Greats Of The Past [Archive] - Page 5 - Xtratime Community

Greats Of The Past

Pages : 1 2 3 4 [5] 6 7 8 9 10 11

alchemist
August 8th, 2011, 04:22
FK PARTIZAN - SEZONA 1992/93

Sezona 1992/1993:
1/16 finala kupa - Rudar Pljevlja - PARTIZAN 1:4 (16.8.1992.)
Zemun - PARTIZAN 1:2 (23.08.1992.)
PARTIZAN - Vojvodina 2:0 (30.08.1992.)
PARTIZAN - Morgen 4:0 (06.09.1992.)
PARTIZAN - Kikinda 2:0 (13.09.1992.)
Priština - PARTIZAN 0:2 (20.09.1992.)
PARTIZAN - Bečej 2:1 (27.09.1992.)
1/8 finala kupa - PARTIZAN -- Mladost Lučani 4:0 (29.09.1992.)
PARTIZAN - Sutjeska 4:0 (11.10.1992.)
OFK Beograd - PARTIZAN 0:4 (18.10.1992.)
PARTIZAN - Radnički (NB) 4:0 (25.10.1992.)
1/4 finale kupa - Novi Sad - PARTIZAN 1:1 (28.10.1992.) - gol Krčmarevića
Proleter - PARTIZAN 1:2 (01.11.1992.)
1/4 finale kupa - PARTIZAN - Novi Sad 4:1 (04.11.1992.)
PARTIZAN - Radnički (N) 2:0 (08.11.1992.)
Spartak - PARTIZAN 2:2 (22.11.1992.)
PARTIZAN - Napredak 10:1 (29.11.1992.) - EXTRA
Hajduk Kula - PARTIZAN 0:3 (02.12.1992.)
Budućnost - PARTIZAN 3:2 (06.12.1992.) - golovi Vujačića i Miloševića
PARTIZAN - Rad 3:0 (09.12.1992.) - JESENJI PRVAK 1992-93
Borac Bl - PARTIZAN 0:3 (12.12.1992.)
TV liga šampiona: PARTIZAN - Vojvodina / PARTIZAN - C.zvezda 2:1 - golovi Zahovića i Mijatovića i izjava Mijatovića
Vojvodina - PARTIZAN 0:1 (07.03.1993.)
1/2 finale kupa - Zastava KG - PARTIZAN 0:4 (10.03.1993.)
Morgen - PARTIZAN 1:3 (14.03.1993.)
Kikinda - PARTIZAN 0:2 (21.03.1993.)
PARTIZAN - Priština 1:0 (28.02.1993.)
PARTIZAN - C.zvezda 1:0 (11.04.1993.)
PARTIZAN - OFK Beograd 5:1 (25.04.1993.)
PARTIZAN - Zemun 5:1 (28.04.1993.)
Radnički Imlek (NB) - PARTIZAN 1:3 (01.05.1993.)


Najčešći sastav tima:
Pandurović, Stanojković, Gudelj, Jokanović, Petrić, Vujačić, Bogdanović, Zahović, Brnović, Mijatović, Vorkapić, Milošević, Krčmarević.
Igrali su još: Vasiljević, Nađ, Ćirić, Mijalković, Damjanac, Tomić, Milanović, Rađenović, Tasić, Rašović, Pešikan.

9KEQrAsOack

alchemist
August 8th, 2011, 04:24
OFK Beograd - Crvena Zvezda 2:4 / finale Kupa 2006.

Finale fudbalskog Kupa Srbije i Crne Gore
OFK Beograd - Crvena Zvezda 2:4
10.6.2006. Stadion JNA ~15.000
1:0 Đorđe Rakić 10'
2:0 Branko Baković 61'
2:1 Nikola Žigić 67'
2:2 Milan Purović 73'
2:3 Nikola Žigić 100'
2:4 Dušan Basta 117'

Y1_tQar08_E

alchemist
August 24th, 2011, 04:30
Vladimir Jugovic

Goals

AS6_o521kno

Skills

xtzG4bgagsc

alchemist
August 27th, 2011, 04:46
Zoran Moka Slavnić, legenda jugoslovenske košarke, za “Glas Srpske”: Tate su i dalje u formi

Dušan Repija

http://www.glassrpske.com/slika/slikacitava.php?slika=20120701174920_84079.jpg

Banjaluka - I dalje mislim da majke na ovim prostorima rađaju talentovanu decu, što znači da su muževi u formi, ali i da je na polju organizacije i ideja kada je u pitanju košarka nešto zatajilo. Ne mogu da prihvatim da na ovim prostorima koji su davali svetski poznate igrače više nema talenata.

Rekao je ovo “Glasu Srpske” Zoran Moka Slavnić, legenda jugoslovenske košarke i član čuvenog trija “Kića, Praja, Moka”, koji su bivšoj državi dodijelili pregršt slavlja i najsjajnija odličja sa Olimpijskih igara, Evropskog i Svjetskog prvenstva.

- Mislim da je u pitanju samo volja i organizacija, čak da nije u pitanju ni novac, kojeg, nažalost, nema dovoljno, ali se može i bez njega ukoliko ima talenata, ukoliko se sa njima stručno radi.

Glas: Poznati ste kao prvi selektor Srbije i kao čovjek koji je na Evropsko prvenstvo 2007. godine poveo devet debitanata, koji su sada nosioci igre ove reprezentacije, što je svakako jedna vaša lična satisfakcija?

Slavnić: Ubio bih se da se nije desilo bar na tom planu, da nisam svojoj zemlji ostavio mogućnost da igrači kojima sam otvorio vrata velike scene sada nisu nosioci igre. Zbog lošeg rezultata odmah sam dobio nogu, nažalost, tako je to kod nas, jer košarku vode oni koji ne razumeju njen duh i duh sporta uopšte, ali je moj naslednik Dušan Ivković nastavio gde sam ja stao, pa sada gotovo svi momci koje sam poveo čine okosnicu reprezentacije. Svakako da mi je to satisfakcija, jer se pokazalo da nisam pogrešio u odabiru igrača.

Glas: Trenutno stanje u srpskoj košarci nije baš na uzornom nivou. Šta je potrebno da se promijeni pa da košarkaši ponovo donose medalje sa najvećih takmičenja?

Slavnić: U Srbiji praktično postoje samo tri kluba koja su interesantna. Zvezda i Partizan, koji nikada neće nestati, i Radnički iz Kragujevca. Ostalo je tuga i beda, malo se Vojvodina “koprca” i mogla bi da napravi nešto u budućnosti ako ovako nastavi. Ljudi koji se bave košarkom rade pogrešno, ograničeni su na mikrosredine i klubove koji su u njihovim gradovima i u takvoj konstalaciji snaga najorganizovaniji klub u državi Partizan dominira već deceniju. Ne bih želeo da im oduzmem ništa od onog što su uradili i što rade, ali za njihove šampionske prstene svakako su zaslužni i ostali koji rade na tragičan način. Izgleda da su pametniji od ostalih i da koriste prednosti koje su im omogućene.

Glas: Pomenuli ste vašu Zvezdu, koja prolazi kroz jedan turbulentan period, imala je solidnu sezonu, ali je Svetislav Pešić na izlaznim vratima kluba i u ovom trenutku nije jasno šta će se dešavati na Malom Kalemegdanu. Kakav je Vaš komentar?

Slavnić: Zvezda je moj klub i ne želim mnogo da ih kritikujem da neko ne pomisli da sam ljubomoran što trenutno nisam u Zvezdi. Ne vidim neku dugu perspektivu na način koji klub trenutno funkcioniše. Pešić je veliki trener, moja generacija i sa moje strane neće imati nikakvu kritiku, neka ga kritikuju oni što rade s njim. Tužno je da čitamo poslednjih nekoliko dana o tužbama FIBA, o “ljubavi” između njega i Nebojše Čovića i sve je to pomalo smešno. Ukoliko shvate jednog dana da im nedostaje sportski pedigre i logistika, možda će krenuti napred kao i Partizan, u suprotnom ako se budu vezivali u sitne klanove i budu verovali da pojedinac može sve sam, desiće se da će Partizan biti još 100 godina šampion i da će oboriti sve moguće rekorde.

Glas: Košarkaška liga Srbije je novim pravilima izgubila gotovo svaki značaj, jer je praktično postala kvalifikaciono takmičenje za Jadransku ligu u kojoj će se vaditi vize za evro takmičenja. Šta mislite o tome?

Slavnić: Čuvena je izreka da velika riba jede malu i taj zavistan odnos totalnog obezvređivanja domaćeg prvenstva je uzeo maha, što je vrlo pogubno za košarku u Srbiji. ULEB diktira sve, Partizan je ponovo ostao bez A licence za nastupe u Evroligi i tu nema šta da se priča. Njih ne interesuje sirotinja ni rezultat, sve ide ka tome da će napraviti zatvorenu ligu, ligu za bogate, tako da je jako teška situacija što se tiče domaćeg prvenstva i pitanje je kako će se sve to završiti.

Glas: Bili ste poznat kao “vic” igrač, koji je na parketu improvizovao i davao dodatnu ljepotu magičnoj igri. U posljednje vrijeme na ovim prostorima je sve manje takvih igrača, možete li da kažete čija je to krivica?

Slavnić: Počeću sa Igokeom, najboljim klubom u Republici Srpskoj, koji je respektabilan tim na ovim prostorima, ali nikako ne može da pređe taj prag i neće ga preći sve dok ne dovede trenera koji ima harizmu i zna šta želi da napravi od kluba. Kod nas su treneri generalno postali alhemičari, sve se radi po šablonima, udari, sapleti, otkini, granitna odbrana, pa ljudi koga to interesuje? NBA liga odavno bi bila ugašena da su pratili tu filozofiju. Naši treneri se izgleda maksimalno trude da sputaju i u šablon ubace momke koji znaju da igraju, kojima je Bog dao talenat i kreativnost. Umesto da pospešuju to što imaju, oni ne znaju to da iskoriste i neće biti slučajno ako se u budućnosti pokaže da su najuspešniji treneri koji su prošli školu bivše Jugoslavije. Ti ostaci škole su toliko jaki da će i najlošiji treneri iz tog doba biti najbolji u budućnosti, jer mladi koji dolaze nisu imali tu školu i u startu su hendikepirani. Nadam se da će se to promeniti i da će treneri konačno shvatiti da ne upropaštavaju sve što vredi.

Glas: Za 29. jul zakazana je prijateljska utakmica između Srbije i Ukrajine, koja će se igrati u Banjaluci.

Slavnić: Vrlo važno je da sprega između Srba mora da bude jača, snažnija i više izraženija i to je odličan korak ka tom cilju. Nadam se da će publika u Banjaluci uživati i da će reprezentacija Srbije na taj način animirati mnogo dečaka i devojčica koji će početi da se bave košarkom i u možda postati velike zvezde u budućnosti.

Kvalifikacije

Glas: Idućeg mjeseca počinju kvalifikacije za Evropsko prvenstvo, u kojima je Srbija favorit. Kakvo je Vaše mišljenje o ovoj selekciji?

Slavnić: Bilo bi smešno da komentarišem kvalifikacije i da strahujemo od njih, jer one treba da posluže kao razigravanje i uigravanje za velika takmičenja. Uprkos svim problemima imamo dobru selekciju koja ne bi smela da strahuje od rivala u grupi i koja bi morala da razmišlja u pravcu osvajanja medalja na predstojećim velikim takmičenjima i povratku na staze uspeha koje su krasile naš najtrofejniji sport svih ovih godina.

Fondacija “Feniks”

Glas: Došli ste u Istočno Sarajevo na poziv košarkaške fondacije “Feniks”, koja organizuje kamp i ima velike planove u budućnosti?

Slavnić: Jako se prijatno osjećam i drago mi je što sam došao. U upoznavanju i priči video sam i čuo fantastične ideje za sledeće akcija i bio sam vrlo iznenađen planovima koje ima prvi čovek fondacije Jezdimir Milošević, pogotovo sa halom na Palama, koja je ključna u idejama koje imaju i daje specijalan ukus akcijama koje treba da se sprovedu. Dugo nisam sreo čoveka sa takvim idejama, pogotovo na ovim prostorima, i nekako mi je vratilo veru da ovde može da se pokrene nešto što možda niko nije ni sanjao. Fondacija bi trebalo da pređe u klub koji deluje celu godinu i koji bi bio respektabilan na ovim prostorima, a možda i šire.

http://www.glassrpske.com/sport/republika_srpska/Zoran-Moka-Slavnic-legenda-jugoslovenske-kosarke-za-Glas-Srpske-Tate-su-i-dalje-u-formi/lat/84079.html

alchemist
August 28th, 2011, 02:14
Vladimir Savcic Cobi - 'Idemo u Pariz'

k0Rv-ZMb2Uo

:D

alchemist
August 30th, 2011, 00:42
Crvena Zvezda v Rosenborg 1986/87 Kup Sampiona

Zvezda won 7-1 on aggregate

ONykl6s_86E

m39yNAIc_ik

alchemist
August 31st, 2011, 02:56
Dragoslav Šekularac

cFB538N218k

CTYCItjtOIA

considering just how big a star Seki was, i am surprised at just how little footage there is of him

alchemist
September 3rd, 2011, 03:22
Željko Rebrača: "Dumars kaže da Srbi žive najlepše na svetu"
Aleksandar Nikolić | 10. 07. 2011. - 13:00h | Foto: M. Metlaš/A. Stanković/Reuters/AFP

Tačno je da mi je Dunav lepši od Havaja, ali su tu priču mnogi nespretno prepričali, kaže košarkaš Željko Rebrača u ispovesti za "Blic nedelje". Bio je već kraj sezone u NBA ligi i išlo mi se kući, ali sam sa kumom i njegovom porodicom iz Los Anđelesa otišao na Havaje na odmor. Lepo je sve to, i plaže i okean, ali meni je nedostajalo moje društvo i uživanje u sitnicama koje imam pored Dunava.

http://www.blic.rs/data/images/2011-07-09/157459_ispovest14-rebraca-foto-afp_f.jpg?ver=1310243344

Rebrača je u Los Anđelesu bio centar Klipersa

- Pet dana smo ostali na Havajima i više nije išlo. Natrag na Dunav. Ujutru sa drugarima na čamac, pa Dunavom od Apatina do Novog Sada. Obilazimo čarde gde se nalaze velemajstori koji spremaju hranu po tradicionalnim recepturama. Uživamo u vinu i tamburašima, ali samo kada se namesti štimung.

Ne subotom uveče u rezervisanom separeu sa flašom viskija, već u utorak po podne na blagom suncu, pod tremom neke kafanice na severu Vojvodine, uz domaću rakiju sa isflekanim kariranim stolnjacima i dragim ljudima za stolom. Osećam život i ne družim se sa ljudima koji ne umeju da uživaju u gastronomiji i trenutku - nastavlja Rebrača ispovest za “Blic nedelje”.

----------------------------------

Lična karta

- Željko Rebrača rođen je 9. aprila 1972. godine u Apatinu
- Visok je 211 cm i igrao je na poziciji centra
- Nastupao je za: NAP, Partizan, Beneton (Italija), Panatinaikos (Grčka), Detroit Pistonse, Atlanta Houkse, LA Kliperse (NBA) i Pamesu (Španija)
- Oženjen je Danijelom i ima dva sina i dve ćerke

----------------------------------

Nagovorio sam svojevremeno mog prijatelja Džoa Dumarsa, legendarnog košarkaša i predsednika Detroit Pistonsa, da mi bude gost u Srbiji. Kad je na jednom vojvođanskom splavu uz ribu, vino i tamburaše dočekao svitanje pored Dunava, zagrlio me je i rekao da se u Srbiji živi najlepše na svetu.

“Mislio sam da ovde partoliraju vojska i policija, a vi umete da uživate u sitnicama bez stresa”, kazao mi je tada Džo.

Govorio sam mu u Americi da nije sve istina što se u medijima govori i piše o Srbiji, ali mi nije verovao dok nije udahnuo jutarnju svežinu pored reke u vojvođanskom podunavlju.

http://www.blic.rs/data/images/2011-07-09/157451_ispovest06-rebraca-foto-aleksandar-stankovic_hf.jpg?ver=1310243490

Željko Rebrača

Moj otac Milan je rođen na Baniji, ali je u nekom od “vozova bez voznog reda”, u vreme kolonizacije Vojvodine, stigao u selo Prigrevica u blizini Apatina. U Prigrevici se znalo - ili si planinac ili Ličanin. Kordunaša je bilo premalo da bi se uopšte računali. Milan se u svom novom životu teško navikavao na beskrajnu vojvođansku ravnicu, ali se lako privikao na pažnju lepe Nade, poreklom Ličanke, a rođene u Prigrevici.

Milan se oženio s Nadom i niko od njih nije bio srećniji kada im se rodio sin Željko. Nije bilo bolnice u Prigrevici, pa me je mama Nada rodila u Apatinu. Moj otac je voleo trofejno oružje, ali su različiti komadi u kući bili raspoređeni van domašaja moje znatiželje. Municija nije. Još uvek sam bio švrća

---------------------------------

Osvojio je

S a k l u b o v i m a:
- Kup šampiona (‘92. sa Partizanom), Evroligu (2000. sa Panatinaikosom, proglašen za MVP završnog turnira)
- Kup Saporte (‘99. sa Benetonom)
- Prvenstvo Jugoslavije (‘92. i ‘94. sa Partizanom), Kup Jugoslavije (‘92. ‘94. ‘95. sa Partizanom)
- Prvenstvo Italije (‘97. sa Benetonom)

S a r e p r e z e n t a c i j o m:
- Zlato na Evropskom prvenstvu u Atini ‘95. i u Barseloni ‘97.
- Zlato na SP u Atini ‘98. i srebro na OI u Atlanti ‘96.

----------------------------------

kada sam našao patrone za kuburu koje su bile punjene papirom i barutom. Momentalno sam zabio čekićem ekser usred kapisle tog patrona. Sledeće sekunde su mi ruke bile krvave, a lice čađavo.

Otac nije smeo da sazna za moje “eksperimente”, pa sam zajedno sa majkom vadio parčiće baruta iz dlanova.

Toliko sam bio nemiran i neukalupljen da me je Milan ponekada tri puta dnevno tukao, ali nije pomagalo. Tek što sam pošao u školu, imao sam običaj da idem po komšiluku i ispitujem domaćice šta kuvaju za ručak.

Nada je crvenela pred komšinicama i objašnjavala da i ona kuva, ali da je njen sin znatiželjan i slobodan.

Pretila mi je i molila me, ali meni je hrana od detinjstva bila mnogo više od egzistencijalne potrebe. Vojvođanska tradicionalna kuhinja bila je za mene čulni izazov i sve do danas nisam prestao da je istražujem. Nije mi bilo teško da ustajem u tri ujutro da založim vatru pod kazan da bi se zagrejala voda za svinjokolj. Kasnije su se komšinice navikle na moje gurmanske norme, pa su me zvale u goste kad god bi nešto novo kuvale.

http://www.blic.rs/data/images/2011-07-09/157448_ispovest03-rebraca-foto-marko-metlas_f.jpg?ver=1310243674

U najdražem dresu Partizana postao prvak Evrope

Nije mi padalo na pamet da ću se ikada profesionalno baviti košarkom, sve dok 1988. nisam počeo da igram za novosadski NAP. Tamo sam ostao tri godine sve dok Sale Đorđević nije došao na odsluženje vojnog roka u Novi Sad.

Trenirao je nekoliko puta sa nama i odveo me u Beograd da vide šta umem u Partizanu. Jugoslavijom se pronela vest da je neki talentovani centar sa ozbiljnim odrazom na probi u Partizanu, pa sam posle tri dana dobio ozbiljne ponude od Jugoplastike i Olimpije da igram u Splitu ili Ljubljani.

http://www.blic.rs/data/images/2011-07-09/157460_ispovest15-rebraca-foto-reuter_hs.jpg?ver=1310243757

U Detroitu igrao za Pistons

Dule Vujošević, tadašnji trener Partizana, mi je dao torbu punu opreme i nešto para i rekao mi: “U Partizanu ćeš raditi puno, ali napredovati najbrže.” Novac sam dao ocu, a torbu zadržao za sebe. Prelazak u Partizan bila je moja najbolja sportska odluka u karijeri.

Kada smo bili primorani da putujemo bukvalno svakog vikenda 1992, niko od nas nije zažalio što je tada igrao u Partizanu. Zbog sankcija smo bili domaćini u predgrađu Madrida i hrabro smo igrali Kup šampiona protiv neuporedivo skupljih i na papiru boljih ekipa od nas.

Ali na terenu mi smo bili ekipa bez straha. Pred finale protiv Huventuda u Istanbulu nismo mnogo razmišljali o trofeju, već samo o igri na trenu.

Koncentrisali smo se. Samopouzdanje je izbijalo iz nas jer smo se i privatno mnogo družili. Bili smo mladi i umeli smo da zaglavimo u noćnom provodu do pet-šest sati ujutro, ali smo već smo u deset na treningu davali sve od sebe. Na parketu nije bilo zafrkancije. Umarali smo se do povraćanja. Zato smo svi bili sigurni da će Sale protiv Huventuda pogoditi šut za pobedu jer smo je te sezone mnogo puta zaslužili.

http://www.blic.rs/data/images/2011-07-09/157455_ispovest10-rebraca-foto_hs.jpg?ver=1310244422

U reprezentaciji sam igrao najbolje u životu

U Atini 1995. igrali smo srcem za reprezentaciju i bili smo spremni da poginemo za medalju. Niko nije mislio na ugovore sa klubovima, na rizik od povrede, na slavu u otadžbini... Samo na pobedu.

Posle trijumfa morao sam odmah u Trevizo zbog ugovora s Benetonom i propustio sam pola miliona ljudi koji su u Beogradu dočekali moje saigrače iz reprezentacije. Zato su me kao evropskog prvaka te godine dočekali u Somboru, Apatinu i Prigrevici. Srce je htelo da mi iskoči iz grudi sva tri puta. Kasnije sam odlučio finale Svetskog prvenstava u Atini 1998. godine i postao najbolji košarkaš Evrope.

Igrajući u NBA ligi 2003. godine osetio sam da mi srce brže udara nego što bi trebalo. Posle pregleda lekari su utvrdili da imam atrijalnu fibrelaciju, odnosno poremećaj srčanog ritma koji nastaje u pretkomorama.

Pretkomora radi brže u određenom momentu i zbog toga sam imao blagu nesvesticu na parketu. Taj poremećaj u radu srca javlja se iznenada i može da traje deset sekundi, deset minuta, tri dana i da jednostavno prestane. I što je najvažnije, ne ugrožava životno čoveka u čijem se srcu pojavi.

http://www.blic.rs/data/images/2011-07-09/157449_ispovest04-rebraca-foto-marko-metlas_hs.jpg?ver=1310244003

Mediji su moju majku doveli u predinfarktno stanje raznim lupetanjima da sam preživeo srčani napad na nogama i da su mi ugradili nekoliko stentova u krvne sudove. Sve neke gluposti. Jedva sam majku smirio. Odigrao sam sezonu do kraja, uključujući i plej-of i preko leta otišao na ablaciju, što zapravo predstavlja iritaciju srca elektrotalasima radi otklanjanja ubrzanog rada pretkomore. Rutinska intervencija, posle koje su mi lekari preporučili tri dana mirovanja pre odlaska na trening.

Posle dve godine još jednom sam otišao na tu intervenciju i kada mi se treći put ubrzalo srce na meču španske lige, odlučio sam da prekinem karijeru, ali ne zbog bolesti jer mi nijedan lekar nije rekao da treba da prekinem da se bavim sportom, već mi je dosadio pritisak javnosti i nagađanja o mom bolesnom srcu. Rešio sam da prekinem sve to i prestanem da se pravdam zašto nemam ožiljak na grudima od operacije srca.

http://www.blic.rs/data/images/2011-07-09/157446_ispovest01-divac-rebraca_hs.jpg?ver=1310244046

Saigrači u reprezentaciji i dobri prijatelji: legende Željko Rebrača i Vlade Divac

Emotivno sam bio razoren jer je ljudima postala mnogo interesantnija moja izmišljena teška bolest od svih trofeja koje sam u košarci osvojio.

Moju suprugu Danijelu sam upoznao u Somboru i imamo četvoro predivne dece. Filip, najstariji, završava osmi razred i motivisano uči nemački jezik jer je to industrijski kod komunikacije, kako sam kaže. Više ga voli od francuskog. Katja je godinu dana mlađa i radi sve koliko joj treba za školu, ali se, poput mene, samo muva oko hrane i gleda kako se nešto sprema.

Alisa je kao Alisa u Zemlji čuda. Ima svoj svet u kojem dominiraju šarena garderoba, pevanje i gimnastika. Ide u školu pevanja Aleksandre Kovač. Vojin je najmlađi i ima čvrst karakter. Nema šanse da ga ubediš u nešto što neće.

http://www.blic.rs/Vesti/Drustvo/264996/Zeljko-Rebraca-Dumars-kaze-da-Srbi-zive-najlepse-na-svetu

alchemist
September 6th, 2011, 05:59
Neftchi Baku - Crvena Zvezda 2:3

Nefči Baku - Crvena Zvezda 2:3
Нефчи Баку - Црвена Звезда 2:3
Neftçi Bakı - Qırmızı Ulduz 2:3
Neftchi Baku PFC - Red Star 2:3
Нефтчи Баку - Красная Звезда 2:3
UEFA Cup 1999/00
Qualifying Round, First Leg
12.8.1999. Tofiq Bahramov Stadium ~5.000
Baku Azerbaijan, Баку Азербайджан, Baku Azerbejdžan
1:0 Vadim Vasilyev 28'
2:0 Vadim Vasilyev 67'
2:1 Branko Bošković 69'
2:2 Mihajlo Pjanović 70'
2:3 Miodrag Pantelić 73'

veeHkEZTSck

alchemist
September 7th, 2011, 03:50
Crvena Zvezda - AC Omonia 2:1

Црвена Звезда - Омониа 2:1
Ερυθρός Αστέρας - Α.Σ. Ομόνοια Λευκωσίας 2:1
Red Star - Omonia FC 2:1
UEFA Champions League 2001/02
Second Qualifying Round, Second Leg
1.8.2001. Stadium Marakana
Belgrade Serbia, Βελιγράδι Σερβία
1:0 Leo Lerinc 53'
1:1 Kostas Kaiafas 71'
2:1 Milenko Aćimović 79'

v-32PNrxRts

alchemist
September 8th, 2011, 00:53
Legenda Partizana - MILAN GALIĆ

Srpske sportske legende: Milan Galić - RTS, 28.08.2011

PDvpl5FLe_A

marakana11
September 8th, 2011, 00:59
OFK Beograd - Crvena Zvezda 2:4 / finale Kupa 2006.

