proteste navijača Valensije, u leto 1996. postaje član Real Madrida. U Madridu je za tri godine ostavio neizbrisiv trag – golovima, driblinzima i ponašanjem na terenu i van njega. Proglašen za drugog fudbalera u Evropi u anketi «Frans fudbala» za 1997. godinu, iza Ronalda. Njegov pogodak u finalu Lige šampiona 1998. protiv Juventusa (1:0) doneo je madridskom Realu titulu prvaka Evrope nakon pune 32 godine. Osvajač Interkontinentalnog kupa sa Realom 1998.

Iz Reala je otišao u Fiorentinu, a karijeru završio u Levanteu.

Bio je član omladinske reprezentacije SFRJ koja je 1987. godine postala šampion sveta, ali nije igrao u finalu protiv SR Nemačke jer je isključen u polufinalu protiv ondašnje Nemačke DR.

Odigrao je 73 utakmica za nacionalni tim postigavši 28 golova. Za A tim SFRJ debitovao je 23. avgusta 1988. godine, protiv Finske, a prvi pogodak za reprezentaciju postigao tek na svom 15. meču za "plave" protiv Malte (6:0) u kvalifikacijama za SP 1998. Učestvovao na Svetskom prvenstvu u Francuskoj 1998. i Evropskom prvenstvu u Belgiji i Holandiji 2000. godine.

Od jula 2006. do maja 2009. obavljao funkciju sportskog direktora Real Madrida.

Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
2002-03 Levante UD ESP 2 21 3
2001-02 AC Fiorentina ITA 1 13 1
2000-01 AC Fiorentina ITA 1 13 1
1999-00 AC Fiorentina ITA 1 16 2
1998-99 Real Madrid ESP 1 28 5
1997-98 Real Madrid ESP 1 24 10
1996-97 Real Madrid ESP 1 38 14
1995-96 Valencia CF ESP 1 40 28
1994-95 Valencia CF ESP 1 29 12
1993-94 Valencia CF ESP 1 35 16
1992-93 FK Partizan YUG 1 31 17
1991-92 FK Partizan YUG 1 25 12
1990-91 FK Partizan YUG 1 33 14
1989-90 FK Partizan YUG 1 15 1
1989-90 FK Budućnost YUG 1 13 4
1988-89 FK Budućnost YUG 1 28 2
1987-88 FK Budućnost YUG 1 31 4
1986-87 FK Budućnost YUG 1 1 0
Career Totals: 433 146


Last edited by alchemist; November 14th, 2012 at 08:24.
alchemist is offline  
post #17 of 103 (permalink) Old November 15th, 2012, 01:53 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
Awesome job alchemist

I left out Dejo and Mijat intentionally because they have their own threads, but they are more than qualified for this one as well p
Antivari22 is offline  
post #18 of 103 (permalink) Old November 15th, 2012, 02:34
alchemist's Avatar
Join Date: 04 2009
Posts: 13,398
probably better to keep them all in the one thread... i'll copy and paste the profiles of other great past CG players from the Yugo days across from the 'Greats' thread in the Serb forum

you may want to make this thread a sticky
alchemist is offline  
post #19 of 103 (permalink) Old November 15th, 2012, 02:36
alchemist's Avatar
Join Date: 04 2009
Posts: 13,398
Vojin Božović

BSK Beograd: F. l. t. r. Đorđe Vujadinović, Jan Podhradsky, Gustav Lehner, Prvoslav Pribiević, Svetislav Valjarević, Ernest Dubac, Đorđe Stojiljković, Anton Puhar, Svetislav Glišović, Bruno Knežević, Vojin Božović.

Rođen 01/01/1913 † 19/04/1983
Mesto u timu Napadač
Utakmica za reprezentaciju 8
Golova za reprezentaciju 5
Debitovao 06/09/1936
Igrao u klubovima SK Jugoslavija, SK Obilić (Beograd),
SK Mačva (Šabac), SK Anastas,
BSK Beograd, Budućnost (Podgorica)

Rođen 1. januara 1913. na Cetinju, umro 19. aprila 1983. u Beogradu.

Najbolji igrač u istoriji predratnog fudbala Crne Gore, jedan od najboljih napadača u jugoslovenskom fudbalu do 1941. Odličan dribler, maštovit, prodoran i sa snažnim udarcem (levak), bio je veliki majstor za izvođenje slobodnih udaraca.