Finale fudbalskog Kupa Srbije i Crne Gore
OFK Beograd - Crvena Zvezda 2:4
10.6.2006. Stadion JNA ~15.000
1:0 Đorđe Rakić 10'
2:0 Branko Baković 61'
2:1 Nikola Žigić 67'
2:2 Milan Purović 73'
2:3 Nikola Žigić 100'
2:4 Dušan Basta 117'

Y1_tQar08_E

Quite a lot of good players on the pitch that evening... future members of the national team.

Kolarov, Rajkovic, Zigic, Bisevac, Jankovic, Lukovic, Milijas.

Also with limited NT experience: Kovacevic, Basta, Saranov, Rakic, Milovanovic.

12 of 22 players. Not bad.

alchemist
September 9th, 2011, 00:54
Ljupko Petrovic o Anticu, Karadzicu, Dujkovicu

yR19izfFgPQ

alchemist
September 10th, 2011, 03:33
Goran Stevanović

http://www.reprezentacija.rs/images/stories/igraci/stevanovic-goran.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/stevanovic-sociedad.jpg

http://sport.blic.rs/_customfiles/Image/slike/2009/09_septembar/06/sport/partizan-ver.jpg

Rođen 27/11/1966
Mesto u timu Vezni igrač
Utakmica za reprezentaciju 1
Golova za reprezentaciju -
Debitovao 16/10/1985
Igrao u klubovima FK Partizan (Beograd),
Osasuna (Esp), Farense (Por),
Vitória Setúbal (Por),
Campomaiorense (Por),
Uniao da Madeira (Por),
Veria (Gre), Panelefsiniakos (Gre)

Rođen 27. novembra 1966. u Sremskoj Mitrovici.

Jedan od najtalentovanijih igrača svoje generacije. Karijeru je počeo u Partizanu, klubu u kojem je prošao sve selekcije, od pionira do seniora. Odigrao je ukupno 328 utakmica i postigao 79 golova. Dva puta je bio šampion Jugoslavije (1986,1987).

Igrao je za pionirsku, omladinsku, mladu, olimpijsku i A selekciju. Jedini meč za seniorsku selekciju Jugoslavije odigrao je oktobra 1985. protiv Austrije (3:0) u Lincu.

Internacionalnu karijeru ostvario je u Španiji i Portugalu. Nastupao je za Osasunu (1991-1993), Farense (1993-1994), Vitoriju Setubal (1994-1995), Kampomajorense (1995-1996) i Uniao da Madeira (1996-97). Dve poslednje sezone u karijeri (1997-1999) bio je graditelj igre grčkih klubova Verije i Panelefsiniakos.

Završio je Višu trenersku školu. Trenersku karijeru je počeo sa mlađim kategorijama Partizana, a onda bio na kratko trener Čukaričkog i Železnika.

Od 2003. bio je član Stručnog štaba FS SCG. Kao prvi pomoćnik selektora reprezentacije SCG Ilije Petkovića izuzetno je zaslužan za uspeh selekcije SCG u Kvalifikacijama za SP 2006. u Nemačkoj.

U Partizan se vraća kao pomoćni trener u januaru 2008. godine, a 5. septembra 2009. godine je počeo samostalno da vrši funkciju šefa stručnog štaba, nakon sporazumnog raskida sa Slavišom Jokanovićem.

Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
1998-99 A.O. Panelefsiniakos GRE 1 6 0
1998-99 A.S. Veria GRE 1 12 0
1997-98 A.S. Veria GRE 1 16 2
1996-97 Uniao da Madeira POR 2 30 3
1995-96 Campomaiorense POR 1 18 3
1995-96 Vitória Setúbal FC POR 1 2 0
1994-95 Vitória Setúbal FC POR 1 26 3
1993-94 Farense POR 1 28 4
1992-93 Osasuna ESP 1 5 0
1991-92 Osasuna ESP 1 25 0
1990-91 FK Partizan Beograd YUG 1 32 5
1989-90 FK Partizan Beograd YUG 1 13 1
1988-89 FK Partizan Beograd YUG 1 0 0
1987-88 FK Partizan Beograd YUG 1 21 5
1986-87 FK Partizan Beograd YUG 1 31 4
1985-86 FK Partizan Beograd YUG 1 28 3
1984-85 FK Partizan Beograd YUG 1 18 2
1983-84 FK Partizan Beograd YUG 1 8 1
Career Totals: 319 36

Utakmice reprezentacije Jugoslavije u kojima je nastupao :

PU 16.10.1985 Austrija - Jugoslavija 0-3 (0-2)

http://www.reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1526&Itemid=12

v Crvena Zvezda

rfkzE3q6T8I

Stevanović ´48 / PARTIZAN - Real Sociedad 1:0 [07.11.1990.]

qiHk1A_okFk

interview

33WnNeiwxhs

v Hajduk Split

pAQoJaDu8vw

alchemist
September 11th, 2011, 02:58
Yugoslavia - South Korea 5-1 (1962 FIFA World Cup, Intercontinental Play-off 1st Leg, 08.10.1961)

Yugoslavia - South Korea 5-1 (1-0)
1962 FIFA World Cup
UEFA/AFC Intercontinental Play-off 1st Leg
08.10.1961. JNA Stadium
Belgrade, Serbia, FPRY
goals:
YUG
Šekularac 2 Čebinac 1 Galić 1 Radaković 1
KOR
Chang Sun-Chen 1

_Sv626RALPU

alchemist
September 12th, 2011, 01:15
50 godina - JSD PARTIZAN 1945.-1995.

paoirP6RORQ

alchemist
September 13th, 2011, 01:11
Jugoslaviji zabranjeno učešće na EP u Švedskoj (02.06.1992)

Kapiten Dragan Stojković Piksi
22.06.1992. Stokholmski aerodrom
Stokholm, Švedska

cVKodXAjapQ

marakana11
September 13th, 2011, 19:02
For anyone interested.... in Johnathan Wilson's quarterly The Blizzard here is the website... www.theblizzard.co.uk

The reason I bring it up is because in Issue Zero and Issue Two he has written about Zvezda's game with Bayern at the Marakana (a 15 page piece which is magnificent) as well as an interview with Piksi (a 9 page intereview). :thumbsup:

The product is second to none. 180-200 pages every 3 months about all things football.. not just information but actual crtical thinking and illustrations of how football changes history, society, etc. It talks about current, past and future football...

You can pay as much as you like, 6 English pounds is the minimum. I have all three copies and they are excellent. For football enthusiasts I suggest this quarterly. It is composed by the best football writers across the globe...

alchemist
September 14th, 2011, 01:25
Dragan Džajić o polufinalu EP 1968. sa Engleskom

Intervju na Marakani

gZBmp46ApDo

alchemist
September 15th, 2011, 08:10
Ponos Srbije

ILotjKVZoyc

alchemist
September 15th, 2011, 08:12
Monica Seles - Documentary 2008

mQgbdsRWpH8

rqeq1qgYf7c

alchemist
September 16th, 2011, 01:00
Zemlja Kosarke 1995-2005

Pts 1-4 of 8

7UBpnMoj92E&feature=channel_video_title

PI44Jh3Vpp0&feature=relmfu

wLIdeFZP9KU&feature=relmfu

xpgEhvKfcmk&feature=relmfu

alchemist
September 16th, 2011, 01:02
Zemlja Kosarke 1995-2005

Pts 5-8 of 8

rpv2B8weRxE&feature=relmfu

q7iDIet2czI&feature=relmfu

C3u6CG8ng3M&feature=relmfu

y4ivTqi9rJg&feature=relmfu

alchemist
September 16th, 2011, 23:19
RE

Bosko Jankovic - RED STAR All Goals

LmFEVhxFbSs

Bosko Jankovic - Mallorca-Palermo-Genoa

h13cEhPtUbs

alchemist
September 16th, 2011, 23:27
SGS

Vujadin Stanojković

http://1.bp.blogspot.com/-n8TGv68QvNo/UFcDsGpaluI/AAAAAAAAGNA/kvq0JIEbuP4/s1600/Vujadin+Stanojkovi%25C4%2587.jpg

http://3.bp.blogspot.com/-RJunF3E2dZs/UFcFKXSxNAI/AAAAAAAAGNQ/PMBBVqsZiMI/s1600/Vujadin+Stanojkovic.jpg

http://1.bp.blogspot.com/-iZMhCbiNjpY/UFcH26SWJYI/AAAAAAAAGNo/-Y_OcR0UjGA/s1600/vujadin.jpg

http://1.bp.blogspot.com/-z4ueCK5RTj8/UFcyN_5AHKI/AAAAAAAAGUc/x6yPfiG_VaE/s1600/562022_10151139678201192_1812104958_n.jpg

Rođen 10/09/1963
Mesto u timu Odbrana
Utakmica za reprezentaciju 21
Golova za reprezentaciju 1
Debitovao 31/03/1988
Igrao u klubovima FK Kumanovo,
FK Vardar (Skoplje),
FK Partizan (Beograd),
Degerfors IF (Swe),
Trelleborgs FF (Swe)

Rođen 10. septembra 1963. u Kumanovu, BJR Makedonija.

Karijeru započeo u rodnom Kumanovu, i to kao krilo, da bi na prvoligašku scenu stupio kao beskompromisni bek skopskog Vardara (1985-89). U dresu Vardara osvojio titulu prvaka Jugoslavije (1987) i nastupao u Kupu Šampiona, ali su kasnije beogradskom Partizanu vraćene dve titule prvaka (1986, 1987).

Kao standardni reprezentativac Jugoslavije prelazi u FK Partizan (1989-1993) i u "crno-belom" dresu osvaja titulu prvaka (1993) i Kup Jugoslavije (1992). Nekoliko sezona nastupa za švedski Degerfors IF (1993-96), a karijeru je okončao Treleborgu (1997-98).

Za reprezentaciju SFR Jugoslavije odigrao je 21 utakmicu i jednom bio strelac. Debitovao je 31. marta 1988. protiv Italije (1:1) u Splitu, a poslednji put u "plavom dresu" nastupio na poslednjoj proveri pred Evropsko prvenstvo 1992. u Švedskoj, sa koga je naša reprezentacija vraćena neposredno pre početka. Učesnik Svetskog prvenstva 1990. u Italiji, na kom je odigrao dva susreta.

Između 1994. i 1995. igrao u reprezentaciji BJR Makedonije i zabeležio 7 nastupa.

Nakon igračke karijere, jedno vreme bio direktor FK Makedonija, šef stručnog štaba skopskog Vardara i pomoćnik selektora Srečka Kataneca.


Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
1998 Trelleborgs FF SWE 1 9 0
1997 Trelleborgs FF SWE 1 25 1
1996 Degerfors IF SWE 1 23 2
1995 Degerfors IF SWE 1 7 0
1994 Degerfors IF SWE 1 25 0
1993 Degerfors IF SWE 1 14 3
1992-93 FK Partizan Beograd YUG 1 26 5
1991-92 FK Partizan Beograd YUG 1 25 2
1990-91 FK Partizan Beograd YUG 1 32 1
1989-90 FK Partizan Beograd YUG 1 27 2
1988-89 FK Vardar Skoplje YUG 1 33 2
1987-88 FK Vardar Skoplje YUG 1 32 1
1986-87 FK Vardar Skoplje YUG 1 29 0
1985-86 FK Vardar Skoplje YUG 1 4 0
Career Totals: 311 19


Utakmice reprezentacije Jugoslavije u kojima je nastupao :

PU 31.03.1988 Jugoslavija - Italija 1-1 (1-1)
PU 24.08.1988 Švajcarska - Jugoslavija 0-2 (0-0)
KSP 19.10.1988 Škotska - Jugoslavija 1-1 (1-1)
KSP 19.11.1988 Jugoslavija - Francuska 3-2 (1-1)
KSP 11.12.1988 Jugoslavija - Kipar 4-0 (3-0)
PU 05.04.1989 Grčka - Jugoslavija 1-4 (0-0)
KSP 29.04.1989 Francuska - Jugoslavija 0-0 (0-0)
PU 27.05.1989 Belgija - Jugoslavija 1-0 (0-0)
KSP 14.06.1989 Norveška - Jugoslavija 1-2 (0-1)
PU 23.08.1989 Finska - Jugoslavija 2-2 (2-1)
PU 20.09.1989 Jugoslavija - Grčka 3-0 (2-0)
KSP 11.10.1989 Jugoslavija - Norveška 1-0 (1-0)
KSP 28.10.1989 Kipar - Jugoslavija 1-2 (1-1) goal
PU 14.11.1989 Brazil - Jugoslavija 0-0 (0-0)
PU 13.12.1989 Engleska - Jugoslavija 2-1 (1-1)
PU 28.03.1990 Poljska - Jugoslavija 0-0 (0-0)
SP 14.06.1990 Jugoslavija - Kolumbija 1-0 (0-0)
SP 19.06.1990 Jugoslavija - UAE 4-1 (2-1)
KEP 16.05.1991 Jugoslavija - Farska Ostrva 7-0 (2-0)
PU 08.08.1991 Jugoslavija - Čehoslovačka 3-4 (0-0) pen
PU 25.03.1992 Holandija - Jugoslavija 2-0 (0-0)

http://www.reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1519&Itemid=12

88. Večiti Derbi (Mijatović / Stanojković)

RUBRdCnmKb4

alchemist
September 18th, 2011, 03:14
Young Vlade Divac Interviews - 80s

DIXmr7TOB3E

ftR8KR-lyR4

pwpXxNNbDbU

AwkEv0tAerw

alchemist
September 18th, 2011, 03:50
Vladimir Grbic

Rwkfyuowgxs

alchemist
September 19th, 2011, 01:10
Wimbledon 1986 SF Lendl vs. Zivojinovic

8aN_oXEr2pc

alchemist
September 19th, 2011, 01:12
2004 NBA 3-point shoot-out - Pedja Stojakovic

IAtLEBnibV0

alchemist
September 20th, 2011, 01:06
Dražen Dalipagić

L5hAbknQM2s

FIBA Hall of Fame's 2007 Class of Inductees

Usb-lq5nkws

alchemist
September 20th, 2011, 01:08
Sinisa Mihajlovic - freekick compilation [christinayan]

AVP-4toOmnM

alchemist
September 20th, 2011, 01:18
SGS

Boško Đurovski - FK Crvena Zvezda

1986.

Golovima Husrefa Musemića, Mitra Mrkele, Boška Đurovskog i Gorana Milojevića savladali smo u prijateljskom meču Zemun sa 4:1.

Trener Gojko Zec izveo je ovaj tim: Ljukovčan (Davidović), Radovanović, M. Janković (Z. Dimitrijević), M. Krivokapić (Miletović), Elzner, Đurović, J. Nikolić (Ivanović), B. Đurovski (Šugar), Musemić, M. Đurovski (G. Milojević), Mrkela.

O_5wGepMORY

alchemist
September 21st, 2011, 00:29
Danilovic dunks on Sabonis

Eurobasket 1995 - Final

_AtSs_6tvn4

alchemist
September 21st, 2011, 00:31
Yugoslavia - Portugal 5-1 (1960 UEFA European Nations Cup, Quarter-final 2nd Leg, 22.05.1960)

Yugoslavia - Portugal 5-1 (2-1)
1960 UEFA European Nations Cup
Quarter-final second leg
22.05.1960. JNA Stadium; attendance: 43,000
Belgrade, Serbia, FPRY
1-0 Šekularac 8'
1-1 Cavém 29'
2-1 Čebinac 45'
3-1 Kostić 50'
4-1 Galić 79'
5-1 Kostić 88'

jgbTSeULTi4

alchemist
September 21st, 2011, 03:31
Danilović vlada pesnicama
B.O. | 20. 06. 2012. - 13:03h

Pretnje Predraga Danilovića i Vlade Jovanovića naišle su na oštru osudu javnosti, a Udruženje novinara Srbije zatražilo je i uključenje državnih organa. Čudi, međutim, da niko iz Košarkaškog saveza, pre svih direktor za takmičenje Predrag Bojić i predsednik Disciplinskog suda KSS Momčilo Minić, nije preduzeo mere protiv onih koji kaljaju ugled ovog našeg trofejnog sporta.

http://sport.blic.rs/data/images/2012-06-17/252349_danilovic01-blic-aleksandar-dimitrijevic_f.jpg?ver=1340189351

A razloga za to ima najmanje deset. A sve u vezi sa bahatim čovekom, nekada velikim igračem. Verbalni sukobi, fizički napadi, vađenje pištolja, pretnje i uvrede sastavni su deo života proslavljenog reprezentativca i odlazećeg predsednika Partizana.

Mnogi su mu sve to gledali kroz prste, međutim država i Košarkaški savez su ga i kažnjavali prekršajnim i krivičnim prijavama, kao 2007. godine, kada je bio suspendovan na dve godine sa svih funkcija u sportu, što je kasnije preinačeno u uslovnu kaznu.

Oni su bili na udaru Danilovića

1989. sukob sa Sašom Đorđevićem na treningu Partizana
1995. fizički nasrnuo na konobara u hotelu „Hajat“ za vreme priprema reprezentacije
1995. upotrebio pesnice na prvom meču u NBA ligi „kako bi pokazao da s njim nema igre“
1997. u Majamiju na utakmici se sukobio sa trenerom Patom Rajlijem. koji ga je odmah trejdovao u Dalas
2000. na Olimpijadi u Sidneju 2000. lomio inventar i svlačionici i sukobio se sa Bodirogom i Rebračom
2004. udario Novicu Čičića, trenera mlađih kategorija (sada menadžera) na Dunavskom keju
2004. udarao stolicom navijača na proslavi KK Partizan u restoranu u Humskoj
2007. prebio košarkaškog sudiju Marka Jurasa u Vršcu posle utakmice, suspendovan na dve godine, a kazna preinačena u uslovnu.
2007. vadio pištolj u skrivenoj kameri da bi branio Divca
2012. pretio novinaru „Blica“

Počelo je još 1989. godine - kao tinejdžer je pokazivao da je incidentan kada se na treningu Partizana sukobio sa Sašom Đorđevićem, da bi šest godina kasnije fizički nasrnuo na konobara u hotelu “Hajat” za vreme priprema reprezentacije.

Dolaskom u NBA odmah je, kako je tada tvrdio, hteo pesnicama da pokaže da ne mogu da ga šikaniraju kao novajliju, da bi se 1997. sukobio sa slavnim stručnjakom Petom Rajlijem, koji mu je zamerio što ne trči u odbrani. Posle te utakmice odmah je premešten u Dalas, što mu je bila povratna karta u Evropu.

S godinama fitilj mu je bio sve kraći. Tako je 2000. godine na Olimpijskim igrama u Sidneju lomio inventar u svlačionici, ali i stigao da se posvađa sa Dejanom Bodirogom i Željkom Rebračom. Pre osam godina zbog neraščišćenih računa udario je na Dunavskom keju Novicu Čičića, tadašnjeg trenera mlađih kategorija Partizana, danas menadžera, a iste godine je na proslavi svog kluba povodom osvajanja trofeja udario stolicom navijača, zbog čega je kasnije izbio sukob još većih razmera u kojem je učestvovalo njegovo obezbeđenje.

Ipak, udarna je bila 2007 - tada je u svlačionici vršačke dvorane “Milenijum”, posle meča Hemofarm - Partizan prebio sudiju Marka Jurasa, zbog čega ga je Disciplinski sud KSS suspendovao na dve godine sa svih funkcija u košarci, što je kasnije preinačeno u uslovnu kaznu, a podneta je i krivična prijava sudu u Pančevu zbog nanošenja lakših telesnih povreda arbitru.

Pravilnik štiti kabadahije

Disciplinski sud Košarkaškog saveza Srbije razmatraće pretnje Predraga Danilovića novinaru “Blica”, posle čega će biti odlučeno da li će za to biti kažnjen. Po članu 60 Disciplinskog pravilnika KSS, zbog nedoličnog ponašanja na javnom mestu on može biti kažnjen do godinu dana zabrane vršenja funkcije, a do šest meseci po članu 61 zbog vređanja ili napada na utakmici (kao i van terena) na trenere, sudije, igrače, delegate, navijače. Pravilnik je star, pa nisu navedene kazne za napad na novinare.

- Disciplinski sud reaguje samo po prijavi, tako da ne mogu sada da kažem šta će se desiti. Nisam čuo za taj slučaj, ali mislim da i novinar može da podnese prijavu. Kad završimo postupak, obrazložiću vam odluku. Ja sam ovakav pravilnik zatekao - rekao je advokat Momčilo Minić, predsednik Disciplinskog suda KSS.

http://sport.blic.rs/Kosarka/Domaca-kosarka-i-ABA/216325/Danilovic-vlada-pesnicama

you can take the boy out of Bosnia, but... :D

alchemist
September 22nd, 2011, 00:54
Insajder Debata: Gosti - Savo Milosevic, Tomislav Karadjic i Dragisa Binic

Insajder debata: Ista pravila igre; 11. april 2011. Gosti: predsednik FSS Tomislav Karadžić i bivši fudbalski reprezentativci Savo Milošević i Dragiša Binić.

o7Zi1zagozw

alchemist
September 22nd, 2011, 00:56
Pedja Stojakovic - 2011 Playoffs

I--LFXAM5xs

Moe
September 22nd, 2011, 01:00
could this mother fuker play football or what?

http://www.fuka.info.waseda.ac.jp/~yuhki/jif1/stojkovic.gif

alchemist
September 22nd, 2011, 01:21
Partizan in the 80's

Part I

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/erd0ur.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/1988-PFC-CZ.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/PFC-Zeljo-1986.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/mocaa1.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/126ro.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Partizan-sampion14jun1986.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Radanovic-PFC-hajduk.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/1980-Partizan-Dinamo-kup1.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/sa-igracima-88.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/sa-igracima1989.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/83-cz-PFC.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/derbi-1980..jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Dragan-Mance-u-akciji-04.jpg

http://galerija.partizan.net/?p=700

Mare
September 22nd, 2011, 02:52
Stojkovic clips never get old. What a pleasure to watch that genius in action...

alchemist
September 22nd, 2011, 02:54
1986 YU finals - Postgame Marko Markovic & Sale Djordjevic

bUXIaDdy8Ro

Nibble
September 22nd, 2011, 06:58
You can pay as much as you like, 6 English pounds is the minimum. I have all three copies and they are excellent.

So did you pay the minimum? :D

Sounds interesting though, I might subscribe.

Aco-BanjaLukaRS
September 22nd, 2011, 09:12
could this mother fuker play football or what?

http://www.fuka.info.waseda.ac.jp/~yuhki/jif1/stojkovic.gif


good player

Sick jerseys fuk i love Adidas
Would love to see serbia in Adidas

vuceeh
September 22nd, 2011, 10:52
Seeing as we are talking about Piksi.

Check this epic article out.

http://inbedwithmaradona.com/journal/2011/9/21/talking-to-picksi-a-conversation-with-stojkovi.html

El Lobo
September 22nd, 2011, 11:00
Great read man, cheers. :thumbsup:

What a cult site too, as for Piksi, I hope he makes his way to Europe as a coach, would be fabulous to see how he goes.

alchemist
September 22nd, 2011, 11:06
Svečana sednica FK "Bačka 1901" povodom jubilej 110. godina postojanja

RPnaAtOgmMY

marakana11
September 22nd, 2011, 17:49
So did you pay the minimum? :D

Sounds interesting though, I might subscribe.

:D

My subscription is 20 pounds per quarterly. It is some of the finest football written journalism you will read in the world today.. that's just my opinion.

marakana11
September 22nd, 2011, 17:55
Seeing as we are talking about Piksi.

Check this epic article out.

http://inbedwithmaradona.com/journal/2011/9/21/talking-to-picksi-a-conversation-with-stojkovi.html

:thumbsup:

If you check out the bottom of the article you posted.... it talks about the Blizzard, the quarterly I was talking about. This interview was taken out of that quarterly, Issue Two.. obviously, not every article will be about Serbian folklore or legend, but what the Blizzard does well is give credit to the past, something today's football journalism just does not do.

At the bottom of the article:

This article by Andrew McKirdy appears in Issue Two of The Blizzard, which is out now. All issues of The Blizzard are available to download for PC/Mac, Kindle and iPad on a pay-what-you-like basis from as little as 1p per issue, and are also available in hard-copy. The Blizzard is a 190-page quarterly publication that allows writers the opportunity to write about the football stories that matter to them, with no limits and no editorial bias.

Dule
September 22nd, 2011, 20:06
I keep meaning to get the Blizzard.

Might get it next month. I read the first issue and it was amazing. Especially Jonathon Wilson's article on Zvezda - Bayern :proud:

alchemist
September 23rd, 2011, 00:58
Vlade Divac Inducted to Sports Humanitarian Hall of Fame

http://blogimages.thescore.com/tbj/files/2012/02/vlade-divac-jersey.jpg

Vlade Divac amassed more than 3,000 assists along with over 13,000 points, 9,000 rebounds and two Olympic medals during his 15-year NBA career. On Tuesday, the former All-Star will be honored with Hall of Fame induction for perhaps his most important assist of all. But this Hall of Fame – The World Sports Humanitarian Hall of Fame – honors world-class athletes not just for their prowess in the game, but for assistance to the community. A commitment that both Divac and the Kings embrace.

One of three world-class athletes to be elected to the Humanitarian Hall’s Class of 2008, Divac will be honored alongside three-time NFL Pro-Bowl running back Warrick Dunn of the Tampa Bay Buccaneers and Olympic skier Jimmie Heuga, the slalom skiing bronze medalist at the 1964 Innsbruck Games, who put the U.S. on the world stage by becoming one of the first Americans to medal in the sport.

The Sacramento great joins eight NBA players and a collection of sports immortals such as tennis great Arthur Ashe, Major League Baseball pioneer Jackie Robinson, NFL coaching legend Tom Landry, soccer great Pele and the Harlem Globetrotters to be enshrined in the Boise Hall for their self-less commitment to improving the lives of others.

“To help people around the world is so important,� said Divac, who played for Sacramento from 1998-2004 where he was named to the 2001 NBA All-Star team and helped the Kings to six of six playoff appearances and a 2002 trip to the Western Conference Finals. “My country went through tough times, which is why I get involved. The feeling is great when you get recognized,� he said. “It means that a lot of people care. It’s a great feeling.�

For Divac, community service has taken on global proportions – mirroring the former Yugoslav national team member’s travels in basketball.

Initially, his Group Seven Children’s Foundation, founded with six Serbian national team members, helped children improve their basketball skills by providing free camps, clinics, lectures equipment and apparel. But its mission changed when children in the former Yugoslavia needed more immediate and important help following civil wars and unrest in the Balkans.

Divac’s work has since provided more than $9 million in humanitarian assistance and educational programs to children in Serbia, Montenegro, Bosnia-Herzegovina, the United States, Indonesia, Ethiopia and China. And his attention is now focused on improving the circumstances of the nearly 7,000 refugees displaced over 15 years ago from war-ravaged Yugoslavia.

“Playing basketball in the states gave me an opportunity to see the world through different eyes,� said Divac. “The world is so small. We depend on each other and should help each other.�

Today, his organization is known has Humanitarian Organization Divac (HOD) www.Divac.com, and provides humanitarian assistance and educational programs to children in Serbia, Montenegro, Bosnia-Herzegovina. And his You Can Too campaign has enlisted the support of NBA commissioner David Stern and a number of NBA players and coaches and Hollywood elite to raise $15 million to empower Serbian refugees to realize their right to housing, work, material security and self confidence.

“Vlade stands-out among athletes everywhere as a role model to our youth and our leaders,� said Larry Maneely, president of the World Sports Humanitarian Hall of Fame. “Vlade and our other inductees have shown how one athlete can make a profound difference in our world. They represent all that is good in sport.�

The other members of the Hall’s Class of 2008 have embraced their own communities through their own circumstances. Dunn, by turning the tragedy of his mother’s death into a catalyst to help struggling single parents realize the dream of home ownership. And Heuga, whose diagnosis with Multiple Sclerosis (MS) at the height of his international ski-racing career, empowered the Olympic bronze medalist to change for the better, the way people with MS live with the disease. His efforts led to the founding of the now internationally recognized Heuga Center for Multiple Sclerosis.

In addition to honoring individuals, the Humanitarian Hall also recognizes a commitment to community service by professional sports organizations. In 2005, the King’s and Monarchs were honored with the Hall’s Pro Team Community Award – singling out the organization as the most community-focused professional sports franchise for that year.

The World Sports Humanitarian Hall of Fame inductees represent 12 different sports and support charitable causes in 11 philanthropic categories including Children & Youth, Civil Rights, Education, Health & Disease, Homelessness, Hunger & Poverty, Inner City Revitalization, Overseas Aid, Sports & Recreation, Values in Education, and Women's Equality in Sport.

http://www.nba.com/kings/news/divac_hall_of_fame08.html

alchemist
September 23rd, 2011, 01:13
Fudbaleri Jugoslavije pred utakmicu s Austrijom (30.10.1990)

fQph9GpmqC4

alchemist
September 24th, 2011, 01:29
Partizan v Radnički Niš 3:1 [19.05.1991.]

PJ u fudbalu - sezona 1990/91.

KmVOgVm2VQI

alchemist
September 24th, 2011, 01:53
Zoran Savic

http://www.tuttobasket.net/Public/avatar/Zoran%20Savic/2007911203233_Zoran.jpg

f5RAGqSqAyk

red star forever
September 24th, 2011, 02:05
Fudbaleri Jugoslavije pred utakmicu s Austrijom (30.10.1990)

fQph9GpmqC4

:thmbup:

Boban can pretend as much as he likes, but his :heart: was in it. :D :proud:

alchemist
September 24th, 2011, 02:12
Partizan in the 80's

Part II

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Moca-derbi-1982.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/img4030.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/img4033.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/img4082.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/img4256.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/img4023.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/img4025.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/view_photo.jpeg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/55.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/milos-milutinovic-83.jpg

http://galerija.partizan.net/?p=700

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Partizan-Viking-5-1-1983.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/9493.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/img4241.jpg

Nibble
September 24th, 2011, 02:17
:thmbup:

Boban can pretend as much as he likes, but his :heart: was in it. :D :proud:

:howler::howler::howler: :thumbsup:

Dule
September 24th, 2011, 02:32
Did they win 2-0?:D

alchemist
September 24th, 2011, 02:37
4-1... Pancev with a hat trick and Katanec the other goal

http://en.archive.uefa.com/competitions/euro2012/history/season=1992/round=218/match=2966/index.html

Dule
September 24th, 2011, 02:44
Underestimated themselves or were they just modest?

alchemist
September 25th, 2011, 01:56
World Championships 1998

KEPTI8k343w

our finest display during that period of our basketball

----------------------------------------------------

Košarkaši Jugoslavije u Indijanapolisu (08.09.2002)

Košarkaši Jugoslavije posle osvajanja zlata na SP u Indijanapolisu.
08.09.2002. Konseko Fildhaus
Indijanapolis, Indijana, SAD
na snimku:
Slobodan Šarenac, Marko Jarić, Vlade Divac, Svetislav Pešić, Svetlana Danilović, Predrag Stojaković, Dejan Koturović, Igor Rakočević, Milan Gurović, Predrag Drobnjak, Dejan Bodiroga, Dejan Tomašević

oWCLMuL9eG0

alchemist
September 25th, 2011, 02:14
50 Years interview: Sasha Djordjevic, Partizan

http://www.euroleague.net/resourceserver/4748/26bd4481-b158-4149-974c-6a6a43c9d5e0/825/rglang/en-US/filename/26b.jpg

After The Shot: Sasha Djordjevic (left) and Partizan celebrate 1992 Euroleague title

Over the 50 Years of European Club Basketball being celebrated by Euroleague Basketball throughout this season, a few shots stand out as the most memorable. One of those, without doubt, was Sasha Djordjevic's title-winning buzzer-beater that gave Partizan Belgrade it's only Euroleague trophy in 1992. His race downcourt to beat Joventut Badalona with a jump shot on the full run is seared in the mind of anyone who saw it, and especially the fans of Partizan in Belgrade. Those same fans will be watching on Wednesday, when Djordjevic is honored with other greats from the club's history in another in the series of 50 Years of European Club Basketball commemorative events being held across the continent. With history on his mind, Djordjevic spoke to Euroleague.net recently about the legacy of 1992. "It was a dream come true," Djordjevic said. "But there was a lot of time and a lot of work that went into the shot. It kind of changed the whole history of the club, who had never won the Euroleague before. That's why it meant a lot. I'm really proud and happy about it, but mostly for the team and the city."

Hello, Sasha. We have to start with The Shot: 1992, Istanbul, your game-winner for Partizan in the Euroleague Final. How often do you think of it?

"It was a big shot and a huge game, the one which gave us the title for the team that I really loved as a kid. So it really meant a lot to me. I don't think about it a lot, but people remind me about it all the time. And it's probably going to stay that way. But it really meant a lot to the team especially for their history, and that's how I'll try to remember it."

What did that shot and that 1992 Euroleague title mean to you at the time, but also now, looking back over the years?

"It was a dream come true. Every kid practicing dreams of that kind of shot for that title because that title was the biggest of all for a team and a player. But as a kid, you try to direct it as a movie: 'Down by two with the ball, 4...3...2...1'; you shoot and it goes in. And it really happened. It was a dream come true. But there was a lot of time and a lot of work that went into the shot. It kind of changed the whole history of the club, who had never won the Euroleague before. That's why it meant a lot. I'm really proud and happy about it, but mostly for the team and the city."

That dramatic victory by Partizan is also considered one of European basketball's biggest moments. How does it feel to be a part of history like that, doing something that everyone who saw it always remembers?

"It's a huge part of history by itself. It was an unbelievable thing how we did it and I did it. I remember Milan in the semis and they had a team full of great players and Mike D'Antoni as coach, who was one of my idols. At the beginning of the semis, there were a lot of photographers taking pictures, but everybody at half-court was turned to the Italians. Only about three or four from my country were taking pictures of us and about 25 were shooting the Italians. I remember saying to the trainer, I don't like that. If we beat them, how will things change? And he said, 'I like what you're thinking.' And it happened."

http://www.euroleague.net/resourceserver/8816/7dd1e5a9-6d1e-44ba-805c-0858188b732f/029/rglang/en-US/filename/7dd.jpg

Partizan - 1992 Euroleague champs

Your generation of players at Partizan did so much after 1992, too: you, Sasha Danilovic, Zeljko Rebraca, Nikola Loncar and, of course, a young head coach then, Zeljko Obradovic. Looking back, could any of you, at the time, have predicted so much success for that young group?

"That's what you work for it. You can't predict things, but you just go for it. We had a good team, and for three or four years were always there, fighting with Cibona, and were always there trying to win it all. We also believed in ourselves and that's what made the difference. We had a coach in his first year but we all had a great relationship, both professionally and as friends, every time we were on the court. I think I and the others were very mature at the time - not only as players but as persons as well. And that really helped to build the great team spirit and respect for the coach, even though it was his first year. And he would not get mad at us, which helped us. If we would lose by 30 or 40 points, he would be laughing, and that was just the opposite of what you would expect. And that helped our confidence to grow."

You were also part of a generation of European players who helped change the way European basketball is looked at around the world. Did you feel those big changes happening and feel that European basketball was getting better and better during your career?

"Absolutely. Back at that time, I was trying for the Olympic team in 1990, after my military time. And then we had the great Euroleague championship and I had a lot of contracts on the table - from NBA and other strong teams. But I didn't want to go. I wanted to stay in Europe. After the title, I had some of my best playing days in Italy on a personal basis and that helped me in my career. That year helped us understand that with hard work and sacrifice we could move on. We were not the best team on paper and didn't have the most money. But looking back, we had some great players, too. Still, a lot of people said that's one of the biggest upsets in European basketball history."

In the end, after your team and individual achievements, what did it mean to you personally to have the chance to play in those European club competitions - the Euroleague mainly?

"That's what you work for. I saw Maccabi growing up and all the other great teams. Real Madrid, CSKA Moscow and Varese. There were a lot of players with a lot of talent and a lot of big names, who I looked at as my idols. And now I was the one making history. I played a lot of great basketball, and it was an honour to achieve those big goals - as a team team and personally. And looking at Yugoslavia with names like Petrovic and Danilovic and so many others, it was proof that the best basketball was played in Yugoslavia. But it was always about the team. I had a lot of personal honours in my career, but they never gave me the satisfication as those with the team. Every time I talk to young players, I always tell them to think about the team."

Tuesday, November 06, 2007

Euroleague.net

http://www.euroleague.net/history/50-years/i/17211/1387/item

DelijaZauvjek
September 25th, 2011, 05:55
Tosic is probably the most similar player we've had since Pixi retired technically wise.

marakana11
September 25th, 2011, 09:09
Tosic is probably the most similar player we've had since Pixi retired technically wise.

That just tells us the drop off in quality since Piksi retired.... even though Tosic is a good player.

Nibble
September 25th, 2011, 09:45
I wouldn't say there's a worrying drop in quality just because a talent like Piksi hasn't manifested out of the region in recent history. Players like that only show up once in a blue moon, and its why they're considered such great talents.

alchemist
September 26th, 2011, 01:01
8. derbi / Partizan - Crvena Zvezda 2:1 [17.09.1950.]

PJ u fudbalu 1950/51. - (8. derbi) Partizan - C. zvezda 2:1

Stadion: Centralni dom JNA - Gledalaca 40.000
Sudija: Mlinarić

Partizan: Šoštarić, Lazarević, Čolić, Jakovetić, Jovanović, Kolaković, Valok, Čajkovski, Bobek, Pajević, Mihailović. Trener: Špic

C. zvezda: Mrkušić, Stanković, Kašanin, Palfi, Đurđević, Đajić, Ognjanov, Mitić, K. Tomašević, Takač, Kujundžić. Trener: A. Tomašević

Strelci: 0:1 Tomašević 3', 1:1 Valok 33', 2:1 Mihailović 65'

06UmE3lsv-E

-------------------------------------

Yugoslavia - Denmark 3-1 (1960 Summer Olympics Football, Final, 10.09.1960)

Yugoslavia - Denmark 3-1
Games of the XVII Olympiad, Football
Gold Medal match
10.09.1960. Stadio Flaminio; attendance: 40,000
Rome, Italy
1-0 Galić 1'
2-0 Matuš 11'
3-0 Kostić 69'
3-1 F. Nielsen 90'

QCR9JKh_WS8

alchemist
September 26th, 2011, 01:05
Radivoj Korac

eWCi20Fnyog

alchemist
September 27th, 2011, 00:59
Top 10: Dejan Petković

lO7uDXcthP4

alchemist
September 27th, 2011, 01:08
Italy - Yugoslavia 0-3 (2001 CEV ECH, Final, 16.09.2001), final points

Italy - Yugoslavia 0-3 (21-25, 18-25, 20-25)
2001 CEV Men's European Volleyball Championship
Final
16.09.2001.
Ostrava, Czech Republic

gbrIb9KSpUY

alchemist
September 27th, 2011, 02:06
26. 09. 2011. 14:08h | Vestionline| foto: Mondo.rs
Dragan Mance zvanično dobio ulicu

Od ponedeljka 26. septembra legendarni fudbaler Partizana Dragan Mance i zvanično je dobija svoju ulicu u Beogradu.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-09-26/181394_dragan-mance_f.jpg?ver=1317071292

U opštini Savski Venac, ulica koja vodi od Bulevara kralja Aleksandra do stadiona Partizana u Humskoj od danas nosi ime napadača i ljubimca navijača crno-belih, koji je tragično nastradao u saobraćajnoj nesreći 3. septembra 1985. godine.

Zvaničnoj promociji table sa imenom Dragana Mancea prisustvovali su predsednik Partizana Dragan Đurić, legenda Milutin Šoškić i Aleksandar Šapić ispred Skupštine grada.

Oni su položili dres sa brojem devet u prisustvu mladih fudbalera, koji su imali i simbolične majice sa natpisom table ulice.

Dragan Mance je rođen na današnji dan 1962. godine u Zemunu. Za Partizan je na 262 utakmice postigao 145 golova.

http://www.vesti-online.com/Sport/Fudbal/167220/Dragan-Mance-zvanicno-dobio-ulicu

alchemist
September 28th, 2011, 01:38
Serb/Yugo Basketball

eB8YJ3zick8

El Lobo
September 28th, 2011, 06:05
Dragan Mance je rođen na današnji dan 1962. godine u Zemunu. Za Partizan je na 262 utakmice postigao 145 golova.

Shame, he could have had an interesting career, natural goalscorer.

alchemist
September 28th, 2011, 06:55
agreed

unfortunately, people are too careless, too cavalier, on the roads back there

El Lobo
September 28th, 2011, 06:57
I've always said that such people are much better drivers, the tentative panic drivers are a bigger hazard, however the Balkan terrain/conditions are tailor made for accidents.

alchemist
September 28th, 2011, 07:00
my cousin got smashed by another driver recently... he had to crawl out of his car, his back is wrecked and cannot work, his little girl has a broken jaw, his little boy has lost teeth

and the other driver just drove off

El Lobo
September 28th, 2011, 07:04
Forgot to add, Balkan mentality. :rolleyes:

Gibraldo
September 28th, 2011, 11:47
Shame, he could have had an interesting career, natural goalscorer.

With his age of 28, he might have done great at the World Cup 1990 in Italy.

Nibble
September 28th, 2011, 14:10
my cousin got smashed by another driver recently... he had to crawl out of his car, his back is wrecked and cannot work, his little girl has a broken jaw, his little boy has lost teeth

and the other driver just drove off

Wow what an in inconsiderate asshole that guy is!!! I really hope your cousin and his kids fully recover.

It's so unfair when car accidents have drastic consequences... I once met this guy years ago who apparently impressed during some trials with Fiorentina and was close to signing a contract... when he came back to Canada he ended up getting into a car accident which lead to chronic back problems and his career basically ended that day... I can't even imagine how depressing it must be to have a dream squashed like that.

alchemist
September 29th, 2011, 01:21
Partizan in the 80's

Part III

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/100_5411.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Varga-Partizan-velez.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Moca-sa-peharom-1983..jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/img4654.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/1128Videoton-Partizan540.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/1986.-derbi-Milko-Djurovski.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/slavlje-19861.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Radovanje.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/zile-varga-plavi-trening.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/6102010201003medium.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/aleksandar-djordjevic.jpg

http://galerija.partizan.net/?p=700

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/moca.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/part-dinam-83.jpg

http://galerija.partizan.net/?p=700

alchemist
September 30th, 2011, 01:12
Aleksandar Djordjevic

41 points v Lithuania - 1995 Eurobasket final

bHl8vAhfE_M

alchemist
September 30th, 2011, 02:48
90/91 Olympique de Marseille vs Caen (Dragan Stojkovic)

90/91 French league
Olympique Marseille vs Caen 2-1
Piksi 2 assists

52Q359dJpIg

-------------------------------

Crvena Zvezda - Vojvodina 6:0 (1989.)

Fudbalski kup Jugoslavije 1989/90
osmina finala, prva utakmica
9.8.1989. Marakana
Beograd Srbija
1:0 Duško Radinović
2:0 Dejan Savićević
3:0 Darko Pančev
4:0 Robert Prosinečki
5:0 Mitar Mrkela
6:0 Darko Pančev

3efO8tliirI

what a team they were

marakana11
September 30th, 2011, 18:48
Did you know that Piksi was voted by the L'OM fans as one of their starting 11 in their best team of all time?

I thought that was pretty special, considering how little he played for the club.

EDIT: AND did anyone see this?

http://soccernet.espn.go.com/news/story/_/id/876897/arsene-wenger-lines-up-dragan-stojkovic-as-arsenal-successor?cc=5901

Wenger on Piksi:

I would love Stojkovic to be my successor, there are a hundred reasons for that," Wenger told Serbian paper Vecernje Novosti. ''Our ideas are the same and we both strive for perfect football. I knew he was going to have teams playing attacking football with many passes.

''He has done that, showing he will be a great coach.I told him that if he could transmit his football imagination to his players he would fly high."

Stojkovic won the J-League title with Nagoya last season and also played under Wenger when he was coach at club - picking up the Japanese league's MVP award in 1995.

Wenger also revealed that Stojkovic is a regular visitor to England.

"Dragan comes to London at least once a year," Wenger confirmed. "We meet up, chat and try to outsmart each other. It's a great achievement for him to have won a championship. I was a coach in Japan for two years and didn't manage it even though I had Piksi, who was the best player in the league, in my team."

Wenger admitted for the first time that he was considering his options at Arsenal a year ago, telling the club's official website in January 2010: ''What is important is that the club is in good hands, whether they are mine or someone else's. Whether I personally leave on a positive or negative note is a little bit less important."

The Frenchman, though, signed a new contract at the club in August, keeping him in north London until 2014, although said that it would most likely be his last when he claimed: ''At 65 I will certainly move to some different job, unless I still feel like I feel today.''

Antivari22
September 30th, 2011, 19:17
Dejo showing his true feelings, no wonder Kranjcar got the sack :D

Veći sam Srbin od mnogih Srba

Legendarni as Crvene zvezde Dejan Savićević kaže da je mnogo veći Srbin od onih koji nisu bili za otcepljenje Crne Gore! Jedan od najvećih majstora u istoriji balkanskog fudbala rekao je da je SCG bila neprirodna zajednica, odnosno da je Crna Gora zaslužila samostalnost.

http://pressonline.rs/upload/boxImageData/2011/8/28/153600/dejo400.jpg

- Ne kajem se što sam glasao za nezavisnost Crne Gore jer mislim da je to bila neprirodna zajednica. Teško je bilo napraviti realnu zajednicu dve države od kojih jedna ima 600.000, a druga 6.000.000 stanovnika. Osetio sam i kao selektor da tu postoji nesrazmera i da je bolje da se raziđemo - poručio je u razgovoru za magazin „Zvezda Srbija" Savićević.
Popularni Genije kaže da ga nisu doticali komentari neistomišljenika.
- Ne bih ulazio u to, ali znam da sam veći Srbin od 80 posto onih koji su glasali protiv nezavisnosti Crne Gore! Uostalom, kada su mogle Makedonija i Slovenija, koje nikad nisu bile države da dobiju svoju teritoriju, zašto ne bismo mogli i mi! Nismo mi nastali otcepljenjem od Srbije, već smo postajali vekovima unazad.
On je otkrio da je imao želju da završi karijeru u Crvenoj zvezdi, ali da ga je u tome sprečio trener Ostojić.
- Hteo sam da ostanem do kraja, ali se na mestu trenera pojavio onaj Ostojić. Na pitanje šta misli o meni, rekao je da su za njega svi igrači isti. Uz sve poštovanje, nisam ja mogao biti isti kao ostali, tako da sam shvatio da je najbolje da odem.

http://pressonline.rs/sr/sport/fudbal/story/178506/Ve%C4%87i+sam+Srbin+od+mnogih+Srba.html

alchemist
October 1st, 2011, 03:07
30. 09. 2011. 11:22h | Vestionline
Tojota napravila automobil Piksiju u čast

Japanski automobilski gigant Tojota napravila je u saradnji sa kompaniju Daihatsu automobil "Piksis", u čast legendarnog srpskog fudbalera i trenera japanske Nagoje Dragana Stojkovića Piksija!

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-03-18/137724_piksi_f.jpg?ver=1317405304

Nišlija dobio auto sa svojim nadimkom

"Tojota je proizvela automobil 'piksis', kažu meni u čast zbog svega što sam uradio za japanski fudbal, ali i što sam prošle sezone osvojio šampionsku titulu sa Nagojom", rekao je Piksi za "Večernje novosti".

Dragan Stojković Piksi je tokom igračke karijere nosio dres Nagoje od 1994. do 2001. godine, odigravši 183 utakmice, uz 57 golova. Već u drugoj sezoni (1995) proglašen je najboljim igračem (MVP) lige, dok je prošle sezone kao trener doneo Nagoji prvu šampionsku titulu u istoriji.

Inače, Tojota je uz Stojkovića praktično od njegovog dolaska u Japan. Stalno je dobijao na poklon najnovije modele ovog proizvođača, a nema sumnje da će mu automobil koji nosi njegovo ime biti najdraži u bogatoj kolekciji.

qPT821FZsOA

http://www.vesti-online.com/Sport/Fudbal/168149/Tojota-napravila-automobil-Piksiju-u-cast

-----------------------------------------

World Football: The 100 Greatest World Cup Players of All Time

Dragan Stojkovic, Yugoslavia (1990, 98)

http://cdn.bleacherreport.net/images_root/slides/photos/000/959/854/1294762_display_image.jpg?1306197705

21 Jun 1998: Yugoslavia captain Dragan Stojkovic celebrates his goal during the World Cup group F game against Germany at the Stade Felix Bollaert in Lens, France. The match ended 2-2. \ Mandatory Credit: Shaun Botterill /Allsport
Shaun Botterill/Getty Images

“Piksi” was one of the best Serbian/Yugoslavian footballers of all time. He scored three times in nine World Cup appearances for the SFR Yugoslavian team (1990) and the FR Yugoslavian side (1998). Stojkovic was a highly skilled attacking midfielder, who currently manages Japanese side Nagoya Grampus.

http://bleacherreport.com/articles/710342-world-football-the-100-greatest-world-cup-players-of-all-time/page/17

alchemist
October 1st, 2011, 03:09
30. 09. 2011. 23:34h | Vestionline
Dokumentarac o Draganu Manceu na DVD

U utorak 4. oktobra, na 66. rođendan Sportskog društva Partizan, u prodaji će se naći dokumentarni film na DVD o legendarnom fudbaleru Partizana Draganu Manceu.

http://www.vesti-online.com/data/images/2010-09-17/94020_legendajugamance_if.jpg?ver=1317421362

Pre nekoliko dana u Beogradu, tačnije u blizini stadiona Partizana, otkrivena je ulica koja nosi njegovo ime, dok će sada svi navijači crno-belih moći da nabave i 60-minutni film o nekadašnjem ljubimcu koji je tragično nastradao u saobraćajnoj nesreći 3. septembra 1985. godine.

Autor filma je Aleksandar Paunović, a DVD je objavljen u saradnji sa Union filom iz Beograda.

Po ceni od 199 dinara DVD će moći da se kupi u svim Crno-belim buticima, kioscima štampe, benzinskim pumpama i megamarketima.

http://www.vesti-online.com/Sport/Fudbal/168286/Dokumentarac-o-Draganu-Manceu-na-DVD

alchemist
October 2nd, 2011, 00:17
Predrag 'Sasa' Danilovic

pBQqQdq_yuw

alchemist
October 2nd, 2011, 00:42
Рекордна посета на Маракани, недосањано финале

Категорија: Времеплов
Објављено уторак, 23 април 2013 10:32
Аутор redstarbelgrade.info

http://www.redstarbelgrade.info/images/Vremeplov/April/crvena-zvezda-ferencvaros-istok.jpg

На данашњи дан пре тачно 38 година, на Маракани је одигран реванш меч полуфинала Купа победника купова, а снаге је са нашим клубом одмерио мађарски Ференцварош. У првом мечу Мађари су славили 2-1, па је црвено-белима била потребна победа како би се докопоали финала КПК-а, првог финала неког европског такмичења у клупској историји.