Počeo je da igra 1931. u podmlatku beogradske SK Jugoslavije, a zatim je nosio dres SK Obilić - Beograd, u kome je igrao između braće Bože i Kojke Popović. Na poziv starijeg brata Vida, igrao je i za šabačku SK Mačvu, a kad se vratio u Beograd, nosio je dres SK Jugoslavije i SK Anastas.

Zenit karijere dostigao je braneći boje BSK - Beograd, pojavivši se na ligaškoj sceni u sezoni 1933/34. igrajući tada u najboljoj navali toga vremena u zemlji: Tirnanić, Vujadinović, "Moša" Marjanović, Božović, Glišović. Triput je osvajao nacionalno prvenstvo: 1935, 1936. i 1939. Na prvom posleratnom prvenstvu 1945. igrao je za reprezentaciju Crne Gore, a zatim kao igrač - trener za FK Budućnost - Titograd, u kome je 1949. završio igračku karijeru.

Uz 11 utakmica za selekciju Beograda i tri susreta za "B" - tim nacionalne boje Jugoslavije branio je na osam utakmica (1936-1941) i postigao pet golova. Debitovao je 6. septembra 1936. u prijateljskom susretu protiv Poljske (9:3) u Beogradu sa dva postignuta gola, a od nacionalnog tima oprostio se 23. marta 1941. protiv Mađarske (1:1) u Beogradu - poslednjoj pred drugi svetski rat.

Ostao je u sećanjima i kao dobar i uspešan trener. Od naših prvoligaša prvo je vodio beogradski Radnički (1955-1956), posle toga BSK Beograd (1956-1958), zatim FK Sarajevo (1958-1959) i OFK Beograd (1959-1960), a dugi niz godina radio je i u inostranstvu (Libija i Kuvajt).

Utakmice reprezentacije Jugoslavije u kojima je nastupao :

PU 06.09.1936 Jugoslavija - Poljska 9-3 (5-0) goal
PU 01.08.1937 Jugoslavija - Turska 3-1 (1-0) goal
KSP 03.04.1938 Jugoslavija - Poljska 1-0 (0-0)
PU 12.11.1939 Jugoslavija - Mađarska 0-2 (0-1)
DK 31.03.1940 Rumunija - Jugoslavija 3-3 (2-2) goal
PU 29.09.1940 Mađarska - Jugoslavija 0-0 (0-0)
PU 03.11.1940 Jugoslavija - Nemačka 2-0 (1-0) goal
PU 23.03.1941 Jugoslavija - Mađarska 1-1 (1-1)

alchemist is offline  
post #20 of 103 (permalink) Old November 15th, 2012, 13:07 Thread Starter
Star Player
Antivari22's Avatar
Join Date: 12 2008
Location: NYC
Teams: Montenegro
Posts: 3,214
Originally Posted by alchemist View Post
probably better to keep them all in the one thread... i'll copy and paste the profiles of other great past CG players from the Yugo days across from the 'Greats' thread in the Serb forum

you may want to make this thread a sticky
That would be great, cheers again alchemist

The thread should indeed be a sticky.
Antivari22 is offline  

Quick Reply

Register Now

In order to be able to post messages on the Xtratime Community forums, you must first register.
Please enter your desired user name, your email address and other required details in the form below.

User Name:
Please enter a password for your user account. Note that passwords are case-sensitive. Try to avoid choosing short (like '1'), simple (like 'abcd') and easy to guess passwords (like a name of your favorite team, player, etc)! Complex and long enough passwords, that consists of random string of alphabet and numerical characters, are almost impossible to be stolen and misused.


Confirm Password:
Email Address
Please enter a valid email address for yourself.

Email Address:


Currently Active Users Viewing This Thread: 1 (0 members and 1 guests)
Thread Tools
Show Printable Version Show Printable Version
Email this Page Email this Page
Display Modes
Linear Mode Linear Mode

Posting Rules  
You may post new threads
You may post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is On
Smilies are On
[IMG] code is On
HTML code is Off
Trackbacks are On
Pingbacks are On
Refbacks are On

For the best viewing experience please update your browser to Google Chrome