Маракана ће ову утакмицу до дана данашњег памтити као ону на којој је било највише навијача: наиме, тада се на Звездином стадиону, према грубим проценама, нашло скоро 110.000 гледалаца! О атмосфери и интересовању за овај меч говори и то да су организатори саветовали родитеље да због огромне гужве - не воде децу на стадион.

http://www.redstarbelgrade.info/images/Vremeplov/April/crvena-zvezda-ferencvaros-istrcavanje.jpg

Они који су били присутни, ипак, нису дочекали ту радост да Звезду пошаљу у Базел на финални меч. У мечу пуном преокрета, повели су гости већ у седмом минуту када је гол постигао Ласло Пустаи и тако дошли у предност од два гола у укупном дуелу, а тим се резултатом и отишло на одмор. Међутим, црвено-бели узвраћају већ у петом минуту другог полувремена, када Михаљ Кери постиже гол, а потпуно поравнање у укупном резултату у 77. минуту доноси Зоран Филиповић, који је крајем првог полувремена заменио Антонијевића.

http://www.redstarbelgrade.info/images/Vremeplov/April/crvena-zvezda-ferencvaros-gol-medjesi.jpg

И када се очекивала драма у продужецима - стиже хладан туш. Међеши је у 88. минуту са беле тачке донео Мађарима гол вредан финала, у којем се ипак нису прославили, јер их је кијевски Динамо убедљиво поразио са 3-0. Звезда, заједно са добрим делом ове генерације, ће на прво финале, и то Купа УЕФА, морати да сачека још четири године.

http://www.redstarbelgrade.info/istorija/vremeplov/3614-rekordna-poseta-na-marakani-nedosanjano-finale.html

alchemist
October 3rd, 2011, 00:43
VATERPOLO: Šapić "osušio" kapicu
12. maj 2009.

Aleksandar Šapić, po mnogima jedan od najboljih ofanzivnih vaterpolista svih vremena, odlazi u sportsku penziju. "Nemam više motiva", izjavio na oproštajnoj konferenciji za novinare.

http://www.mondo.rs/slike/vesti/001/343/v134342p0.jpg

"Nemam više sportskih motiva i to je jedini razlog što odlazim u sportsku penziju", izjavio je u utorak u Beogradu jedan od najboljih vaterpolista koje je Srbija imala, Aleksandar Šapić, opraštajući se od aktivnog igranja.

U karijeri je osvojio sve što je mogao, osim onog najvažnijeg - olimpijskog zlata. "Da, to će mi ostati nedosanjani san, ali nadam se da će sadašnja generacija već na prvim sledećim Olimpijskim igrama u Londonu osvojiti zlatnu medalju, a ja ću je doživeti kao svoj, lični uspeh", poručio je Šapić.

Sredinom oktobra prošle godine, dvojica Aleksandara - Šapić i Ćirić, saopštili su javnosti odluku da više neće igrati za reprezentaciju.

Šapić je u ponedeljak, na izuzetno posećenoj konferenciji za novinare, rekao da je otprilike u isto vreme doneo odluku da se potpuno povuče iz sporta, odnosno da prestane aktivno da igra, ali zbog obaveza prema ruskom Šturmu smatrao je da nije adekvatno vreme da je saopšti celokupnoj javnosti.

"Pročitao sam u nekim novinama da je povreda, možda, razlog što prestajem da igram. Ne, hvala Bogu, nisam bolestan, povreda je prošlost i od novembra prošle godine normalno sam igrao. Jedini motiv da završim sportsku karijeru jeste u nedostatku motiva. Doneo sam tu odluku još u oktobru, kada sam rekao da prestajem da igram za reprezentaciju. A to mi je bila najteža odluka u životu", kaže Šapić.

On je istakao da je najveći motiv imao uvek kada je igrao za reprezentaciju, a da ga sada više nema. "Kada sam igrao za klubove, nije to bilo to. Maksimalno sam poštovao klupske obaveze, ali reprezentacija je uvek bila nešto posebno, za nju sam igrao srcem".

Malo mu je nedostajalo da bude "mister 1000"

http://www.mondo.rs/slike/vesti/001/343/v134342p1.jpg

Iako ima tek 31 godinu, dakle, realno je mogao još da igra, ime Aleksandra Šapića odavno je poznato u svetskom vaterpolu. Bio je strah i trepet za golmane i gotovo da se na prste jedne ruke mogu izbrojati međunarodna takmičenja na kojima nije bio najbolji strelac.

Za državni tim (SR Jugoslavija, Srbija i Crna Gora i Srbija), postigao je 981 gol. Nedostajalo mu je samo 19 do magične cifre od 1000. Danas, međutim, kaže da mu nije žao što nije "zaokružio" učinak.

"Zvučaće malo čudno, ali znao sam da će ovako da ispadne, da neće biti broja 1000. To su neke stvari na koje čovek ne može da utiče...A i da sam postigao, na primer, 1002 gola ne bi bilo toliko interesantno i sigurno me sada to ne biste pitali", odgovorio je Šapić kroz osmeh.

Njegova vaterpolo karijera počela je dosta rano, već sa 15 godina igrao je u seniorskoj konkurenciji. Iako kaže da nema običaj da se zahvaljuje, sada je napravio presedan i apostrofirao je dvojicu ljudi kojima duguje mnogo.

"Jedan je Ratko Pejović, koji je u Vaterpolo klubu Crvena zvezda, a drugi je Vlaho Orlić, čovek koji me je kao tinejdžera odveo u Bečej. Hvala im obojici, iako mi ni danas nije jasno zašto sam imao njihovo bezgranično poverenje. Mnogi nisu razumeli Vlahu Orlića, tvorca svetskog vaterpola i čoveka koji je išao ispred svog vremena. Ali, čini mi se da ja jesam", rekao je Šapić.

Vaterpolista koji je kao i neke njegove kolege imao problem sa tim gde staviti sve medalje i trofeje koje je osvojio, ima nekoliko trenutaka iz karijere koje će se sećati po dobru, ali i po zlu.

"Najsrećniji sam bio kada smo u Budimpešti 2001. godine postali evropski prvaci. To je bila eksplozija pozitivne energije i vaterpola u zemlji. Pamtiću i Fajnal-for sa Bečejom 2000. godine, ali i 2005. godinu koja je bila fantastična za mene. Bili smo svetski prvaci, osvojili smio svetsku ligu, svetski kup, sa Savonom sa bio prvak Italije i osvojio sam LEN Kup (u finalu protiv Partizana), rekao je Šapić.

Ipak, bilo je i nekih ne baš lepih stvari, a prva mu je na pamet pala Atlanta 1996. godine i Olimpijske igre. "Tek sam ušao u reprezentaciju, bio sam presrećan što igram sa svim tim vrhunskim sportistima, a onda razočaranje. Bilo mi je mnogo teško tada...I sad kad se setim...".

Bez trenerskih, ali i političkih ambicija...

http://www.mondo.rs/slike/vesti/001/343/v134342p2.jpg

Šapić kaže da će sada da se odmori od vaterpola, pre svega psihički, a ističe da "u dogledno vreme" neće imati bliske veze sa sportom koji mu je mnogo dao, ali i on njemu.

"U ovom trenutku ne vidim sebe u vaterpolu. Nemam ambicije da budem funkcioner saveza, selektor...Naravno, tu sam uvek ako treba neki savet i to bilo kome iz vaterpolo sporta. Zvanično mi niko nije ponudio funkciju u Savezu, a i da jeste ne bih prihvatio", kaže Šapić.

A na dodatno pitanje da li bio seo na klupu Partizana, odgovorio je kao iz topa: "Ne bih bio trener Partizana!".

Iako stanje u srpskom vaterpolu nije blistavo, Šapić kaže da bi bilo licemerno da sada, kada se oprašta, priča i ocenjuje stvari. "Ja sam uvek pričao dok sam igrao. Mnogi su mi govorili da zabadam nos gde mu mesto nije. Unutar vaterpolo organizacije sam pokretao neke ideje, neke stvari, a sve u želji da pomognem. Kada sam bio deo ovog sporta, ja sam govorio".

On kaže da sada želi novo dokazivanje i da ne bi hteo da iskorišćava blistavu sportsku karijeru. "Zato danas i završavam pojavljivanje u medijima, intervjue...Neće biti ni oproštajne utakmice. Dok sam igrao davao sam 100 odsto sebe", rekao je srpski vaterpolista, koji je poznat i po ulozi Gangule u filmu "Kad porastem biću Kengur".

Šapić je jedan od retkih vrhunskih sportova koji nikada nije krio svoje političko opredeljenje. Kao član Demokratske stranke bio je aktivan u nekim kampanjama. Ipak, nema političkih ambicija, mada ko zna šta donosi sutra.

"Uložio sam kapital u neke privatne poslove i time ću da se bavim u narednom periodu. Nisam ušao u politiku da bih se njome bavio ili sa nekim ambicijama. Baviću se politikom, kao što se svi građani dnevno bave. Da li će se nekada baviti politikom, to još ne mogu da kažem. Nisam imao dogovor sa nekim da preuzmem neku funkciju kada prestanem da se bavim sportom. Ali, ne mogu da predvidim šta će se desiti u budućnosti, možda ću se nekada i baviti politikom", kaže Šapić.

A ako oseti krizu i uželi se bazena, kaže da će uskočiti u vodu, uzeti loptu...

U svakom slučaju Aco, hvala za sve!

(P. V., MONDO)

http://www.mondo.rs/v2/tekst.php?vest=134342

alchemist
October 3rd, 2011, 00:58
the buzzer beaters

Djordjevic v Joventut (1992)

VT4_j32jtP4

Djordjevic v Croatia (1997)

RKsQuzL5aHs

Gurovic v Greece (2007)

VnOlSi30-rY

Kecman v Cibona (2010)

ymJZznFl3vs

To mogu samo Srbi! :D

saeVHZ7QDw0

Mare
October 3rd, 2011, 01:16
That Kecman vid gets me every time. :howler:

You need to find the one video where the commentator yells "JAO!" :D

alchemist
October 4th, 2011, 00:03
SGS

Robert Prosinecki - dribbling compilation

LARCTm3NDqI

NcPbBW-smWA

alchemist
October 5th, 2011, 00:14
Nikola Grbic

fCZHEh2bAhA

O9cj-SGrqUM

alchemist
October 5th, 2011, 23:25
03. 01. 2010. 00:00h | M. Č. MATOVIĆ
RADMILO MIŠOVIĆ, SPORTSKA LEGENDA ČAČKA
Košarkaš za sva vremena!

Za Borac je odigrao skoro 1.000 utakmica i "upisao" 7.456 poena, iako u njegovo vreme nije bilo "trojki"

http://www.vesti-online.com/data/images/2010-01-02/21742_010336s4_f.jpg?ver=1262446176

Radmilo Mišović (u sredini) sa predsednikom skupštine

Radmilo Mišović, najveća sportska legenda Čačka, proglašen je i za najuspešnijeg sportistu grada u 20. veku! Dobitnik je brojnih priznanja među kojima su Orden rada sa srebrnim vencem, Oktobarska nagrada opštine Čačak za 1973. godinu i Decembarska nagrada grada za 2008. Udruženje sportskih novinara Čačka nedavno mu je dodelilo visoko priznanje - Povelju za životno delo u oblasti sporta sa obrazloženjem... "O njemu zna Srbija, prethodna Jugoslavija, Evropa, pa i svet". Proneo je kao košarkaš slavu Čačka. Bio je Čačanin koji je prvi obukao plavi dres sa državnim grbom. Svaki košarkaški znalac uvek će vas prvo zapitati šta radi i kako je veliki košarkaški as Radmilo!

Radmilo Mišović je rođen pre 66 godina u poznatoj čačanskoj preduzetničkoj porodici u kojoj su se aktivno košarkom bavili sestre Ana i Mileva, kao i braća Nikola i Petar. Kao igrač proveo je u Borcu dve decenije. Kapitensku traku predao je 1978. kada je završio igračku karijeru, ostavio najdraži crveno-beli dres.

- Jedno kraće vreme, leta 1962. godine, proveo sam na terenu Partizana na Kalemegdanu. Ali, nisam mogao bez Čačka, Morave, korzoa i mojih Moravaca iz male. U Borcu sam proveo najlepše dane. I danas se rado sećam sezone 1972/73, kada smo osvojili četvrto mesto u prvenstvu Prve savezne lige ispred Jugoplastike, Olimpije, Beograda, Zadra, Bosne i drugih renomiranih jugoslovenskih klubova. Tako smo izborili učešće u Kupu "Radivoja Koraća", gde smo u prvom kolu dva puta poraženi od čuvenog Inočentija iz Milana. Po drugi put smo učestvovali u ovom takmičenju 1979, gde smo stigli do osmine finala - priča legendarni čačanski košarkaš, koji je odigrao oko 1.000 utakmica!

Pomenimo da je od 1966. dvanaest sezona "žario i palio" u Prvoj saveznoj ligi u duelima sa asovima poput Nikolića, Slavnića, Dalipagića, Ćosića, Šolmana, Petrovića, Delibašića... U ovom periodu odigrao je 762 meča i postigao 7.456 poena uz napomenu da tada još nije bilo famoznih "trojki". Ovim brojkama kao šlag dodajemo da je Mišović pet puta bio najbolji strelac u Prvoj saveznoj ligi 1968. (642 koša), 1969. (625), 1971. (645), 1972. (660) i 1974. (825)!

- Voleo sam i mnogo volim košarku i ona mi je to uzvratila. Postao sam poznat u čitavoj Jugoslaviji, pa, da ne budem lažno skroman, i u svetu. Po završetku igračke karijere nisam ostao zaboravljen. Postao sam funkcioner u klubu i košarkaškim savezima. Bio sam svojevremeno čak i republički poslanik u Skupštini Srbije. Sada sam, inače, predsednik Borca, a do pre neki dan i član Upravnog odbora KSS. Nažalost, na poslednjoj sednici, koja je nedavno održana, podneo sam ostavku, jer se nisam složio sa politikom da je Beograd centar svega, a mi u provinciji potpuni zapećak. Pažnja se posvećuje isključivo beogradskim klubovima, a mi ostali smo na kolenima. Neću da budem glasačka mašina - bez dlake na jeziku konstatuje Radmilo Mišović.

Na kraju ove priče još nešto o Borcu:

- Imamo mlad i perspektivan tim, pred kojim je lepa budućnost. Mlade uspešno predvodi, takođe, mladi trener Raško Bojić. Tu je i direktor kluba Zoran Biorac, nekadašnji naš igrač. Ovome da dodam da smo uz pomoć grada izvršili rekonstrukciju hale. Očekujem u idućoj godini više para od gradskih rukovodilaca!

Velikani o velikanu

Aleksandar Nikolić:

- Davnih vremena Čačak je bio malo mesto, ali je uvek davao dobre igrače, koji su proslavili taj grad i Jugoslaviju. Tu, pre svega, mislim na Radmila Mišovića, pravog dragulja naše košarke.

Dragan Kićanović:

- Sa Radmilom sam igrao u Borcu samo jednu sezonu i mnogo naučio. Takav talenat se rađa samo jednom u 100 godina!
Nebojša Popović:

- Iz škole Borca iznikli su brojni asovi, među kojima i jedan Radmilo Mišović, košarkaški boem, koga je samo prevelika ljubav prema rodnom Čačku sprečila da redak talenat i umeće podigne na međunarodni nivo!

Prvi učitelj Radmila Mišovića, svojevremeno igrač, zatim trener Borca, a sada sportski novinar Aleksandar Stefanović:

- Bio je miran, tih, po koju reč prozbori, ali na terenu prava čigra. Lopta mu se lepila za prste, kao da je u jagodicama imao magnet. Dobro je igrao rukomet i fudbal. Bio je pasionirani ribolovac. O njemu napisane ode, pa čak i jedna knjiga autora profesora dr Aleksandra Kerkovića.

Petorka snova

Po Radmilu Mišoviću najbolja petorka svih vremena od Jugoslavije do današnje Srbije je: Kićanović, Daneu, Ćosić, Skansi i Nikolić.

Radmilo voli novinare

O novinarima Mišović zbori:

- Igrači, treneri i sportski radnici moraju biti zahvalni novinarima. Jer, oni nam daju vetar u leđa da ostvarimo željeni uspeh.
Kad je već o novinarima reč, treba istaći da je Udruženje sportskih novinara Čačka odalo priznanje dopisniku "Vesti" iz Čačka Miodragu Matoviću za 55 godina savesnog praćenja svih takmičenja u gradu na Moravu. Među prvima kojima mu je čestitao bio je Radmilo Mišović!

http://www.vesti-online.com/Stampano-izdanje/03-01-2010/Sport/18479/Kosarkas-za-sva-vremena/print

alchemist
October 7th, 2011, 00:14
Dragan Stojkovic - Long Passes (Wide Vision)

mvGvBG473v4

GlQ2_kL0xiM

alchemist
October 8th, 2011, 00:39
2006 Honor Water Polo Player

Igor Milanovic

http://www.ishof.org/Honorees/2006/Images/Milanovic_Igor.jpg

FOR THE RECORD: 1984 OLYMPIC GAMES: gold; 1988 OLYMPIC GAMES: gold; 1986 WORLD CHAMPIONSHIPS: gold; 1991 WORLD CHAMPIONSHIPS: gold; 1987, 1989 WORLD CUPS: gold; SCORED 450 GOALS IN MORE THEN 300 INTERNATIONAL COMPETITIONS; CONSIDERED ONE OF THE BEST CENTERS IN THE WORLD

http://www.ishof.org/Honorees/2006/Images/Milanovic_Igor_2.jpg

Yugoslavia won its first water polo Olympic gold medal in 1968, breaking Hungary’s (and to a lesser degree, Italy’s) Olympic water polo dynasty.

Hall of Fame players, Mirko Sandic, Zdravko Korvacic and Zoran Jankovic all helped give special rise to Yugoslavia’s water polo success. Although Yugoslavia won the silver medal 12 years later in 1980, it was in 1984 and 1988 that they won back-to-back gold medals in Olympic competition, largely due to the driving ability of the great Igor Milanovic.

The Partizan Club was the country’s leading water polo team and produced most of the Yugoslavian Olympic players, including 6’10” Milanovic.

Igor joined the Partizan Club Team at age ten in 1975 and under the coaching of Nicola Stamenic and Vlaho Orlic; he soon became a skillful and inspirational player.

At age 18, legendary coach Ratko Rudic promoted him from the junior team to the national team just in time for the 1984 Olympics in Los Angeles where he was instrumental in his team winning the gold medal.

Four years later at the 1988 Seoul Olympics, he once again steered his team to gold. At the height of his career, the Balkan War prevented his team from competing during the years between 1992 to 1995, thus forfeiting the 1992 Olympics.

http://www.ishof.org/Honorees/2006/Images/Milanovic_Igor_3.jpg

Throughout his career, he also competed for Mladost, Croatia; Roma, Italy; and Katalugnia, Spain, the latter two in the Professional League.

His career includes over 300 international competitions. He has scored over 450 goals.

Each of his coaches place him in high regard with Coach Rudic stating that he is the only player who could play in every position on the team.

http://www.ishof.org/Honorees/2006/Igor%20Milanovic.htm

http://www.jagodina.autentik.net/sport/vaterpolo/istorijat/023.jpg

f63dAm2p0eY

alchemist
October 9th, 2011, 02:19
Vece sa Ivanom Ivanovicem - Aleksandar Djordjevic, Jelena Rozga, Nina Radojicic

2/7

tRrYw2TAxyE

3/7

CGOVzVW_TyA

not the whole episode but simply where Djordjevic is interviewed

alchemist
October 9th, 2011, 02:24
RE

Vladimir Radmanovic

skGjRiaoxKE

alchemist
October 10th, 2011, 00:03
Water Polo - World Championships - 2005

OBn8S4velAg

---------------------------

World Championships 2002 v USA

Jugoslavija - SAD 81:78
2002 Men's World Basketball Championship
Quarterfinal
Sept. 5. 2002. Conseco Fieldhouse
Indianapolis, Indiana, United States

MYwZCqQo6cc

alchemist
October 10th, 2011, 23:52
Mission Possible

Quietly, resolutely Sacramento Kings center Vlade Divac of Yugoslavia is helping children whose lives are devastated by war. It's a big job, but the big man is up to the task.

by Roland Lazenby

http://divac.com/images/inthenews_missionpossible.jpg

From his earliest days in the NBA, the frustration has shadowed Vlade Divac. Each night when he played basketball for the Los Angeles Lakers, the bad feelings would slip away, only to reappear at game’s end.

My country’s a war zone, he said miserably while chatting with a cameraman on the Lakers team bus during an East Coast road trip in December 1992. The cameraman responded by pointing out that strife-ridden South Central Los Angeles and Divac’s home, the former Yugoslavia, had different circumstances but similar problems: Ethnic misunderstanding and hatred that only seemed to breed more hatred, more misunderstanding. “So many crazy people,” Divac said sadly. In the seven seasons since that conversation, the craziness has only increased, with war and ethnic violence spreading like an ugly malignancy through Serbia, Bosnia, Croatia, Montenegro and Albania.

During that time, Divac’s NBA career has shifted first from Los Angeles to Charlotte, and now to Sacramento, where he stars at center for an exciting Kings team. Now, just as it did in Los Angeles, his time on the court helps him set aside his feelings for a few hours. In fact, the Kings, with their running, gunning, ball-sharing style, provide a perfect escape. Divac himself can whip up a snazzy full-court underhand outlet to a racing Jason Williams for an easy bucket at the other end. Or the big center can execute a fundamentally pure drop step, then pause right in the middle of it to zip a no-look assist to a cutting teammate. But when the game ends, the same old sick feelings return as they have every day for the past seven years.

http://divac.com/images/inthenews_missionpossible2.jpg

Divac decided back in his Laker days that he needed to do more about the problems than merely use basketball to escape them, so he began using basketball, specifically the money and public exposure he gained from the game, to battle the forces of hatred. For the first six years, his foundation aimed to do whatever it could in the face of so much hatred and violence in his homeland. He told the story of a girl who returned with her family to the home they had abandoned during last year’s conflict. Sadly, the family discovered that the fighting may have passed, but the land mines remained. “After the war they came in the house and opened a door and it exploded,” he said. “The little girl lost a leg, and her brother was injured, too.”

His foundation helped them get medical treatment. “It’s scary. I’m blessed to have a chance to help. I feel like that’s my mission, because I have more than I need. When you play basketball it keeps your mind here, until you finish and go back into real life. This is not real life,” he said recently, nodding at the Kings locker room around him. “I don’t know how many people here know what’s real life. I know what’s real life. Like my dad always said, ‘Son, don’t fly too far. Always stay on the ground. Because you know what’s real life.’ And that’s what I’ve tried to do.”

His motives begin with his own family in Yugoslavia. “My friends, my brother, my parents, they live in a crazy environment, for the last seven years it’s been war,” he explained. His other motivation is that he has seen the devastation wrought by hatred. “I see what’s happening in the world,” he said. “I came from a country where, right after I left, the country was turned upside down. When I grew up there, it was probably the most beautiful country in the world. Wonderful people. Then in one year everything collapsed. You can’t tell me it was the people who did that. They lived there for 60, 70 years in peace. It was the bad decisions of politicians that did it. People were naive. And now they need help. And I am glad to do it.”

http://divac.com/images/inthenews_missionpossible3.jpg

His efforts had always been low-key, purposely avoiding photo opportunities and staged public relations efforts to focus on what he could do quietly by diverting funds from his endorsements into his foundation. “I tried to do it myself,” he explained. “I was on my own for six years.”

That solo effort brought Divac into contact with the victims of ethnic violence. “I had an experience with a guy,” he said. “His son had an eye problem. He was raising money on his own. Then when he heard about our foundation, he contacted me so I stepped in. He had found a surgeon in Russia. He just needed some money. So I gave him money for the surgery. But the father figured he got more money than he needed, so he called back the foundation and returned what he didn’t use. Because he knew somebody else was gonna need it.”

Time taught Divac that he could help here and there, but that a bigger influence would require him to find help. That process began last year when he was joined by six of his teammates from the Yugoslavian national team to form “Vlade Divac’s Group 7 Children’s Foundation.” The Group 7 name represents Divac and his national teammates (Sasha Danilovic, Aleksandar Djordjevic, Zeljko Rebraca, Zarko Paspalj, Dejan

Bodiroga and Zoran Savic) many of whom have had some NBA experience. “My teammates decided to get involved to do the same thing,” Divac explained. “So they have joined me now. We raise money here and in Europe. What I’ve tried to do, I’ve tried to help the kids that live in that bad environment. They were in the war and they lost parents. Or even here in America, I try to help the kids that live in the same kind of environment.”

http://divac.com/images/inthenews_missionpossible4.jpg

Last June, Divac decided to expand his efforts in the United States by announcing Group 7’s efforts at the Serbian National Federation’s 60th annual basketball tournament in Chicago, a gathering of American Serb teams from across the country. “We received an excellent response, a lot of encouragement,” said Alex Dimitrijevic, an Indianapolis-based financial planner who runs the foundation for Divac. At the same time, Dimitrijevic acknowledges the tremendous challenge the largely Serbian group faces in attempting to offer help to people of all ethnic backgrounds. “Serbs were looked at as the aggressors and now we want to help?” he said. Dimitrijevic, who is half Serbian and half Croatian and a former basketball player. “People need confidence to accept the help from us. Reaching out is clearly difficult in an atmosphere where people have been murdered by their neighbors,” Dimitrijevic said. “But somebody’s got to start it.”

Vlade Divac, it seems, is that person. “I still have a lot of good Albanian friends, Macedonian, Croatian,” Divac says. “At the same time, you have people who don’t like you because, you know. . . But I really don’t care about that. I always look at people as if they are good people or bad people. Not black, white, Serb or Croats, European or African. All over the world, you have good people and bad people. We want to help everybody. Bosnian, Montenegran, Serbian. People with the same interests try to help, that’s all.”

Dimitrijevic agreed: “A lot of people tend to paint stereotypes. They think all Serbs are the same. We want to help all of the children, all the different ethnic groups. Sadly, it isn’t that simple, because people have seen their loved ones murdered, and their homes destroyed,” Dimitrijevic said. “We cannot know their true feelings, because I have not lost anybody, Vlade has not lost anybody. I don’t know how I would feel if I had a family member killed by a neighbor. That’s why the situation remains a little bit delicate. We have received limited response from other (ethnic) groups.” What makes matters worse is that the media in Yugoslavia is government-controlled, which “limits the understanding and keeps people from having an open mind,” Dimitrijevic said.

http://divac.com/images/inthenews_missionpossible6.jpg

No matter how delicate or difficult the circumstances, though, Divac seems determined to push his goodwill against this mountain of hatred. “A lot of people say, ‘Oh, that’s a great story.’ It’s not,” he said. “It shouldn’t be. People pay too much attention about nationalism. It’s really not about that. You are an American. I am a Serbian. We can talk right here, but if we were somewhere else, politicians would work to make us hate each other for nothing.”

There’s always political advantage to be gained from dividing people, Divac said. “That’s what hurts me the most. When the war was in Yugoslavia for seven years, sometimes there was truth, sometimes there was lies. One side, the other side. That’s what hurts most.” What hurts is that the normal people suffer the most. The politicians don‘t care. There’s more good people than bad people in the world, but the problem is, the bad people always come up on top, he added, choosing his words carefully. “I’m sure back home if there was a good person at the top, making good things happen, then the rest of the people would follow. They’re still good inside. The problem is, bad people are in charge.”

http://divac.com/images/inthenews_missionpossible5.jpg

His effort is aimed at giving “the good people” a voice. Although the Group 7effort in America is only months old, it has been met with new partnerships, from the Kings to a variety of service organizations.

Divac is proud that Group 7’s administration consists of just one employee, Dimitrijevic. “We don’t need employees,” the 7-1 center explained. “You raise money, just give it up.” In line with that philosophy, Dimitrijevic said Group 7 relies on several organizations to help deliver aid, including The Legacy Fund, an Indiana community foundation, and International Orthodox Christian Charities.

Among the early efforts has been a $40,000 winter clothing drive to deliver wool sweaters, slacks and socks to approximately 4,000 children in Yugoslavia. The items were manufactured and packaged in Europe to avoid brand names that often wind up in black markets, Dimitrijevic explained. Beyond that, the Kings helped Divac conduct a toy drive for disadvantaged children during the Yugoslavian Christmas holidays, which began January 7. “My fans back in Sacramento and the Kings organization, they’ve helped,” Divac said in December. “Now before Christmas we’re trying to collect the toys for kids, to give to the kids of Yugoslavia, of Albania, and even in Asia.” There are also plans to help children in American communities, with scholarships and clothing, but the main focus will be aimed at rebuilding lives broken by war. “Our next step is more international focus, to places where war has been,” Divac said. “It’s more of a focus on kids without parents and who needs the surgeries.”

Despite the fact efforts of his foundation to grow, Divac has kept his focus personal. “This summer, me and my wife, we adopted a baby girl who lost her parents,” he said. Like his other children, Divac wants to shelter this new baby from the ugliness of hatred. But he also wants them to know that they have to play a role in keeping the forces of racial hatred at bay. “I try to take away from them the pain and the suffering, what I feel inside about what’s happening back home,” he explained. “I try to teach them that they have to be citizens of the world, not just one place.”

That, of course, explains Divac himself, a citizen of the world. “Every day I wake up thanking God at my opportunity,” he says.

Those wishing to contact Group 7 to help out may phone toll free at 1-877-7GROUP7 , or email Group7@sbcglobal.net.

http://divac.com/inthenews_missionpossible.html

Dule
October 11th, 2011, 00:42
:proud:

Slobo
October 11th, 2011, 02:41
World Championships 2002 v USA

Jugoslavija - SAD 81:78
2002 Men's World Basketball Championship
Quarterfinal
Sept. 5. 2002. Conseco Fieldhouse
Indianapolis, Indiana, United States

MYwZCqQo6cc

These kind of videos are depressing

Serb
October 11th, 2011, 02:54
Dejan Koturovic was a g. :D

Nibble
October 11th, 2011, 03:52
You can't call that group the "dream team", it was like their C team.

alchemist
October 11th, 2011, 04:25
it wasn't their first choice players, obviously... but still a NBA standard USA team on US soil

Elton Brand
Antonio Davis
Baron Davis
Michael Finley
Raef LaFrentz
Shawn Marion
Andre Miller
Reggie Miller
Jermaine O'Neal
Paul Pierce
Ben Wallace
Jay Williams

milos
October 11th, 2011, 05:12
Mostly all-stars.

alchemist
October 12th, 2011, 01:48
Zona pres - Dejan Bodiroga

D59-nhwUrgA

boris4c
October 12th, 2011, 02:53
Mostly all-stars.
Indeed, but most of these players are far from what the USA can actually field.

The World Championships certainly are not as prestigious as the Olympic Games in which the Americans have won the gold medal 13/17 times.

Their 95–69 win over Serbia (FR Yugoslavia) at the 1996 OG is probably a more realistic score, as both teams were fielding their top players.

alchemist
October 12th, 2011, 03:14
Indeed, but most of these players are far from what the USA can actually field.

The World Championships certainly are not as prestigious as the Olympic Games in which the Americans have won the gold medal 13/17 times.

Their 95–69 win over Serbia (FR Yugoslavia) at the 1996 OG is probably a more realistic score, as both teams were fielding their top players.

we went with the Dream Team well during that game but once they clicked into gear, we got blown away

depth was also an issue... any NBA standard USA team will be strong from 1-12 which is not the case with other NTs

Krle
October 12th, 2011, 03:20
Once Divac got fouled out we couldn't keep up with them and got blown away. Until that point, we were actually going pretty well.

alchemist
October 12th, 2011, 03:23
Yugoslavia x Australia - basketball highlights (1996 Olympic Games)

nmJNoGUB7Qc

Yugoslavia x South Korea - basketball highlights (1996 Olympic Games)

oAb3Ci7Hs_4

boris4c
October 12th, 2011, 03:30
I know we were doing well in that game in 1996. In fact I watched it all over again not long ago.

I'm just saying that the American squad from 2002 simply doesn't come close to being the "Dream Team" despite Serbian fans have labelled it as such. I remember a man in the stands holding a sign which basically told the Dream Team to dream on.

While Serbia remains a traditional powerhouse in basketball, comparing it to the USA is absurd for many reasons.

alchemist
October 12th, 2011, 03:43
Once Divac got fouled out we couldn't keep up with them and got blown away. Until that point, we were actually going pretty well.

compounded by the fact that Zoran Savic was injured and didn't play in the final

I know we were doing well in that game in 1996. In fact I watched it all over again not long ago.

I'm just saying that the American squad from 2002 simply doesn't come close to being the "Dream Team" despite Serbian fans have labelled it as such. I remember a man in the stands holding a sign which basically told the Dream Team to dream on.

While Serbia remains a traditional powerhouse in basketball, comparing it to the USA is absurd for many reasons.

the US is far and away the best basketballing nation in the world and will remain so

and i think we recognised the limitations of the US team then as even our commentators were saying after we eliminated them that if they want better, then they will have to send their best players (eg. Shaq, Iverson, Bryant, Duncan etc.)

but there is nothing wrong in celebrating the '02 win

alchemist
October 13th, 2011, 00:03
Željko Rebrača

2 huge plays during the 1998 WC final :proud:

EL9jurectdQ

Aes6sy-7HhA

alchemist
October 14th, 2011, 00:09
Monica Seles - Early 90's

kMEoKQjS4Fg

alchemist
October 15th, 2011, 00:05
FRY/SCG (1995-2004)

joSmCytFe4U

alchemist
October 15th, 2011, 01:05
35. derbi / C.Zvezda - Partizan 2:2 [16.08.1964.]

PJ u fudbalu 1964/65.

C.zvezda - Partizan 2:2

Gledalaca: 70.000

Sudija: Zečević

C. zvezda: Stojanović, Durković, Jevtić, Melić, Čop, Popović, Andrić, Stojanović, Prlinčević, Kostić, Džajić. Trener: Toplak

Partizan: Šoškić, Damjanović, Sombolac, Radović, Mihailović, Miladinović, Vislavski, Kovačević, Vukelić, Galić, Pirmajer. Trener: Atanacković

Strelci: 0:1 Pirmajer 9', 1:1 Andrić 35', 1:2 Galić 43', 2:2 Čop 79'

eBEdqRsW8Tc

alchemist
October 16th, 2011, 03:08
All-Decade interview: Dejan Bodiroga

http://www.euroleague.net/rs/4049/26bd4481-b158-4149-974c-6a6a43c9d5e0/646/filename/26b.jpg

He was one of the few candidates no longer playing, had not reached a Final Four since 2003 and never made the playoffs after they were introduced in 2005. But when the fans and media put their votes together to choose the Euroleague All-Decade Team, one player topped both of their lists: Dejan Bodiroga.

As back-to-back Final Four MVP for two different Euroleague champions - Panathinaikos in 2002 and Barcelona in 2003 - Bodiroga left an indelible mark on anyone who saw him play and anyone who met him. If he was a classic performer on the court - ready, willing and able to lead in the most high-pressure situations - he was just as classy a professional off it.

What is clear more than three seasons after he retired and seven years since he last raised a tropy is that Bodiroga is remembered by many as the quintessential Euroleague star. On the occasion of his selection to the Euroleague All-Decade Team, Bodiroga tells his fans thanks for the memories, too. "I think that basketball gave me a lot," Bodiroga told Euroleague.net. "And I tried to give it back to the game, the fans and the people who follow our sport."

http://cdn.euroleague.net/rs/4150/56111b53-c236-44aa-a447-40f4f8703ee2/e2d/rglang/en-US/filename/dejan-bodiroga-fc-barcelona-ff-barcelona-2003.jpg

First, Dejan, everyone wants to know what are you up to these days, and does it involve basketball?

"I am enjoying all those things I couldn't enjoy during 20 years as a player. And I must say, I am enjoying a lot, too. I am in Belgrade, and after so many intense years, I am taking some time to dedicate to family and other things like my summer camp. This will be our fifth year, and it's truly something I do with pleasure, much like when I started as a player. Each year we have 300 to 400 kids there from 20 countries, so it's very international. It's great to see those young players and to be part of basketball in that way, making new friends and contacts."

Of course, this week the media and fans made you part of the All-Decade team. What do you think of the honor?

"Of course, I am very happy. To be on this team and form part of such an important group of players is just that, a great honor and a pleasure. I can say thanks to all the fans and media who voted for me. It's something nice and precious because it was something that was considered over 10 years' worth of results, which is a lot. So it shows consistency and for that reason it's something to be proud of and makes me happy."

http://cdn.euroleague.net/rs/6869/56111b53-c236-44aa-a447-40f4f8703ee2/9beb95db811df7133996cdb65f7c392a/rglang/en-US/filename/dejan-bodiroga-lottomatica-roma.jpg

You were not only a part of the All-Decade team, but the top vote-getter from both fans and media. How does that feel?

"Well, I certainly appreciate it. My years as a player were very intense and, I think, consistent. I think that basketball gave me a lot and I tried to give it back to the game, the fans and the people who follow our sport. With my teams at Panathinaikos and Barcelona last decade, we did some good things. And to be voted for in this way after three years without playing, I guess the voters think I left a good mark. When I stopped playing, I was happy because I had done all I wanted to do. The fans are first in this sport, and we, the players, have transmit enjoyment to them, so if they think I did that, and therefore voted for me, it makes me happy. All the hard practice was worth it."

You were chosen along with two former teammates, Juan Carlos Navarro and Sarunas Jasikevicius. Does that make it more special?

"Looking back on the last 10 years, there have certainly been many great players in such a great competition as the Euroleague. I believe there are few events in sports that transmit the same feelings that a Euroleague Final Four does. Now, to see a guy like Juan Carlos, who was young when we won, progress year by year to become a leader of Barcelona and his national team, is very nice. And Saras, after our years together, repeated in Maccabi and kept winning with Panathinaikos. To see have played with them, and to be with them and the others on the list, just tells me these are great players who showed it in the most important moments."

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f4/DSCN9696.JPG/250px-DSCN9696.JPG

You are the only retired player on the Euroleague All-Decade Team. Do you miss playing at all?

"No, I don't, because I left basketball at the appropriate moment. I could have played more. Physically I was in good condition, but I left when I thought the moment was right, and I left happy. I always gave 100 percent and more during many, many years, not only with my clubs, but with the national team in summers. I had my goals I wanted to reach with both, and I reached them all. We won and I enjoyed it, and for that reason I don't miss it. Inside me, it's a great part of my life, and always will be. I can't get away from basketball, and I don't want to, but I am happy as I am."

What are the highlights of your memories of the decade?

"Winning with Panathinaikos in Bologna, where we played against perhaps the best Kinder team ever - perhaps alongside their teams with Danilovic - to do it on their court, with them as favorites, I can never forget. With Ginobili, Jaric, Rigaudeau, Griffith, Abbio, Granger, Smodis and others, there were a really complete team, and even stronger with Ettore Messina as head coach. They were the favorites for sure, but we won an incredible Final Four and won against all prognostications. It was very important for Panathinaikos and to confirm ourselves as one of the great clubs of Europe, very important. The next year, in Barcelona, we had a lot of pressure. We had a good team, not so deep as they have now, because we only played eight or nine players. We had Svetislav Pesic as a new coach of a new project, but in the end we got the title that was lacking for a team as important as Barcelona. And the pressure was there, for sure, after they played and lost in something like seven finals, with so many great teams. It was very difficult to take on that added pressure and win the title, so that is also one to remember forever."

Another signature moment for you came a year later, when you returned in a Barcelona uniform to play against Panathinaikos for the first time at OAKA. Did the tribute from the fans that night make it hard to play after such emotions?

"Yes, it was very difficult and we saw that on the court in my performance. It was one of the moments in my career when it was most difficult to concentrate 100 percent. Still today when I remember it, I get a lump in my throat. It was my first time back in Athens with another team, and something I will never forget in my life. Those fans were special for me all my years there, and they gave me an incredible welcome back. I repeat, it was something unforgettable. And only those fans could do something like that, so special. After all the years we spent together, I have them in my heart."

http://2.bp.blogspot.com/-mCU_Rbto1Nc/TYD7M0ksxrI/AAAAAAAABK0/1vaV7dWhcJc/s1600/dejan1eu9.jpg

What were the keys to your changing from team to team and keeping so successful as both team leader and winner?

"Above all, a love of basketball. That is most important thing. Second, that I am a competitor. I want to play to win. In addition, I believed in trying to improve always. Also, the fans always motivated me in a great way to give my best. But to keep going so many years, it's a lot of work. When you win, you have to look for new motivations. Inside me, each practice, I played like a final. And when I was home, I was imagining the important moments and how I had to be ready again to give the maximum. That's how I practiced and that's how I thought when I was at home, and in those ways I found new motivation."

What do you think of the current Euroleague season?

"I think it is still a great competition. There are great teams. In some, you see players with more star quality than others. But I think there are six or seven teams who are strongest and can think about the title. As always, there are very interesting players impacting the competition who could be future stars. I see a high level of play and I think it will be interesting from now until the final."

Friday, March 19, 2010

http://www.euroleague.net/competition/all-decade/main-page/i/68508/4260/all-decade-interview-dejan-bodiroga?lang=en&itemid=68508&mid=4260&tabid=1143&itemname=All-Decade%20interview:%20Dejan%20Bodiroga

eZ-1kbalP0g

alchemist
October 16th, 2011, 04:33
Vlade Divac - "The Glue"

PnT5x6NzYg8

-------------------------

Vlade Divac - Retirement Ceremony

Vlade Divac Jersey Retirement Sacramento Kings (Half-Time Show)

3GQRhguMhzI

alchemist
October 17th, 2011, 00:08
Dragan Ćirić

5UQzC2bB2v8

--------------------------

Slavisa Jokanovic hat trick -v- Barcelona (Tenerife 4 - Barcelona 0)

ksGdngBhvGE

alchemist
October 17th, 2011, 00:32
Partizan in the 70's

Part I

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/moca-protiv-Dinama1.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Miroslav-Boskovic-derbi.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/ss.bmp

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/katic.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/derb-i70tih.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/pfc-din77.png

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/dzevad.png

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/milutinovic.png

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/nenad.png

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/din-pfc.bmp

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/1977.bmp

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/proslava-titule-1978.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/radomiranticvszagreb.jpg

http://galerija.partizan.net/?p=689

alchemist
October 17th, 2011, 23:51
200 najlepših golova Crvene Zvezde

Naših 60 godina
04.03.1945 - 04.03.2005

36JGHV8-RYg

alchemist
October 18th, 2011, 23:49
Milan Gurović

lHVH1xp2l8k

alchemist
October 20th, 2011, 00:05
Olympiacos BC Legends - Zarko Paspalj

YZ4TGgim4ho

alchemist
October 21st, 2011, 00:06
Интервју са играчима пред 82. дерби

Драган Пикси Стојковић, Боро Цветковић, Златко Крџевић, Славко Радовановић, Небојша Вучићевић, Влада Вермезовић, Дарко Белојевић, Милко Ђуровски...

b2iTFwye7Qo

alchemist
October 22nd, 2011, 00:07
Slavko Zagorac

http://www.reprezentacija.rs/images/stories/igraci/zagorac-slavko.jpg

Rođen 30/04/1909 † 14/02/1988
Mesto u timu Odbrana
Utakmica za reprezentaciju 7
Golova za reprezentaciju -
Debitovao 24/04/1932
Igrao u klubovima
SK Balkan (Banjaluka),
SK Krajišnik (Banjaluka),
JSK Slavija (Sarajevo)

Rođen 30. aprila 1909. u Glamoču, umro 14. februara 1988. u Sarajevu.

Jedan od najboljih fudbalera svih vremena na prostorima nekadašnje Bosne i Hercegovine, i jedan od najboljih jugoslovenskih bekova između dva svetska rata - do 1941. Atletski građen, izuzetno snažan i čvrst, kao bek igrao je oštro, neustrašivo i "razbijački" (ponekad i preko dozvoljenog). Dobro se postavljao i "pokrivao" protivnika, dejstvovao je hitro i odlično igrao glavom.

Karijeru je počeo 1924. u ekipama SK Balkan i SK Krajišnik - Banja Luka, a 1926. postao je član juniorske ekipe JSK Slavija - Sarajevo (1927-1941), u kojoj je stasao, postao reprezentativac i razvio se u beka visoke klase. Odigravši preko 500 zvaničnih utakmica, u posebnom sećanju je ostao njegov vrlo snažan udarac.

Za reprezentaciju Jugoslavije je odigrao sedam utakmica (1932-1938), debitujući kao desni bek 24. aprila 1932. u prijateljskom susretu protiv Španije (1:2) u Ovijedu, a od nacionalnog tima oprostio se 6. septembra 1938. protiv Rumunije (1:1) u Beogradu, za Kup prijateljskih zemalja. Tada je igrao u užoj odbrani sa golmanom Glazerom i Jozom Matošićem na levom beku.

Živeo je u Sarajevu, gde je i umro 1988. u 79. godini.

Utakmice reprezentacije Jugoslavije u kojima je nastupao :

PU 24.04.1932 Španija - Jugoslavija 2-1 (2-1)
PU 03.05.1932 Portugal - Jugoslavija 3-2 (2-1)
PU 05.06.1932 Jugoslavija - Francuska 2-1 (1-1)
BK 03.06.1933 Jugoslavija - Grčka 5-3 (3-1)
BK 07.06.1933 Jugoslavija - Bugarska 4-0 (2-0)
BK 11.06.1933 Rumunija - Jugoslavija 5-0 (5-0)
KPZ 06.09.1938 Jugoslavija - Rumunija 1-1 (1-0)

http://www.reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1642&Itemid=12

alchemist
October 23rd, 2011, 00:34
Dokumentarac o FK Crvena Zvezda

smdIvd7PjMw

a naive film from back in the early 60's... but some good footage

alchemist
October 23rd, 2011, 01:11
ISTANBUL 1992: A TRIUMPH OF EXILES

PARTIZAN 71-70 JOVENTUT

http://www.blogoye.org/uploads/d/Dub/3467.jpg

http://www.euroleague.net/resourceserver/4748/58f38790-0695-47e7-996f-82678566478f/ace/rglang/en-US/filename/58f.jpg

Partizan parties

For the 1991-92 season, FIBA changed the competition system to allow up to three teams from some countries into the top European competition. After two eliminatory rounds, 16 teams were divided into two groups of 8 teams each. Yugoslavia, at war with Croatia, was officially represented by Partizan of Belgrade and, curiously enough, two Croatian teams: Cibona of Zagreb and Slobodna Dalmacia of Split, the new name of three-time defending champion Jugoplastika.

Barred by FIBA from playing at home, those three teams all chose Spain for their "home games". Group A featured newcomers Knorr Bologna and Phonola Caserta of Italy, Cibona, Olimpique Antibes of France and Kalev Talin of Estonia.

In group B, some familiar faces like those of Philips, Partizan and Aris met newcomers Joventut and Estudiantes of Spain, and Maes Pils Malinas of Belgium.

The teams which advanced to the quarterfinals were Knorr (10-4), Barcelona (10-4), Maccabi (10-4) and Cibona (9-5) from Group A, Joventut (11-3), Estudiantes (10-4), Philips (10-4) and Partizan (9-5) from Group B.

Curiously, all the quarterfinal winners came from Group B, Philips and Joventut taking 2-0 sweeps against Barcelona and Cibona, respectively, while Partizan and Estudiantes needed three games to get rid of Knorr and Maccabi.

At the Final Four, played in Istanbul from April 14 to 16, Partizan beat Philips for the third time in the season, while the Spanish duel was solved in favur of Joventut against Estudiantes.

In the final, and against all odds, Partizan defeated the Catalan team by 71-70 with a memorable three-pointer on the buzzer by Sasha Djordjevic. The other heroe of the game was Predrag Danilovic, the best scorer of the final with 25 points.

1992 FINAL FOUR: ISTANBUL, APRIL 14-16
FINAL
Partizan 71-70 Joventut

3RD PLACE GAME
Philips Milan 99-81 Estudiantes

SEMIFINALS
Joventut 91-69 Estudiantes
Partizan 82-75 Philips Milan

INTERVIEW: PREDRAG DANILOVIC, PARTIZAN

http://millercards.net/im_qd_large/qd328.jpg

The finest success in Partizan's history - the European club title - came on April 14, 1992 in Istanbul. It was really an achievement, especially considering that the average age of Partizan's players that season was 21.7 years. What's more, due to war that year, Partizan played only one of its European games on its homecourt in Belgrade.

Partizan vice-president Predrag Danilovic, then 22, recalled how FIBA had ordered all the teams from Yugoslavia to play their games abroad. Partizan opted for the Madrid suburb of Fuenlabrada. It would be a providential choice. Partizan lost only one "home" game in Fuenlabrada all season. And when it met a Spanish team, Joventut Badalona, in the title game, Danilovic was ready with 25 points.

Even then, it took a race downcourt in the final seconds and a miraculous three-pointer by Sasha Djordjevic to give Partizan its first European crown.

http://www.isolabasket.it/img/testi/10459_danilovic-03.jpg

What was your "home away from home" like that year?

"Great little Fuenlabrada. It was the right choice. After the first game in the European league and the warm welcome of the Spanish public it became clear that we had found our second home there. It was hard to travel, but we were like the family. We lost only one 'home' game in Fuenlabrada - against Estudiantes of Madrid. So actually, they played at home, not us."

The only game you played in Belgrade was against Knorr in the quarterfinals?

"It was the ultimate obstacle before the Final Four. The Bolognese were a strong team but we entered the game convinced that we had to win. We could not lose and we won."

Those were the real heavyweight fights to get to Istanbul?

"Those were two of the heaviest games in my entire career, two of the heaviest games in my life. Knorr had a phenomenal team, and they played hard on defense. We had to win the first game in Bologna but we didn't have luck. Two days later we prevailed and secured a place at the Final Four."

Later that year you signed a contract with Knorr. Did you made a deal during those two games in Bologna?

"Oh no. Don't even think it! I had a different sports education. In my mind, there was only concern then, Partizan's success. Maybe they noticed me there, but we talked about the contract much later, after we won European league title."

Many people said that Partizan came to Final Four as the outsider?

"To be an outsider was the suitable position for us. But we didn't think we were outsiders, really. Actually, in that moment we were not aware of the importance of the event. All of us became aware that we made history much later, when we became respected all over Europe. I still remember Djordjevic's buzzer-beater behind the three-point line and my MVP title. Sweet memories..."

http://www.euroleague.net/history/50-years/the-archive/i/16108/1609/istanbul-1992

http://milutinovic.files.wordpress.com/2010/10/partizan-3.jpg

http://www.250.rs/brands/european-champion.jpg

full game

FjOjhF1479U

alchemist
October 24th, 2011, 00:02
112. derbi (1999.) Crvena Zvezda - Partizan 2:2

112. večiti derbi
Crvena Zvezda - Partizan 2:2
20.3.1999. Marakana ~40.000
Beograd Srbija
1:0 Mihajlo Pjanović 8'
2:0 Jovan Gojković 30'
2:1 Mateja Kežman 34'
2:2 Saša Ilić 53'

Gb3_BhfTUW0

----------------------------

119. derbi (2002.) Partizan - Crvena Zvezda 2:2

119. večiti derbi
Partizan - Crvena Zvezda 1:2
19.10.2002. stadion JNA ~15.000
0:1 Branko Bošković 4'
1:1 Ivica Ilijev 31'
1:2 Mihajlo Pjanović 54'
2:2 Saša Ilić 60'

Mdoy-MFQ9QI

zoric
October 24th, 2011, 00:26
Damnit, I always get sad when I watch highlights from this game and games in general from 1997-2000 where Jovan Gojković was prominent. Absolute tragedy what happened to the guy :(

It'll be ten years in December..

ABC7
October 24th, 2011, 02:36
112. derbi (1999.) Crvena Zvezda - Partizan 2:2

112. večiti derbi
Crvena Zvezda - Partizan 2:2
20.3.1999. Marakana ~40.000
Beograd Srbija
1:0 Mihajlo Pjanović 8'
2:0 Jovan Gojković 30'
2:1 Mateja Kežman 34'
2:2 Saša Ilić 53'

Gb3_BhfTUW0

I have a feeling that these two sides would have a field day with the Partizan and Zvezda of today...

alchemist
October 24th, 2011, 02:41
Nikola Jovanović

http://www.reprezentacija.rs/images/stories/igraci/jovanovic-nikola.jpg

Rođen 18/09/1952
Mesto u timu Odbrana
Utakmica za reprezentaciju 7
Golova za reprezentaciju -
Debitovao 01/04/1979
Igrao u klubovima FK Budućnost (Podgorica),
FK Crvena Zvezda (Beograd),
Manchester Utd (Eng)

Rođen 18. septembra 1952. na Cetinju.

Ušao je u istoriju fudbala kao prvi stranac koji je ikada zaigrao za slavni Mančester Junajted.

Karijeru je počeo u FK Budućnost Podgorica, a fudbalski se afirmisao u FK Crvena Zvezda, sa kojom je igrao i u finalu Kupa UEFA 1979. protiv Borusije iz Menhengladbaha.

Internacionalnu karijeru imao je u slavnom engleskom Manchester United-u, za koji je debitovao 2. februara 1980. Transfer je iznosio, za to vreme ogromnih 350,000 funti. Nije se proslavio u timu "crvenih đavola" (21 utakmica, 4 gola) i ubrzo je pozajmljen podgoričkoj Budućnosti.

Za seniorsku reprezentaciju Jugoslavije nastupao je na 7 mečeva. Debitovao je 1. aprila 1979. protiv Kipra (3:0) u kvalifikacijama za EP, a oprostio se od "plavih" na SP 1982. u Španiji, gde je nastupao na sva tri meča reprezentacije.

Trenutno živi u Sloveniji, gde je sportski direktor NK Domžale.

Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
1982-83 Manchester United ENG 1 0 0
1981-82 FK Budućnost Titograd (loan) YUG 1 12 1
1981-82 Manchester United ENG 1 0 0
1980-81 Manchester United ENG 1 19 4
1979-80 Manchester United ENG 1 2 0
1979-80 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 14 0
1978-79 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 28 1
1977-78 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 19 0
1976-77 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 23 0
1975-76 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 1 0
Career Totals: 118 6

Utakmice reprezentacije Jugoslavije u kojima je nastupao :

KEP 01.04.1979 Kipar - Jugoslavija 0-3 (0-1)
PU 13.06.1979 Jugoslavija - Italija 4-1 (2-1)
KSP 10.09.1980 Luksemburg - Jugoslavija 0-5 (0-0)
KSP 27.09.1980 Jugoslavija - Danska 2-1 (2-1)
SP 17.06.1982 Jugoslavija - Severna Irska 0-0 (0-0)
SP 20.06.1982 Španija - Jugoslavija 2-1 (1-1)
SP 24.06.1982 Jugoslavija - Honduras 1-0 (0-0)

http://www.reprezentacija.rs/index.php/sr/statistika/reprezentativci/1144

---------------------------------------

Nikola Jovanović: Zvezda je sve, ljubav koja ne prolazi!
Objavio Jovana 2. maj 2013. u Drugi pišu, Intervjui, Fudbal

Mnogo stvari i događaja povezuje Crvenu zvezdu i Mančester junajted. Minhenska tragedija, crvena boja, Nemanja Vidić…i Nikola Jovanović. Bivši jugoslovenski reprezentativac sa beogradskim klubom je osvojio dve titule prvaka države, igrao u finalu Kupa UEFA, a onda je zakoračio na „Teatar snova“. Jovanović je bio prvi stranac koji je obukao dres „đavola“. Klub iz Engleske je za njega platio tadašnjih 350. 000 funti.

U intervjuu za Informer, Jovanović je pričao o karijeri, ostvarenim i neostvarenim željama, velikom klubu iz Mančestera, ali sa posebnim žarom i ljubavlju je pričao o Crvenoj zvezdi.

Prenosimo vam ceo intervju iz dnevnog lista „Informer“.

http://www.mojacrvenazvezda.net/wp-content/uploads/2013/05/nikola_jovanovic2-196x300.jpg

Nikola Jovanović

Na samom početku razgovora, Jovanović se prisetio odlaska u slavni klub sa Ostrva.

- Imao sam mnogo ponuda. Najpopularniji je bio Bajern iz Minhena, ali mene su privukli Mančester junajted, Engleska, ostrvski fudbal… Transfer je iznosio tadašnjih 350.000 funti, to je bio ogroman novac. Bio sam prvi i jedini stranac u klubu. Bilo je neobično i teško, ali više volim da se sećam lepih stvari. Nikad neću zaboraviti navijače. Uvek je bilo 50.000 gledalaca na tribinama i jedino je bilo važno da daš sve od sebe. Niko nije kao Zvezda, ali Mančester takođe doživljavam kao svoj klub i radujem se uspesima. Sad tamo ima više stranih nego domaćih igrača. – priseća se Jovanović

Nije se dugo zadržao u Junajtedu, svega dve sezone ali tome su doprineli brojni maleri i prevashodno povreda leđa zbog čega je prekinuo karijeru.

- Imali smo dobar tim, reprezentativce Engleske, Škotske, Velsa ali nikako nam nije išlo. Završili smo kao osmi, pa smenili trenera, a onda su usledili moji problemi sa leđima, zbog čega sam već u 31. godini završio karijeru. Drugi deo sezone 1981/1982. proveo sam u Podgorici da bih se pripremio za Svetsko prvenstvo, ali već po povratku iz Španije sa Mundijala raskinuo sam ugovor sa „đavolima“.

Nikola je rođeni Cetinjanin, koji živi na relaciji Crna Gora – Slovenija. Volonterski je radio kao sportski direktor Domžala, a nedavno je dobio ponudu da identičnu funkciju obavlja u Budućnosti ili reprezentaciji Crne Gore. Ipak, nije prihvatio.

Karijeru je počeo upravo u Budućnosti, ali afirmaciju je stekao u Zvezdi. Ona je bila i ostala njegova največa ljubav, baš kao što je svih ovoh godina ostao žal za porazom u finalu Kupa UEFA 1979. od Borusije Menhengladbah (2:1).

http://www.mojacrvenazvezda.net/wp-content/uploads/2013/05/nikola_jovanovic-221x300.jpg

U dresu Mančester junajteda

-Zvezda je sve, ljubav koja ne prolazi. Nikad nisam prežalio taj poraz u Kupu UEFA. Mogli smo do trofeja, bili smo odlična ekipa. Teže je bilo stići tada do finala nego danas. Ostao sam u stalnom kontaktu sa Duletom Savićem, Pižon je bio kod mene na moru, sa Filetom (Zoran Filipović) se često viđam… Naravno na pratim sve što je u vezi sa Zvezdom, sve me zanima.

Teško mu pada Zvezdin hod po mukama poslednjih godina, ali vodi se devizom da svaki velikan kad-tad ponovo dosegne zvezde.

- Veliki klubovi znaju brzo da padnu, ali zato uvek još brže ustaju. Tako će i Zvezda. Međuti, sve naše lige su slabe, najbolji igrači odlaze mladi, a nema ni para. Poneki tim, eto, uspe da uđe u Ligu šampiona, a onda tamo ne može ni bod da osvoji. Spas je regionalna liga i ne verujem da su problem navijači. Često ponavljam reči Ivice Osima: „Ne bi trebalo sutra da pravimo jugoslovensku ligu, trebalo je još juče to da uradimo!“ – zaključuje Jovanović

Nikola ne pamti kada je poslednji put bio u Mančesteru iako je dobijao pozive s Ostrva. Više ga boli što sličan poziv nikad nije stigao sa „Marakane“.

- Zovu Englezi, ali šta ću tamo, ne znam ni kad sam bio poslednji put. Međutim, nikad me niko nije zvao da se vratim u Zvezdu. Ne znam uopšte da li oni kontaktiraju sa bivšim igračima. S te strane je Zvezda… Ma ne mogu da pričam, to je moj klub. Mnogo ljudi je tuda prodefilovalo poslednjih godina. Mnogo toga meni tu nije jasno, al’ dobro…

http://www.mojacrvenazvezda.net/61617/2013/05/02/nikola-jovanovic-zvezda-je-sve-ljubav-koja-ne-prolazi/

alchemist
October 25th, 2011, 00:12
Darko Milicic vs Argentina (2006 World Championship group stage)

Big double double from the match played at 2006 FIBA World championship. 24 pts (10/18 fg, 0/1 for 3, 4/4 ft), 12 rebs (10 def, 2 off), 2 ass, 2 pf, 2 to, 1 stl, 2 bs in 38 minutes.

G8lWnCvxttw

alchemist
October 26th, 2011, 00:10
Partizan in the 70's

Part II

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/copyofpredragtomicinter.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/PaunovicDinamo-Partizan-1975.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/U-NS-1977.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Partizan-Velez-3-2-1974..jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Partizan-Zvezda-74.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/PaunovicPartizan-Sarajevo.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Pripreme-Partizana-u-Rovinju-1972-te.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/StojkovicPartizan-Hajduk.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/valjak78.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/ZavisicPartizan-Sloboda-1974..jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/74-Partizan.jpg

http://galerija.partizan.net/?p=689

alchemist
October 27th, 2011, 00:03
Partizan in the 70's

Part III

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Copy-of-.17.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Partizan-rijeka-70te.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/312ffc6.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/jedinstvonovibecejpart7.png

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/145.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/1977.png

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/19548_1287428038776_1622448967_725537_598782_n.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Zivaljevic-derbi1.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/grobari-bus-1.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/Partizan-Din-Zg-70-te...1.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/borota-2-slike1.jpg

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/derbi-74.png

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/6a.png

http://galerija.partizan.net/wp-content/uploads/2011/01/32.jpg

http://galerija.partizan.net/?p=689

alchemist
October 27th, 2011, 22:21
27. 10. 2011. 13:09h | Vestionline
Crvena zvezda 14, a Partizan 41. u istoriji Kupa šampiona

http://www.mojacrvenazvezda.net/wp-content/uploads/2011/02/28_untitled-23-300x247.jpg

Fudbalski klub Crvena zvezda zauzima visoko 14. mesto na rang listi klubova Kupa evropskih šampiona u periodu od 1955. do 1991. godine, dok je Partizan na 41. poziciji, prema istraživanju francuskog lista L'Ekip.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-05-08/149744_050930c3_f.jpg?ver=1319710283

Na krovu Evrope

Novinari tiražnog i cenjenog evropskog lista sastavili su sistem bodovanja, po kojem prvak Evrope dobija 30 bodova, finalista 15, polufinalisti 10, četvrtfinalisti 5, i tako dalje.

Zvezda je po tom sistemu sakupila 106 bodova, prvak Evrope 1991, dok je Partizan, finalista 1966, sakupio 45 bodova, koliko i francuski Lion.

Najuspešniji je, logično, madridski Real sa 483 boda, Milan je na drugom mestu sa 330, Bajern treći, dok je Barselona na četvrtoj poziciji.

Top 10
1. Real Madrid 483 boda
2. Milan 330
3. Bajern 288
4. Barselona 250
5. Liverpul 237
6. Mančester junajted 229
7. Ajaks 220
8. Benfika 217
9. Juventus 215
10. Inter 184...
... 14. Crvena zvezda 106...
... 41. Partizan 45...

http://www.vesti-online.com/Sport/Fudbal/174733/Crvena-zvezda-14-a-Partizan-41-u-istoriji-Kupa-sampiona

alchemist
October 29th, 2011, 00:02
RE

Aleksandar Luković

http://i737.photobucket.com/albums/xx14/generalserb/Red%20Star%20Belgrade/CrvenaZvezda-AleksandarLukovic_.jpg

http://www2.pictures.zimbio.com/gi/Udinese+Calcio+v+AC+Milan+Serie+H3gu0lu4FSMl.jpg

http://beliorlovi.rs/wp-content/uploads/2010/09/00036068.jpg

http://3.bp.blogspot.com/_MXIw8ptrGCg/TBfDnzZKoyI/AAAAAAAAAL4/QniWIUFqIug/s1600/lukkovicx.jpg

Klub Zenit St. Petersburg (Rus)
Rođen 23/10/1982
Mesto u timu Odbrana
Utakmica za reprezentaciju 27
Golova za reprezentaciju 1 autogol
Debitovao 15/08/2005
Igrao u klubovima FK Sloga (Kraljevo),
FK Crvena Zvezda (Beograd),
FK Jedinstvo (Ub)
Ascoli (Ita),
Udinese (Ita)

Rođen 23. oktobra 1982. u Kraljevu.

Prve fudbalske korake načinio je u kraljevačkoj Slogi gde je sa 17 godina debitovao za prvi tim.

Karijeru nastavlja u beogradskoj Crvenoj zvezdi. Na zahtev tadašnjeg šefa stručnog štaba "crveno-belih" Slavoljuba Muslina, zajedno sa Boškom Jankovićem, Dušanom Bastom i Draganom Mrđom poslati su na pozajmicu u drugoligaša Jedinstvo sa Uba. Nakon uspešne epizode na Ubu, vraća se na Marakanu i postaje standardan prvotimac "crveno-belih" u čijem je dresu odigrao 64 prvoligaška susreta i postigao tri pogotka.

Od 2006. godine nastupao za italijanski Udineze, koji ga je u prvoj sezoni poslao na pozajmicu u Ascoli. Nakon četiri uspešne sezone u italijanskom "kalču", napušta Udineze i na poziv Lučana Spaletija prelazi u Zenit iz Sankt Petersburga, i već u svojoj prvoj sezoni u Rusiji osvaja duplu krunu sa Zenitom.

Debitovao je u reprezentaciji 2005. godine u Kijevu protiv Poljske (2:3).

Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS

2010 Zenit St. Petersburg Russia RUS 1 - -
2009-10 Udinese ITA 1 33 0
2008-09 Udinese ITA 1 27 0
2007-08 Udinese ITA 1 32 0
2006-07 Udinese ITA 1 5 0
2006-07 Ascoli (loan) ITA 1 10 0
2005-06 FK Crvena zvezda Beograd SCG 1 27 3
2004-05 FK Crvena zvezda Beograd SCG 1 25 0
2003-04 FK Jedinstvo Ub (loan) SCG 2 23 2
2002-03 FK Crvena zvezda Beograd SCG 1 6 0
2001-02 FK Crvena zvezda Beograd SCG 1 6 0
2001-02 FK Sloga Kraljevo SCG 2 15 3
Career Totals: 209 8

Utakmice reprezentacije SCG / Srbije u kojima je nastupao :

KVL 15.08.2005 Poljska - SiCG 3-2 (3-1)
KSP 08.10.2005 Litvanija - SiCG 0-2 (0-1)
KSP 12.10.2005 SiCG - BiH 1-0 (0-0)
PU 13.11.2005 Kina - SiCG 0-2 (0-0)
PU 16.11.2005 J. Koreja - SiCG 2-0 (1-0)
PU 16.08.2006 Češka - Srbija 1-3 (1-1)
KEP 02.09.2006 Srbija - Azerbejdžan 1-0 (0-0)
KEP 06.09.2006 Poljska - Srbija 1-1 (1-0)
PU 26.03.2008 Ukrajina - Srbija 2-0 (0-0)
KSP 15.10.2008 Austrija - Srbija 1-3 (0-3)
PU 19.11.2008 Srbija - Bugarska 6-1 (4-1)
KSP 10.06.2009 F. Ostrva - Srbija 0-2 (0-1)
PU 12.08.2009 J. Afrika - Srbija 1-3 (0-0)
KSP 09.09.2009 Srbija - Francuska 1-1 (1-1)
KSP 10.10.2009 Srbija - Rumunija 5-0 (1-0)
KSP 14.10.2009 Litvanija - Srbija 2-1 (1-0)
PU 14.11.2009 S. Irska - Srbija 0-1 (0-0)
PU 18.11.2009 J. Koreja - Srbija 0-1 (0-1)
PU 03.03.2010 alg Alžir - Srbija 0-3 (0-1)
PU 02.06.2010 Poljska - Srbija 0-0 (0-0)
PU 05.06.2010 Srbija - Kamerun 4-3 (4-2)
SP 13.06.2010 Srbija - Gana 0-1 (0-0)
SP 23.06.2010 Australia - Srbija 2-1 (0-0)
KEP 03.09.2010 F. Ostrva - Srbija 0-3 (0-2)
KEP 07.09.2010 Srbija - Slovenia 1-1 (0-0)
KEP 08.10.2010 Srbija - Estonija 1-3 (0-0)
KEP 12.10.2010 Italija - Srbija

http://www.reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1246&Itemid=12

7wZuZkGheq4

alchemist
October 29th, 2011, 01:04
KK Partizan - doček prvaka Evrope na aerodromu 1992.

Doček prvaka Evrope na aerodromu + specijalna emisija povodom osvajanja Kupa šampiona u Istanbulu

F3370R-3Diw

alchemist
October 29th, 2011, 01:40
28. 10. 2011. 19:11h | Vestionline, sportske.net
Vanja Grbić ušao u "Kuću slavnih"

Vladimir Grbić zaradio je mesto u "Kući slavnih", a na svečanom prijemu izjavio da je ovo "šlag na torti" njegove karijere.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-10-28/189114_vladimir-grbic_f.jpg?ver=1319851037

Vladimir Grbić: Ovde se prepoznaju najbolji među najboljima

Ugo Konte iz Argentine, Magali Karvahal iz Kube i Lorenco Bernardi iz Italije su zajedno sa Vladimirom Grbićem ušli u odbojkašku "Kuću slavnih". František Stibic je posthumno nagrađen.

"Svaki trening u 6 ujutru, svaka utakmica, svaki rezultat sada imaju smisla", rekao je Vanja Grbić na ovoj svečanosti.

"Nema ničega većeg, ovo je nešto najbolje. Kad stignete do ove tačke, krug se zatvara. Ovde se prepoznaju najbolji među najboljima", dodala je legenda srpske odbojke.

http://www.vesti-online.com/Sport/Odbojka/175207/Vanja-Grbic-usao-u-Kucu-slavnih

09. 10. 2011. 12:55h | Vestionline
Vanja Grbić u odbojkaškoj "Kući slavnih"

Proslavljeni srpski odbojkaš Vladimir Grbić biće primljen u Kuću slavnih 28. oktobra ove godine.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-10-09/184395_1-vladimir-grbic_f.jpg?ver=1318152630

Prvi Srbin u odbojkaškoj 'Kući slavnih' - Vladimir Grbić

Na svečanosti koja će tog dana biti održana biće primljeno novih šest odbojkaških legendi, a pored Vanje Grbića, stanovnici Kuće slavnih postaće Italijan Lorenco Bernardi, Kubanka Karvahal, Argentinac Konte, Amerikanka Kroket, kao i Čeh František Štibic.

Legendarni srpski odbojkaš vodio je nacionalni tim Jugoslavije do zlata na Olimpijskim igrama u Sidneju 2000. godine, kao i bronze na OI u Atlanti 1996.

Osvojio je i srebro na Evropskom prvenstvu 1997. i 2001, dok je na Svetskom prvenstvu 1998. godine takođe osvojio srebrnu medalju.

Proglašen je najboljim sportistom države 1996. i 2000. godine, a trenutno obavlja funkciju potpredsednika Odbojkaškog saveza Srbije i član je komiteta za razvoj Svetske odbojkaške federacije.

Vanja Grbić je prvi Srbin u odbojkaškoj Kući slavnih.

http://www.vesti-online.com/Sport/Odbojka/170061/Vanja-Grbic-u-odbojkaskoj-Kuci-slavnih

Mihajlovic
October 29th, 2011, 10:40
28. 10. 2011. 19:11h | Vestionline, sportske.net
Vanja Grbić ušao u "Kuću slavnih"

Vladimir Grbić zaradio je mesto u "Kući slavnih", a na svečanom prijemu izjavio da je ovo "šlag na torti" njegove karijere.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-10-28/189114_vladimir-grbic_f.jpg?ver=1319851037

Vladimir Grbić: Ovde se prepoznaju najbolji među najboljima

Ugo Konte iz Argentine, Magali Karvahal iz Kube i Lorenco Bernardi iz Italije su zajedno sa Vladimirom Grbićem ušli u odbojkašku "Kuću slavnih". František Stibic je posthumno nagrađen.

"Svaki trening u 6 ujutru, svaka utakmica, svaki rezultat sada imaju smisla", rekao je Vanja Grbić na ovoj svečanosti.

"Nema ničega većeg, ovo je nešto najbolje. Kad stignete do ove tačke, krug se zatvara. Ovde se prepoznaju najbolji među najboljima", dodala je legenda srpske odbojke.

http://www.vesti-online.com/Sport/Odbojka/175207/Vanja-Grbic-usao-u-Kucu-slavnih

09. 10. 2011. 12:55h | Vestionline
Vanja Grbić u odbojkaškoj "Kući slavnih"

Proslavljeni srpski odbojkaš Vladimir Grbić biće primljen u Kuću slavnih 28. oktobra ove godine.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-10-09/184395_1-vladimir-grbic_f.jpg?ver=1318152630

Prvi Srbin u odbojkaškoj 'Kući slavnih' - Vladimir Grbić

Na svečanosti koja će tog dana biti održana biće primljeno novih šest odbojkaških legendi, a pored Vanje Grbića, stanovnici Kuće slavnih postaće Italijan Lorenco Bernardi, Kubanka Karvahal, Argentinac Konte, Amerikanka Kroket, kao i Čeh František Štibic.

Legendarni srpski odbojkaš vodio je nacionalni tim Jugoslavije do zlata na Olimpijskim igrama u Sidneju 2000. godine, kao i bronze na OI u Atlanti 1996.

Osvojio je i srebro na Evropskom prvenstvu 1997. i 2001, dok je na Svetskom prvenstvu 1998. godine takođe osvojio srebrnu medalju.

Proglašen je najboljim sportistom države 1996. i 2000. godine, a trenutno obavlja funkciju potpredsednika Odbojkaškog saveza Srbije i član je komiteta za razvoj Svetske odbojkaške federacije.

Vanja Grbić je prvi Srbin u odbojkaškoj Kući slavnih.

http://www.vesti-online.com/Sport/Odbojka/170061/Vanja-Grbic-u-odbojkaskoj-Kuci-slavnih

:proud:

Legenda !

alchemist
October 30th, 2011, 01:24
50 Years interview: Zoran Sretenovic, Jugoplastika

http://foto.imgv.ziolo.eu/d7f45bd233af6fb96b5cc0c43e82730720021101/zoran-sretenovic-stal-ostrow-wielkopolski.jpg

http://free-st.htnet.hr/kksplitco/europa90.jpg

Zoran Sretenovic, Jugoplastika Split

Just two teams in European club basketball history ever won three consecutive titles, and only one of those did so during the Final Four era that started in 1988. On that mythical team from Split, Croatia - known as Jugoplastika during its first two title seasons, 1989 and 1990, and as Pop 84 in 1991 - only one player started all three title games: guard Zoran Sretenovic.

In the third of those title games, the one that completed Split's legend, Sretenovic became the second of only three players, and the only European ever, to play all 40 minutes of a Final Four title game for the winning team. Sretenovic was perfect that night in Paris against F.C. Barcelona, scoring 7 points without a missed shot while dishing 7 assists, a record at the time that has been surpassed only once since.

Many names from those teams became legendary soon after, but as Sretenovic makes clear in this Euroleague.net interview, only the basketball fervor of the times can explain how so many youngsters came together to form Split's magic teams. "There existed, as the coaches say, a chemistry between us," Sretenovic said. "It might seem very old-fashioned to say it, but I can promise you that for us, basketball came first, then having fun playing and last the money."

http://www.euroleague.net/resourceserver/13290/58f38790-0695-47e7-996f-82678566478f/ad0/rglang/iv/filename/zoran-sretenovic-jugoplastika-splitt.jpg

Do you believe that Split between 1989 and 1991 was one of the best teams in the history of European club basketball?

"Well, looking back and seeing that no once since us has accomplished a 'three-peat', I believe you can say that Jugoplastika at the end of the 1980s and beginning of the 1990s was one of the best teams in the history of European club basketball. Besides the results we achieved, my theory also takes into account the personal careers a majority of those players made after leading Split. Kukoc and Tabak were NBA champions. Radja also left his imprint on the NBA. Zoran Savic was European champion again with Virtus Bologna and played in the best European clubs. Dusko Ivanovic played successfully in Spain, France and Switzerland. Petar Naumoski was for many years the best player of Efes Pilsen. Goran Sobin, Luka Pavicevic, Aramis Naglic and I myself also played on good teams. And you can't forget that our coach, Boza Maljkovic, won two more titles and was national champion in France, Greece and Spain."

It's strange that many of those players are still in basketball as coaches. You, Luka Pavicevic, Dusko Ivanovic, Zan Tabak...

"There's nothing strange about it, to me. For most of us, basketball was everything. It gave us a lot and it's logical to stay in it. I can't be an engineer or an electrician when I didn't prepare myself for those professions. But I can be a coach because that's what I've done all my life, and what's more, I have had lots of good coaches to learn from."

http://2.bp.blogspot.com/_FP0Soo0JT2w/ScJjy0yyI8I/AAAAAAAABJM/qaIUCkdpknw/s400/Jugoplastika2.jpg

Split's first title, in 1989 in Munich, was a complete surprise. No one expected such a young and inexpert team to triumph there. What was the secret?

"Probably the presence of The Professor, Aleksandar Nikolic, a true sage who worked a lot with us, asking us to go over small details up to a thousand times. He know how to prepare us and aftewards how to relax us, playing cards and joking around."

But your coach was Bozidar Maljkovic...

"Of course, enormous credit belonged to Boza, first because he had convinced The Professor to help us and to help him. Second, Boza was impeccable directing the games, like a veteran. For example, his decision during the semifinal to have me guard Doron Jamchy of Maccabi was key. Jamchy was almost unstoppable, but I had him the last 12 minutes and he scored not a single point more. In those days, it was unthinkable that a point guard defend a shooting guard and great shooter like Jamchy."

http://cdn1.siol.net/sn/img/10/354/634284721927995725_maljkovic_101220_r.jpg

What about the final, against F.C. Barcelona?

"More of the same, but with incredible self-confidence after the victory over Maccabi in the semi. The experts say that a team usually loses its first big final, but we played well enough to win it."

There were no other secrets?

Jugoplastika triple champ team with Zoran Sretenovic"The atmosphere on that team would be something difficult to find on today's teams. There existed, as the coaches say, a chemistry between us. It might seem very old-fashioned to say it, but I can promise you that for us, basketball came first, then having fun playing and last the money. That's the only explanation as to why we dominated against teams with budgets that were much, much bigger than ours."

http://www.eba-stats.com/images/legends/Dusko%20Ivanovic.jpg

How do you define each of the three titles between 1989 and 1991?

"The first, 1989 in Munich, I appreciate most. We went there as young unknowns, with only our talent and great ambition. Second, 1990 in Zaragoza, was no longer a surprise. All of Europe knew us and we finished first in the previous round, but it was saying something that we beat Barcelona in what was almost its homecourt, in Zaragoza, in front of thousands of its fans who went there. The third title, I'd say, was the triumph of the eternal substitutes. In 1991 in Paris, only Kukoc remained of the great stars. We played without Radja, Ivanovic and Sobin, but in their stead, we were able to take advantage of players who in previous years played less. I'm referring to Tabak, Naglic and even Perasovic and Savic. It was very strange, though, to see Boza Maljkovic, our coach from the previous two seasons, on the opposite bench."

How did so many great players come together at the same time in Split?

"It was the golden era of Yugoslav basketball. We had a very strong domestic league, like the Spanish League now. The favorites were never sure of being able to win in Cacak, Sibenik, Skopje. The national team was European champion in 1989 and 1991, world champion in 1990, winner of the Goodwill Games in Seatlle that same year, and had also been silver medalist in the Seoul Olympics, with huge stars. Drazen Petrovic, Vlade Divac and Zarko Paspalj were among a pioneer class of Europeans in the NBA. Basketball was the most popular sport in the country, and from that atmosphere, great players always emerge."

Monday, April 07, 2008

Vladimir Stankovic

http://www.euroleague.net/history/50-years/i/29367/1387/50-years-interview-zoran-sretenovic-jugoplastika

http://www.euroleague.net/resourceserver/14114/58f38790-0695-47e7-996f-82678566478f/f51/rglang/en-US/filename/58f.jpg

alchemist
October 30th, 2011, 01:49
KK Partizan - Prvak Evrope 1992

JqIksD5329A

alchemist
October 31st, 2011, 00:11
Kako se Mosa Marjanovic spremao za Montevideo

O2GbfBtX_fA

zoric
October 31st, 2011, 15:55
FPsPdfog6qM

Canal+ in Spain (and the popular programme "Informe Robinson") made a short documentary on KK Partizan and their rise to the Euroleague title in 1992 where they had to play in a small place just south to Madrid called Fuenlabrada because of the war. Famously the people of Fuenlabrada supported them against Juventud as if they were their own and thus, "el Fuenlabrada del Partizan" was born. This aired on Thursday last week.

A shame it isn't texted though, definitely worth a watch.

alchemist
October 31st, 2011, 23:59
103. derbi / Crvena Zvezda - Partizan 2:3 [10.03.1996.]

Gledalaca: 50000

Sudija: Babarogić

C. zvezda: Z. Milojević, P. Stanković (Puača), Radmanović (Adžić), V. Milojević, Sakić, Milivojev (D. Stanković), Pantelić, Njeguš, Krupniković, Ognjenović. Trener: Lj. Petrović

Partizan: Damjanac, Mirković, Svetličić, Taševski, Bolić (Pažin), Đurić, Vukićević, Nađ (Tomić), Hristov, Ćirić, Čakar (Tešović). Trener: Tumbaković

Strelci: 1:0 Krupniković 31', 1:1 Pažin 39', 1:2 Nađ 42', 1:3 Čakar 47', 2:3 Pantelić 62'

7e00Sg6Tky8

alchemist
November 2nd, 2011, 00:17
Dejan Tomasevic

jAbhubbPgNk

i still remember his post match interview after we won Eurobasket '95 saying that he would have given up 2 years of his life just to have gotten Croatia in the final :D

alchemist
November 2nd, 2011, 00:39
Monica Seles

Interview - 1993

zVpE_cW_f7M

bYFFwiGdV0s

Krle
November 2nd, 2011, 00:41
FPsPdfog6qM

Canal+ in Spain (and the popular programme "Informe Robinson") made a short documentary on KK Partizan and their rise to the Euroleague title in 1992 where they had to play in a small place just south to Madrid called Fuenlabrada because of the war. Famously the people of Fuenlabrada supported them against Juventud as if they were their own and thus, "el Fuenlabrada del Partizan" was born. This aired on Thursday last week.

A shame it isn't texted though, definitely worth a watch.

Legendary stuff. Most of it was in Serbian so it's pretty easy to follow. Credit to those fans and that team, even if it was P-zan. Some of those guys gave so much to all of us, that I can't possibly have anything against them. Sale in particular! :proud:

Nibble
November 2nd, 2011, 03:31
Vanja Grbic looks like a healthier version of Charlie Sheen in the first pic :D

Serb
November 2nd, 2011, 04:45
Dejan Tomasevic

jAbhubbPgNk



How random. Here's a old piece written by Tomasevic\;

http://www.blic.rs/Vesti/Reportaza/170287/Hteo-sam-da--skacem-s-prozora-od-srece

alchemist
November 3rd, 2011, 00:09
Crvena Zvezda - Sloboda Tuzla 4:3 (1991.)

Fudbalsko prvenstvo Jugoslavije 1990/91
38. kolo
15.6.1991. Marakana ~20.000
Beograd Srbija
1:0 Vladan Lukić 18'
2:0 Darko Pančev
2:1 Željko Ivanović 35'
2:2 Predrag Jovanović 55'
3:2 Robert Prosinečki 64'
3:3 Predrag Jovanović 87'
4:3 Darko Pančev 89'

daXk3i_IBQY

alchemist
November 3rd, 2011, 23:57
Crvena Zvezda - Arsenal ( Kup UEFA 1978.)

Red Star - Arsenal F.C. 1:0
UEFA Cup 1978/79
Third round, First leg
22.11.1978. Stadium Marakana ~50.000
Belgrade Serbia
1:0 Cvijetin Blagojević 14'

Arsenal FC - Red Star 1:1
Uefa Cup 1978/79
Third round, Second leg
6.12.1978. Highbury 41.566
London England
1:0 Alan Sunderland 72'

uy--U4shGsY

alchemist
November 4th, 2011, 23:30
Milan Rajlić - ´Mile´

http://www.reprezentacija.rs/images/stories/igraci/rajlic-milan.jpg

Rođen 16/10/1916 † 10/05/1952
Mesto u timu Napadač
Utakmica za reprezentaciju 1
Golova za reprezentaciju -
Debitovao 22/09/1940
Igrao u klubovima JSK Slavija (Sarajevo),
FK Željezničar (Sarajevo),
FK Sarajevo,
FK Sloga (Kraljevo)

Rođen 16. oktobra 1916. u Travniku, umro 10. maja 1952. u Kraljevu.

lako je samo jedanput obukao nacionalni dres (1940), ostao je među legendama sarajevskog fudbala, izuzetno cenjen i poštovan, kao odličan napadač i efikasan strelac, ali i kao dobar sportist i častan čovek.

Počeo je da igra 1933. u juniorskoj ekipi JSK Slavije -Sarajevo (1933-1941), u kojoj je stasao i za prvi tim odigrao preko 150 zvaničnih utakmica i postigao 65 golova. Posle drugog svetskog rata igrao je za oba velika sarajevska kluba: prvo FK Željezničar (1945-1948) postigavši na 18 prvenstvenih utakmica pet golova, a posle toga za FK Sarajevo (1947) sa 11 golova na 18 utakmica. Kad se 1949. preselio u Kraljevo, bio je igrač i trener FK Sloga - sve do 1952, kada je u Kraljevu preminuo u 36. godini.

U spomen na ovog odličnog fudbalera izuzetnih ljudskih vrednosti, u Kraljevu je do raspada SFR Jugoslavije svake godine održavan "Memorijalni turnir Milana Rajlića", na kome su stalni učesnici bili Željezničar, Sarajevo i kraljevačka Sloga.

Uz dve utakmice za "B" tim (1938-1940), kao centarfor reprezentacije Jugoslavije igrao je 22. septembra 1940. protiv Rumunije (1:2) u Beogradu, za Dunavski kup.


Utakmice reprezentacije Jugoslavije u kojima je nastupao :

DK 22.09.1940 Jugoslavija - Rumunija 1-2 (1-1)

http://www.reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1459&Itemid=12

alchemist
November 6th, 2011, 02:09
Slavoljub Muslin

Документарац о играчкој и тренерској каријери Славољуба Муслина.

Meipmr0yvxE

------------------------------

Na današnji dan: Rođen Slavoljub Muslin
Objavio Aleksandar 15. jun 2013. u Vesti, Zvezdine legende, Fudbal

http://www.mojacrvenazvezda.net/wp-content/uploads/2013/06/slavoljub-muslin.jpg

Na današnji dan pre 60 godina rođen je nekadašnji fudbaler i najuspešniji trener u novijoj istoriji Crvene zvezde, Slavoljub Muslin.

Muslin je rođen u Beogradu, igrao je na početku karijere u OFK Beogradu, BASK-u i Radu, da bi 1975. godine pojačao Crvenu zvezdu. U crveno-belom odigrao je ukupno 140 mečeva i postigao 3 gola. Bio je deo poslednje linije Zvezdine odbrane sa Jurišićem, Miletovićem, Jovinom i Jovanovićem, koja je došla do finala Kupa UEFA 1979. godine.

Nakon Zvezde otišao je u Francusku, gde je igrao u Lilu, Brestu i Kaenu punih šest godina i zabeležio 188 nastupa.

Trenersku karijeru je takođe započeo u Francuskoj, gde je vodio Po, Bordo, Brest, Lens, Le Man. Preuzeo je Vidad iz Kazablanke, a zatim 1999. godine i Crvenu zvezdu. Naš tim je vodio dve godine, kao i u sezoni 2003/04. Između toga bio je u Levskom. Nakon drugog odlaska iz Zvezde, nakon nesporazuma sa Draganom Džajićem vodio je Metalurg iz Donjecka, Lokeren, Lokomotivu iz Moskve, Lokeren, Himki, Dinamo Minsk, Anortozis i Krasnodar.

Sa Zvezdom je osvojio tri prvenstva i jedan Kup Jugoslavije kao igrač, a kao trener još tri titule i dva Kupa, ukupno 6 titula šampiona i 3 Kupa. U Bugarskoj je osvojio duplu krunu, a šampion je bio i u Maroku.

http://www.mojacrvenazvezda.net/64274/2013/06/15/na-danasnji-dan-rodjen-slavoljub-muslin/

alchemist
November 6th, 2011, 02:21
Vlade Divac - NBA Journey

ifKxeIH139I

alchemist
November 6th, 2011, 22:58
Dragan Kicanovic

FTapzH7du6E

alchemist
November 7th, 2011, 23:02
Pobeda u 54. derbiju - 17. mart 1974.

Na redu je još jedna utakmica koju ćemo da otrgnemo od zaborava. Ovaj "večiti derbi", 54. po redu, odigran je 17. marta 1974. godine, u 21. kolu Prve savezne lige za sezonu 1973/74. Pre ove utakmice, ni Partizan ni Crvena zvezda nisu više imali šanse za osvajanje šampionske titule. Partizan je bio na devetom, a komšije na petom mestu tabele, a vodeći je bio Hajduk, sa svojom čuvenom generacijom. U najboljem slučaju, derbi je, osim međusobnog prestiža, bio bitan jedino da se pokuša izboriti prolazak na mesto koje vodi u Kup UEFA. I pored toga, na tribinama Stadiona JNA sakupilo se oko 55.000 gledalaca!

Ova slika, snimljena neposredno pred početak utakmice, jasno pokazuje koji sastav Partizana je istrčao na teren. Gore su Bjeković, Milić, Antić, Golac, Budišić i Bošković, tu je i rezervni golman Istatov, a u donjem redu su Živaljević, Bora Đorđević, Pejović, Vukotić i Cvetković.

Atmosfera je, kao i inače kada igraju beogradski "večiti rivali", bila fenomenalna. Stadion pun, uz prodatih 51.535 ulaznica! Ove slike iz privatne arhive govore same za sebe...

http://2.bp.blogspot.com/-NLebxG1kW30/Ue5cURTCBvI/AAAAAAAAM8w/uded6q0lfdM/s1600/derbi+1974,+Partizan-cz+2-1.jpg

http://3.bp.blogspot.com/-afNyuBWsBY0/Ue5cUJ9TU4I/AAAAAAAAM8s/BlipgjgoiBM/s1600/derbi+teren+Partizan-cz+1974.jpg

Tenzija sa tribina prenela se i na teren. Prva je povela Crvena zvezda, golom Karasija u 21. minutu. Na sledećoj slici vidimo gol "crveno-belih", šut Karasija ne uspeva da izblokira Ivan Golac, a u pozadini je Miroslav Bošković:

http://4.bp.blogspot.com/-XsWM67dPLKE/Ue5fKj0C49I/AAAAAAAAM90/C6O8GPX-G8A/s1600/derbi+74.png

A samo nekoliko minuta kasnije, došlo je do gužve na terenu kada je posle jednog od duela Moce Vukotića i Vladimira Petrovića, igrač Zvezde Jovanović srušio na zemlju Vukotića. Sudija Ljujić iz Beograda dodeljuje crveni karton za igrača gostiju Jovanovića. Bio je to uvod u nervozu kojom je ovaj meč obilovao do samog kraja, pa su scene, kao na sledećim slikama preuzetim iz sportskog nedeljnika "Tempo", bile uobičajene tog dana...

U završnici prvog poluvremena, Partizan dolazi do izjednačenja. Posle prodora Vukotića, loptu na ivici šesnaesterca prihvata Nenad Cvetković i njegov šut po zemlji završava u mreži Ognjena Olje Petrovića, dovoljno za 1-1!

http://1.bp.blogspot.com/-rsBvSY7PggA/Ue5gynXmM_I/AAAAAAAAM-M/Fd8Jm10S7JM/s1600/Partizan+-+zvezda+2-1,+a+mart+1974,+Tempo+421.jpg

Gol proslavljaju Vukotić, Bora Đorđević i Cvetković, dok igrači Zvezde, Bogićević i Pavlović utvrđuju krivicu i nemo se gledaju:

http://2.bp.blogspot.com/-qQsDDrEkSm4/Ue5fIlSCE-I/AAAAAAAAM9w/wxPbdeYPPto/s1600/Partizan+-+zvezda+2-1%252C+17.03.1974.+Tempo+422.jpg

Skoro do finiša utakmice, pršti na sve strane, utakmica obiluje duelima, Bora Đorđević je jedan od igrača sa najvećim posedom lopte kao organizator Partizanove igre. Vidimo ga u duelima sa Kerijem i Aćimovićem...

http://4.bp.blogspot.com/-9Mp_uRR1rWo/Ue5fFvqGxmI/AAAAAAAAM9g/RE6i9SLUc8c/s1600/Bora+Djordjevic+1974%252C+Tempo+424..jpg

Golman Partizana Zlatko Milić i Vlada Pejović otklanjaju opasnost ispred gola "crno-belih":

http://3.bp.blogspot.com/-IOMx5JkIkb0/Ue5fIcwSGNI/AAAAAAAAM9s/a56VRTnyPDg/s1600/Vlada+Pejovic+i+Zlatko+Milic+Tempo+423+08.04.1974. .jpg

A onda, u 74. minutu gol odluke! Đorđević prebacuje loptu do Miodraga Živaljevića, a Živaljević sa leve strane šesnaesterca upuće udarac koji završava u levom uglu golmana Crvene zvezde, i to je konačnih 2-1 za Partizan!

http://3.bp.blogspot.com/-iqQyqmYsi74/Ue5iYmKMqlI/AAAAAAAAM-c/_3sgik3Bo6g/s1600/Copy+of+Partizan+-+zvezda+2-1,+a+mart+1974,+Tempo+421.jpg

Beogradska "Politika" je ovako propratila 54. derbi, koji je Partizanu doneo napredak na tabeli:

http://2.bp.blogspot.com/-4Oi0b-1nqro/Ue5jlSKvcAI/AAAAAAAAM-s/ykXhKSkk7po/s1600/captured.jpg

Na kraju sezone 1973/74, i Partizan i C.zvezda su obezbedili plasman u Kup UEFA. Partizan je završio kao 4. na tabeli. Video snimak golova sa ove utakmice možete pogledati u sledećem prilogu:

http://crno-bela-nostalgija.blogspot.com.au/2013/07/pobeda-u-54-derbiju-17-mart-1974.html

-----------------------------------------

54. derbi / Partizan - C.zvezda 2:1 [17.05.1974.]

PJ u fudbalu 1973/74. - Partizan - C. zvezda 2:1

Stadion JNA - Gledalaca: 55.000

Sudija: Ljujić

Partizan: Milić, Golac, Antić, Bošković, Pejović, Budišić, Živaljević, Bor. Đorđević, Cvetković, Vukotić, Bjeković. Trener: Damjanović

C. zvezda: O. Petrović, Jovanović, Stepanović (Keri), Pavlović, Dojčinovski, Bogićević, V. Petrović, Karasi, Lazarević, Aćimović, Panajotović. Trener: Mihić

Strelci: 0:1 Karasi 21', 1:1 Cvetković 44', 2:1 Živaljević 74'

Isključen Jovanović(C.zvezda) u 25'

hNNj0SOWVPs

alchemist
November 9th, 2011, 23:14
Kings Forever - Vlade Divac and Peja Stojakovic

HNuDAbUL3Ig

alchemist
November 10th, 2011, 22:23
Lična karta
Dejan Petković - Rambo

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-05-12/8409_-msm2694_ph.jpg?ver=1305202555

Dejan Petković - Rambo

Ukratko
Ime i prezime: Dejan Petković
Nadimak: Rambo
Rođendan: 10. 09. 1972.
Porodica: supruga Violeta, ćerke Ana i Ines
Karijera: najmlađi igrač koji je ikada igrao u Prvoj ligi, sa 16 godina. Igrao je u Zvezdi, Realu, Flamengu. Izabran u Kuću slavnih na Marakani

Mini biografija:

Od terena ispred zgrade u Majdanpeku do prave Marakane, one u Riju, i dvesta hiljada navijača koji ga obožavaju, stigao je uz podršku supruge Violete

U ogledalu vremena Dejan Petković - Rambo Cela

foto priča

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-05-12/8410_1975_his.jpg?ver=1305202892

1973.
Detinjstvo u Majdanpeku
Prvi rođendan sa mamom i bratom Bobanom

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-05-12/8415_skenirano2_his.jpg?ver=1305202907

1981.
Na desnoj nozi
U školu se išlo, ali se radije šutirala lopta

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-05-12/8411_1987_his.jpg?ver=1305202922

1987.
Staro društvo
Ekipa iz škole koju ni danas nije zaboravio

Biografija Dejan Petković - Rambo

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-05-12/8408_-msm2688_af.jpg?ver=1305202593

Da li sam se takav rodio, i svi oko mene, ili sam donosio dobre odluke u životu, ne znam. Tek, dobro mi je. I nije kraj karijere, kakav kraj! Možda prestajem da igram fudbal, ali osećam da imam snage i sposobnosti za još mnoge stvari. Fudbal neću tek tako ostaviti, jer fudbalu sam večno dužan. On mi je pružio sve u životu i želim da mu se odužim – priča Dejan – Rambo Petković, prvi i verovatno zadugo jedini fudbaler iz Srbije koji je ostavio svoje stope na Marakani, onoj u Rio de Žaneiru.

Na desnoj nozi

Iz malog Majdanpeka sanjao je samo Zvezdu. Stigao je mnogo dalje, s kopije na original. Među Brazilce. I postao idol za navijače čak tri velika kluba u Riju, od četiri, koliko ih ima.
– Kada sam stigao u Brazil, odmah mi je krenulo. Istog trenutka „nagazio sam desnom nogom“. Prva utakmica – gol! Prvi derbi – gol! Odmah sam odlično zaigrao, sve je krenulo super. Da mi u Realu nije bilo teško i da mi tada nije zastala karijera, nikada mi se ne bi desilo ono najlepše u životu – Brazil.

Žalio sam nekada što nisam imao uspešnu karijeru u Evropi, sigurno bih više i zaradio, i iskreno, razmišljao sam o tome do pre godinu i po dana. Ali onog trenutka kada sam svoje stope ostavio na pravoj Marakani, prestao sam da razmišljam o Evropi. To je bilo krunisanje moje karijere, a to ne bih doživeo da sam ostao u Evropi. Najponosniji sam što sam, od četiri velika kluba u Riju, igrao u tri, i bio idol u sva tri. Doživeo sam da moji roditelji dolaze da me gledaju i na Marakani.

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-05-12/8410_1975_ahp.jpg?ver=1305202624

Ćurasko, ili roštilj

– Nije me strah Rija. To možda jeste opasan grad, ali kada nešto poznaješ, onda se toga ne plašiš. A ja Rio znam. Otmice se dešavaju i na drugim mestima, ne samo tamo. Brazil ti je doslovno ceo karneval, nije to samo u Riju. Brazil ti je ćurasko. Ćurasko, to je roštilj. Igra se fudbal i peče se roštilj. Na svakom ćošku, bukvalno. Muzika, plaža, fudbal, svuda i stalno. Ne samo u Riju već i po celom Brazilu. Tamo je sve ma lako ćemo. Njima ništa ne treba osim sunca. A priroda im izlazi u susret, leto je preko cele godine. Zamisli da ti je najniža temperatura 17 stepeni. Nikada ispod toga. Znači, papuče, majica, voće, i kroz pesak... Živi se na plaži, s muzikom. O-pu-šte-no! Ali za njih. Jer, to nije moj život. Ja svakog dana rano ustajem, decu odvodim u školu, tu su treninzi, utakmice, putovanja, karantini. A kada dođe vreme za taj deo, onda sednem u avion i pravac – Srbija! Jer, kada imam odmor, hoću u Srbiju. A onda ovde nemam Rio, jer je ovde zima. Nije ni to loše, da mi deca vide sneg. I rastrgnu me prijatelji i rodbina. Željni su oni mene, željan ja njih. Nimalo se ne odmorim, ništa ne vidim, sve brzo prođe, i opet nazad u taj lepi Rio, ali na rad. Ma dobro, svi ćemo se mi odmoriti jednog dana.

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-05-12/8411_1987_ahl.jpg?ver=1305202653

Brazilska iskušenja

Drukčiji ritam, drukčiji odnos prema ljudima, porodici, uprkos zajedničkom životu. Čak i s najboljima oko sebe.
– S Adrijanom nisam prijatelj, viđamo se svaki dan na treningu, i to je to. Super je on čovek, poštujemo se, ali se ne družimo. Jer, ja sam porodičan čovek, a on nije. Moji prijatelji uglavnom su van fudbala. Brazilci nisu porodični ljudi, u stvari retko ko. Tako im je lepše. Verovatno bih i ja isto tako živeo da nisam tamo otišao već oženjen i sa ćerkicama. Oni takav način života uče još od kolevke. Fudbaleri uglavnom dolaze iz siromašnijih porodica, i kada uđu u fudbal, u novac, onda hoće sve odjednom. Okruženi su ljudima koji uglavnom nisu pravi prijatelji. A Brazil je pun iskušenja. I kada na vreme nisi prošao neke stvari, onda živiš tako kao Adrijano. Oni samo duže proživljavaju tu mladost. Kasnije se žene i smiruju nego mi. Adrijano ima decu, bio je oženjen, pa sada nije. Za razliku od njih ja sam prošao i više zemalja, i kontinenata i klubova, više sam pročitao, video, uopšte mnogo više iskustva imam. I najvažnije, našao sam rano pravu ženu.

Padanje i ustajanje

Nije ni Dejanu uvek sve bilo kao u Riju. Ali, naučio je da se posle pada uvek digne.
– Imao sam ja i teške trenutke. Došao sam posle Zvezde u Real i nisam igrao. Ipak, prebrodio sam to. Valjda je za tu moju snagu da se izvučem iz takvih problema odgovoran taj legendarni srpski inat. Vrlo rano sam naučio da prepreka imaš svakodnevno, i znam, padneš, pa ustaneš i ideš dalje. Obore te, rane te, ali ideš dalje. Mada, bilo je baš teško, upadneš u apatiju, svašta ti pada na pamet. Iz takvog stanja izlaziš brže ili sporije, u zavisnosti od toga da li ti neko pomaže ili ne. Ali, da nije bilo tog pada u Španiji, verovatno ne bih doživeo najbolju stvar u svom životu, a to je Brazil. U stvari, u mom životu dešavalo se mnogo više dobrog nego lošeg. A i ne možeš svaki dan da se probudiš nasmejan i da letiš. Nekada moraš i da udariš kolenom o sto.

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-05-12/8412_1994_ahp.jpg?ver=1305202686

Teško priznanje

– Muškarčine kao ja ne žele o tome javno mnogo da pričaju, ali ipak moram da kažem: da nemam sigurnost, podršku, mir u kući kakav imam, siguran sam da na profesionalom planu ne bih uradio ni pola od ovoga što sam do sada uradio. Imao sam sreću sa svojom ženom, a koliko je ona imala sreće sa mnom, to je pitanje za nju. Zajedno smo skoro 22 godine, još iz srednje škole. Prevarih je neiskusnu, mladu. Na moje velike odluke u životu svaki put je uticala tako što me je puštala da sam odlučim o svojim potezima. Davala mi je apsolutnu podršku. Ona se zbog mene odrekla svega. Uvek kaže: „Ja pratim tebe.“ Ipak, svaki put pred neku za porodicu veliku i važnu odluku ja joj obrazložim zašto mislim da bi nešto trebalo tako da se desi. Ona kaže da ja odlučim, ali ja sam uporan, hoću da čuje i da mi kaže šta ona misli. Moja supruga odluke je uglavnom prepuštala meni, ali sada kada se film vrti unazad, setim se da mi je govorila nešto što se kasnije pokazalo kao tačno. A kada su stigle ćerke, to je bila nenormalno velika promena. Zanimljivo je da mi je u početku to, baš taj trenutak kada su rođene, bilo tako normalno. Ali kako su rasle, progovarale, shvatio sam da se menjam i da više ne razmišljam na isti način, da sam počeo da dobijam neke strahove koje nikada ranije nisam imao. U životu se nikada ničeg nisam plašio. Ali taj strah kada dete držiš u rukama i pitaš se šta će biti... A desilo se i ono da shvatiš prioritete, šta je važno, a šta nije. Srećom, ipak imam mogućnosti da svojoj deci više pomognem nego prosečni ljudi u Srbiji.

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-05-12/8413_rambo01-alo-marko-metlas_ahl.jpg?ver=1305202743

Nije kraj

– Ne plašim se kada kažu „kraj karijere“. To je kraj samo jedne karijere, sportske, koja dugo traje i koja jednom mora da se završi. Ja završavam karijeru profesionalnog fudbalera, ali nastavljam dalje neke druge stvari. Veoma sam mlad i u stanju sam da se bavim bilo kojim drugim poslom. Davno sam to shvatio i tek treba da uradim nešto. Sada samo treba doneti pravu odluku. Ali, to mi je toliko puta polazilo za rukom, pa će i sada. Pružiće se meni već neka prava šansa.

– Moj život će ubuduće biti na relaciji Brazil–Srbija, a gde ćemo više vremena provoditi, ne znam. Ne zna se to nikada zbog dece. Da li će one odlučiti da ipak idu u školu u Srbiji ili da nastave u Riju, gde su sada, ne znam. One će jednog dana otići i na fakultet, i to ko zna kuda. To ne znači da ću i ja živeti tamo gde one odaberu. One su za sada prezadovoljne mestom gde žive. Srećne su i vole život u Riju. Vole i Srbiju, babe, dede, rodbinu, drukčiji osećaj slobode, drukčiji način života. Ovde im je zanimljivo.

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-05-12/8414_rambo07-blic-aleksandar-dimitrijevic_af.jpg?ver=1305202718

http://www.pulsonline.rs/licna-karta/266/dejan-petkovic-rambo

alchemist
November 11th, 2011, 00:39
Vasilije Šijaković

http://www.reprezentacija.rs/images/stories/igraci/sijakovic-vasilije.jpg

Rođen 31/07/1929 † 10/11/2003
Mesto u timu Odbrana
Utakmica za reprezentaciju 11
Golova za reprezentaciju -
Debitovao 17/11/1957
Igrao u klubovima FK Beograd,
FK Partizan (Beograd),
FK Crvena Zvezda (Beograd),
OFK Beograd, Grenoble (Fra)

Rođen 2. avgusta 1929. u Nikšiću, umro 10. novembra 2003. u Beogradu

Jedan od retkih fudbalera koji su branili boje sva tri vodeća beogradska ligaša. Bio je svestran i sa uspehom je igrao na raznim mestima u timu.

Kao učenik nekadašnjeg reprezentativca Nikole Marjanovića - "Grbe", počeo je u nižerazrednom "Beogradu" 1946, a posle dve godine je bio omladinski reprezentativac Beograda i Srbije.

Kao vojnik je igrao za beogradski Partizan (1950-1952) ukupno 33 utakmice i 11 golova, naredne dve sezone (1952-1954) branio je boje beogradske Crvene zvezde (ukupno 71 utakmica i pet golova), a punu igračku zrelost doživeo je u BSK-u i kasnije OFK Beogradu (1954-1962), sa kojim je 1955. i 1962. osvajao Kup maršala Tita, odigravši samo u Prvoj ligi 147 utakmica (postigao i 15 golova). Karijeru je završio u francuskoj ekipi FC Grenoble, u kojoj je igrao dve sezone (1962-1964).

Uz sedam utakmica za selekciju Beograda i isto toliku za "B" reprezentaciju (1956-1960), odigrao je i 11 utakmica za najbolju selekciju Jugoslavije. Debitovao je 17. novembra 1957. protiv Rumunije (2:0) u Beogradu, na mestu desnog beka, a poslednju utakmicu odigrao je kao desno krilo 13. juna 1962. protiv Čehoslovačke (1:3) u Vinja del Mar, na Svetskom prvenstvu u Čileu. Tri godine ranije, u pretposlednjoj utakmici za reprezentaciju (1959. protiv Bugarske - 2:0), igrao je na mestu centarhalfa.

Od januara 1965. bavio se trenerskim pozivom, ali je 1979. zbog bolesti penzionisan.

Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
1963-64 Grenoble FRA 1 ? ?
1962-63 Grenoble FRA 1 ? ?
1962-63 OFK Beograd YUG 1 2 0
1961-62 OFK Beograd YUG 1 18 0
1960-61 OFK Beograd YUG 1 21 3
1959-60 OFK Beograd YUG 1 21 3
1958-59 OFK Beograd YUG 2 ? 7
1957-58 OFK Beograd YUG 1 25 2
1956-57 BSK Beograd YUG 1 21 3
1955-56 BSK Beograd YUG 1 20 1
1954-55 BSK Beograd YUG 1 19 3
1953-54 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 10 1
1952-53 FK Crvena Zvezda Beograd YUG 1 6 1
1952 FK Partizan Beograd YUG 1 4 3
1951 FK Partizan Beograd YUG 1 6 2
1946-50 FK Beograd YUG 3 ? ?
Career Totals: 167 29

Utakmice reprezentacije Jugoslavije u kojima je nastupao :

KSP 17.11.1957 Jugoslavija - Rumunija 2-0 (0-0)
PU 20.04.1958 Mađarska - Jugoslavija 2-0 (1-0)
PU 11.05.1958 Jugoslavija - Engleska 5-0 (1-0)
SP 08.06.1958 Jugoslavija - Škotska 1-1 (1-0)
SP 19.06.1958 Jugoslavija - Nemačka SR 0-1 (0-1)
PU 14.09.1958 Austrija - Jugoslavija 3-4 (3-1)
PU 08.10.1958 Jugoslavija - Mađarska 4-4 (1-1)
PU 19.04.1959 Mađarska - Jugoslavija 4-0 (1-0)
KG 26.04.1959 Švajcarska - Jugoslavija 1-5 (0-2)
KEP 31.05.1959 Jugoslavija - Bugarska 2-0 (1-0)
SP 13.06.1962 Jugoslavija - Čehoslovačka 1-3 (0-0)

http://www.reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1561&Itemid=12

alchemist
November 11th, 2011, 20:40
Yugoslav coaching school

Vladimir Stankovic

http://www.sportskacentrala.com/kosarka/licnosti/nikolic-aleksandar-profesor.jpg

Veteran sportswriter and Euroleague.net collaborator Vladimir Stankovic has been following the best basketball on the continent longer than almost anyone journalist, writing for decades about the sport in major publications in both Serbia and Spain.

For the new 2010-11 season, he offers a blog that honors the history of European basketball - even while history keeps being made!

The first fact: Out of the 24 teams featured in the 2010-11 Turkish Airlines Euroleague, up to 11 are from the former Yugoslavia. The Serbians are Dusan Ivkovic of Olympiacos, Zeljko Obradovic of Panathinaikos, Aco Petrovic of Zalgiris, Aleksandar Trifunovic of Lietuvos Rytas and Vlada Jovanovic of Partizan. From Montenegro we have Dusko Ivanovic of Caja Laboral, but also Dusan Vujosevic of CSKA Moscow and Zdravko Radulovic of Cibona have Montenegrian origins. Neven Spahija of Fenerbahce Ulker and Velimir Perasovic of Efes Pilsen come from Croatia and, finally, Union Olimpija's Jure Zdovc is Slovenian.

http://www.mojacrvenazvezda.net/wp-content/uploads/2012/07/ranko_zeravica41.jpg

The reasons for that are. obviously, the results. The numbers say that since 1988, when the Final Four system was established, of the 24 editions of the top competitiom 14 have been won by Balkan coaches: Obradovic has 7; Boza Maljkovic 3; Zeljko Pavlicevic, Svetislav Pesic and Ivkovic one each.

More numbers. Out of the 40 coaches that have taken part in the Final Four, 13 of them come from this same ex-Yugoslavia school. Among these 13, they have made 37 Final Four appearances out of the total 92 (four coaches for each of the 23 years so far).

Also, if you go to the pre-Final Four era and look at the champs list for the first 30 years of competition (1958 to 1988), you will also find Balkan bosses: Aleksandar Nikolic was champ with Ignis Varese in 1970, 1972 and 1973; Bogdan Tanjevic was champ in 1979 with Bosna, while Mirko Novosel and Pavlicevic made Cibona champ in 1985 and 86.

http://bigportal.ba/wp-content/uploads/2013/06/ivkovic_620x0.jpg

Out of the total 54 titles in the history of Europ's top competition, Balkan coaches have won 20. They are followed by Italians with 11, those from the former USSR and Spain with 8 each, Israel racks up 4 titles and Lithuania has one while United States coaches took two crowns: Rudy D'Amico with Maccabi Tel Aviv and Dan Peterson with Philips Milano.

Those are the facts and the numbers, but where can one find the roots to all this? Why is is that in such a small geographical are so many good coaches are born? How are they trained? Where does this tradition come from? How did it all start?

That's the issue I will try to address today, although I'm fully aware that it won't be easy to give a definitive answer. I think it's all about the sum of many answers. Let's break it down.

Roots

In the early years after World War II, Yugoslavia was a nobody in the basketball world. Last place in the World and European Championships was the norm, and nobody thought this country could be a powerhouse in this sport. Except a few people. When you talk about Yugoslav ball it's impossible not to mention "The Four Saints": Borislav Stankovic, Aleksandar Nikolic, Radomir Saper and Nebojsa Popovic.

http://www.linkage.gr/wp-content/uploads/2013/03/Obradovic2.jpg

All of them started as players, and except for Saper, they all became coaches and also highly ranked directors, but most of all visionaries. During the fifties they used each trip they took to buy another book about basketball, to talk to more experienced people. Crvena Zvezda didn't hesitate to import some foreign coaches like Veselin Tenkov from Bulgaria, Istvan Kamarasz from Hungary and Robert Bussnel from France.

The will to learn was combined with pure talent, with daily work and with an impressive dedication to try to discover something new every day. At the same time, some cities saw the births of basketball centers that bore the seal of some other great enthusiasts of the sport: the soul of Zadar was Enzo Sovitti, in Ljubljana you had Boris Kristancic, in Split you found Branko Radovic, in Zagreb the same Mirko Novosel.

Vision

In the 1960s, with basketball stabilized in the area and with the first medals arriving, the key moment finally came: the Yugoslav federation sent Aleksandar Nikolic, coach of the national team, on a long trip to the United States.

The legendary professor spent six months in the cradle of basketball and comes back with a radically different philosophy. He once told me that he had simply "erased" everything he had in his head about basketball and started from scratch.

Now, the game had to be based on defense, physical preparation and the all-around skills of the players.

Professor Nikolic was also the boss of the first official coaching school for coaches at the physical education campus of the university. The course took two years to complete, had a lot of tests and was not that easy to pass.

https://encrypted-tbn2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTKiHDoOGm26af0G8vB-QrTqt1mFGVC2q-obzUEUTUsDNGqPuMZ

Together with Yugoslav basketball, the coaches themselves grew up. There was no envy back then. Everybody shared their experiences and ideas. It could be said that information belonged to everybody. The federation's wise decisions - a league instead of a tournament, the derby of the week at 17:00 on TV, the playoffs, etc.. - also contributed to the process.

One of the keys were also the U.S. tours in November. It was possible back then because the league stopped for three weeks, so the national team and some clubs travelled to the States. They were blown off the court many a time, but the idea was not to win, but to learn. There were also some newer, younger coaches who got to spend one month learning in the States like Dusan Ivkovic and Boza Maljkovic.

Heritage

The policy of the federation always aimed at clear goals. Sometimes there were some arguments over what the best solution was, but once the decision was made, that was law for everyone.

The future was everyone's goal.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/53/Svetislav_Pesic_by_Zoran_Borovac.jpg

When Ranko Zeravica was chosen as assistant coach to Nikolic, everyone knew he would be the heir. When Zeravica chose Novosel, it was logical that the latter would take the reigns when it was his turn.

Tanjevic and Skansi were also assistants of Nikolic before being national team head coaches. Even Dusan Ivkovic, five years older than Kreso Cosic and with more experience on the bench, was his assistant coach at the 1986 World Championships in Spain.

When there was a problem to find someone for the job, Nikolic, Zeravica and Novosel always came to the rescue with one idea in mind: helping the basketball of their country. The same process took place in clubs, where coaches prepared their successors. There was no selfishness or arrogance.

Youngsters like Tanjevic, Maljkovic and Obradovic never hesitated to ask Nikolic for help as he became the Pigmalion of basketball. Dusan Ivkovic learned a lot from his elder brother Slobodan, Novosel taught Pavlicevic. In Split, after Radovic, Skansi appeared to take Jugoplastika to the European final of 1972, being the first Yugoslav team to achieve such feat.

In other words, it was a system that worked and that still pays off today...

POSTED BY
Vladimir Stankovic - Barcelona

DATE:
Saturday, October 23, 2010

http://www.euroleague.net/features/voices/2010-2011/vladimir-stankovic/i/77298/5237/yugoslav-coaching-school

alchemist
November 11th, 2011, 20:55
131. derbi (2007.) Partizan - Crvena Zvezda 2:2

131. večiti derbi
Partizan - Crvena Zvezda 2:2
29.9.2007. Stadion JNA ~28.000
0:1 Ognjen Koroman 32'
1:1 Stevan Jovetić 67'
1:2 Ognjen Koroman 76'
1:2 Moreira 79'

FBQo8JynzjI

alchemist
November 12th, 2011, 23:07
12. 11. 2011. 20:17h | Vestionline
Slavnić: Boli me uvo za nekakvu značku!

Legendarni srpski košarkaš i bivši selektor Srbije Zoran Moka Slavnić izjavio je da ne haje previše za incijativom Crvene zvezde da dobije zlatnu značku za veliki doprinos košarci u Srbiji.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-11-12/192703_slavnic_f.jpg?ver=1321146439

Slavnić: Meni su neuporedivo draže sve medalje koje sam osvojio kao igrač

U decembru 2008. godine ovo veliko priznanje dobili su njegovi nekadašnji saigrači Dragan Kićanović i Dražen Dalipagić, pa se pre nekoliko dana javila Crvena zvezda sa zahtevom da i Slavnić bude tako nagrađen.

"Ma, boli me uvo za nekakvu značku! Sakupljao sam zlatne medalje, a nikakve značke me ne zanimaju. Naročito ako ih dodeljuju isti oni ljudi koji su me pre tri godine zaobišli. Mislio sam da smo Kića, Praja i ja jedno, ali čelnici Saveza tako nisu smatrali 2008. godine", rekao je ljutito Slavnić za "Sportski žurnal".

"Nekom je Moka smetao pa su ga izbacili sa spiska nagrađenih pre tri godine. Meni su neuporedivo draže sve medalje koje sam osvojio kao igrač, nego nekakva priznanja koja dodeljuju pojedinci po ličnom nahođenju", dodao je Slavnić.

On je sa reprezentacijom SFR Jugoslavije osvojio olimpijsko zlato u Moskvi 1980. godine, svetsko zlato dve godine ranije u Manili (1978), kao i tri titule evropskog šampiona (1973, 1975, 1977).

Bio je selektor Srbije na Evropskom prvenstvu u Španiji 2007. godine.

http://www.vesti-online.com/Sport/Kosarka/179015/Slavnic-Boli-me-uvo-za-nekakvu-znacku

alchemist
November 12th, 2011, 23:12
12. 11. 2011. 14:26h | Vestionline
Vlade Divac kandidat za Kuću slavnih

Proslavljeni srpski košarkaš i sadašnji predsednik Olimpijskog komiteta Srbije Vlade Divac kandidat je za ulazak u Kuću slavnih u Springfildu.

http://www.vesti-online.com/data/images/2010-02-09/32443_021009s4_f.jpg?ver=1321097408

Vlade Divac

Uz Vladu Divca, kandidati su NBA asovi poput Redži Milera, Tima Hardaveja, Miča Ričmonda, Marka Džeksona, Šarunasa Marčulionisa, ali i dvojice trenera Dona Nelsona i Rudija Tomjanovića.

Divac je tokom NBA karijere nosio dresove Los Anđeles Lejkersa, Šarlot Hornetsa i Sakramento Kingsa. Uz Dražena Petrovića, jedini je Evropljanin čiji je dres povučen iz upotrebe.

Za 16 sezona u NBA ligi (1989-2005) zabeležio je više od 13.000 poena, 9.000 skokova, 3.000 asistencija i 1.500 blokada.

U avgustu 2010. godine on je primljen u FIBA Kuću slavnih.

Konačna odluka o tome ko će dobiti mesto u Kući slavnih u Springfildu biće poznata tokom NCAA fajnal fora.

http://www.vesti-online.com/Sport/Ostali-sportovi/178890/Vlade-Divac-kandidat-za-Kucu-slavnih

alchemist
November 13th, 2011, 22:24
Sasa Danilovic '96 NBA Play-offs Highlights

rtzXR9zeSYI

-----------------------------

Predrag Danilovic - Virtus Bologna - dunk mix

R_hAeT-ZP5k

alchemist
November 14th, 2011, 22:33
13. 11. 2011. 23:33h | Vestionline
Sale Đorđević želi na klupu Srbije

Legenda srpske košarke Aleksandar Đorđević rekao je da ima želju da jednog dana bude selektor Srbije.

http://www.vesti-online.com/data/images/2010-04-15/53183_slika286893_kf.jpg?ver=1293143312

Želi da učestvuje na Olimpijadi, ali kao trener - Sale Đorđević

Aleksandar Đorđević je nakon sjajne košarkaške karijere postao trener, a trenutno vodi Beneton iz Treviza.

"Da, to je jedna od mojih ambicija. Ali ne u ovom trenutku, već kada bude bilo vreme za to", rekao je Đorđević i dodao da ne želi odmah klupu reprezentacije, ali da bi voleo da učestvuje na Olimpijskim igrama 2016. godine.

"Više ne mogu da vidim Olimpijadu kao igrač, ali hoću da je vidim kao trener", dodao je Đorđević.

Popularni Sale nacionale kaže da ga uopšte nije iznenadila pobeda Partizana protiv Real Madrida (80:79).

"Uopšte me ne čudi, pobeđivao je Partizan i Barselonu. To je klub koji ima svoj način rada. Svi koji u njega dođu znaju šta ih čeka, imaju sigurnost i šansu da napreduju. Odlaskom Duleta Vujoševića nije narušen ni trenerski kontinuitet, jer je na klupu seo njegov asistent Vlada Jovanović. Partizan je primer kako se predanim radom mogu praviti vrhunski rezultati i u teškim okolnostima", objašnjava Đorđević.

U isto vreme proslavljeni košarkaš smatra da je Svetislav Pešić čovek koji Zvezdu može da vrati na puteve stare slave.

"Svetislav Pešić je na mestu na kojem bi trebalo da bude, kako bi Zvezda postala ozbiljan rival Partizanu. Ne znam da li će uspeti u tome, ali znam da je bilo previše priča u medijima o problemima, dugovima, a premalo o igračima i igrama. Kada se to promeni, Zvezda će stati na noge", smatra Đorđević.

http://www.vesti-online.com/Sport/Kosarka/179266/Sale-Dordevic-zeli-na-klupu-Srbije

Krle
November 14th, 2011, 22:40
I hope this happens. I've always liked Sale on and off the court and I believe he has the leadership and man management qualities the position requires. He doesn't necessarily have the needed coaching experience, but he makes up for with everything he's achieved in his tremendous career. :thumbsup:

After Duda, Sale! :strong:

Mare
November 15th, 2011, 01:42
What about even having Sale as one of Duda's assistants before Duda leaves? I'd think he could use the experience of being beside a coach of Duda's quality. Couldn't hurt.

alchemist
November 15th, 2011, 02:05
KK PARTIZAN - ZLATNE GODINE 1945-2002

_8XdhXzeWS4

alchemist
November 15th, 2011, 23:02
Hajduk Split - Partizan 3:3 [26.08.1984.]

4P51HkySHcI

some good goals scored in this match

--------------------------

36. derbi (1965.) Partizan - Crvena Zvezda 1:2

36. večiti derbi
Partizan - Crvena Zvezda 1:2
07.03.1965. Stadion JNA ~ 55 000
0:1 Zoran Prljinčević 18'
1:1 Josip Pirmajer 38'
1:2 Bora Kostić 55'

5MANAhvZjNE

alchemist
November 16th, 2011, 22:47
Darko Milicic Mix - Minnesota Timberwolves

418OOlO1Nm4

alchemist
November 17th, 2011, 22:28
Lična karta

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-03-28/7126_paspalj04-foto-aleksandar-dimitrijevic_ph.jpg?ver=1301312930

Žarko Paspalj

Ukratko

Ime i prezime: Žarko Paspalj
Rođendan: 27. 03. 1966.
Porodica: Supruga Milka, ćerke Staša (19) i Anja (11)
Karijera: Budućnost, Partizan, San Antonio, Olimpijakos, Panatinaikos, Panionios, Aris, Pariz Sen Žermen, Kinder, Atlanta; najbolji igrač fajnal fora Evrolige 1994. godine

Mini biografija:

Žarko Paspalj je bivši jugoslovenski košarkaš. U svojoj karijeri je igrao za Budućnost, Partizan, San Antonio Sparse, Olimpijakos, Panatinaikos, Panionios, Paris Basket Rasing, Aris i Virtus. Sa Jugoslavijom je osvojio 2 srebrne medalje na Olimpijskim igrama, Svetsko prvenstvo 1990. i tri zlatne medalje na Evropskim prvenstvima, kao i jednu bronzanu sa EP.

Žarko Paspalj: Život u XXL formatu
23. 11. 2010. (0)

Biografija Žarko Paspalj

http://www.pulsonline.rs/data/images/2010-11-30/446_3341-zarko-paspalj-foto-e-nalbantjan_af.jpg?ver=1301313553

Početak karijere

Žarko Paspalj je započeo svoju karijeru polovinom 80ih u Budućnosti, u to vreme malom klubu koji je služio kao rasadnik talenata za veće klubove kao što su KK Partizan, Cibona, Jugoplastika, Crvena zvezda i Bosna.

Pošto je često bila u opasnosti da ispadne iz prve lige, Budućnost se ponekad nije oslanjala samo na svoje kvalitete. Po nepotvrđenoj priči sa početka 80ih, kada je Paspalj bio junior, Cibona je došla u Titograd na ligašku utakmicu koja je bila beznačajna za nju, ali presudna za nade Budućnosti za opstanak u najjačoj ligi. Dalje se tvrdi da su se dve strane sporazumele da se dopusti domaćem timu da pobedi, dok će zauzvrat Cibonini ljudi moći da gledaju treninge juniora Budućnosti i uzeti bilo kog igrača koji im se dopadne. Znajući da je Paspalj bio najbolji mladi igrač i igrač koji će uskoro mnogo vredeti, uprava Budućnosti mu nije dozvolilo da trenira nekoliko dana, što je značilo da ga Cibona nikada nije videla i da je odabrala drugog igrača.

Nedugo posle toga Paspalj je ušao u prvi tim, značajno doprinevši trećem mestu Budućnosti u sezoni 1985/86 i polufinalu u kom će izgubiti od potonjeg šampiona Zadra.

Tokom leta 1986. Budućnost je prodala Paspalja Partizanu. Vlade Divac, još jedna buduća zvezda, je takođe tog leta prešao u Partizan. Zajedno sa mladim Sašom Đorđevićem i već dokazanim igračima Milenkom Savovićem i Goranom Grbovićem, Partizan je osvojio prvenstvo pobedom u finalu nad Crvenom zvezdom. Paspalj je igrao dovoljno dobro da bi privukao pažnju nacionalnog tima koji je osvojio bronzanu medalju na Evropskom prvenstvu 1987. u Atini. Sledeće 1988. godine, Paspalj je igrao veću ulogu u timu koji je poražen u finalu Olimpijskih igara 1988. od Sovjetskog Saveza i skrenuo pažnju na sebe kao potencijalnu zvezdz igrajući sa Partizanom na Mekdonalds Openu.

San Antonio Spars

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-03-28/7127_paspalj07-foto-fonet_ahp.jpg?ver=1301313580

1989. Paspalj je postao jedan od prvih evropskih igrača koji je prešao u -{NBA}- ligu, pridruživši se San Antonio Sparsima. Međutim, ovaj potez nije bio uspešan i on je nastupio u samo 28 utakmica, postigavši ukupno 72 poena (2,5 po utakmici) za ukupno 181 minut igre.

Povratak u Partizan

Paspalj se 1990. vratio u Jugoslaviju i u Partizan. Tu je postao najbolji strelac lige i predvodio je tim, zajedno sa Đorđevićem i Danilovićem, do final plej-ofa, ali je Pop 84 i bez Dina Rađe bio prejak. I pored svega toga, ukupan učinak u sezoni je obezbedio Paspalju dobro plaćen prelazak u grčki Olimpijakos u leto 1991.

Olimpijakos

U sezoni 1991/92. Paspalj je skoro sam predvodio Olimpijakos, tim koji je prethodne sezone bio osmi, do finala protiv solunskog PAOKa. Paspalj je postizao prosečno 32 poena i bio je proglašen za najkorisnijeg igrača lige. Međutim, PAOK je savladao Olimpijakos, a Paspalju je uskraćena šansa da učestvuje na Olimpijskim igrama 1992. u Barseloni zbog sankcija koje su uvedene SR Jugoslaviji.

U drugoj sezoni u Olimpijakosu, Paspalj je iskoristio osnažen tim i osvojio je prvenstvo Grčke, savladavši ljutog rivala Panatinaikos u kontroverznoj finalnoj seriji. Paspalj je postizao prosečno 25 poena po utakmici, ali je koštao svoj tim fajnal-fora Evrolige kada je nagazio na liniju u poslednjim sekundama odlučujuće utakmice protiv francuskog Limoža.

U sezoni 1993/94. Olimpijakos je osvojio duplu krunu u Grčkoj. Međutim, Paspaljeve šuterske statistike su te godine značajno opale dok je on postajao igrač koji sve više greši. Njegov šut sa linije slobodnih bacanja je pao sa 86% na manje od 50% i ovo je dovelo do traumatičnog iskustva na fajnal-foru Evrolige u Tel Avivu aprila 1994, kada je Paspalj promašio odlučujuće slobodno bacanje četiri sekunde pre kraja u porazu Olimpijakosa 59-57 od španskog Huventuda. Paspalj je utakmicu završio sa 15 poena sa 3 pogođena slobodna bacanja iz 10 pokušaja, a kasnije je priznao grčkoj televiziji da je znao da će promašiti pre nego što je šutirao. Ova mentalna blokada će mučiti Paspalja do kraja igračke karijere. Ono je transformisalo jednog od najboljih evropskih šutera u krilo koje se oslanjalo na svoje iskustvo, lukavstvo i veštinu da se probije kroz protivničku odbranu.

Panatinaikos

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-03-28/7128_paspalj08-foto-zoran-ilic_ahp.jpg?ver=1301313600

Avgusta 1994. Paspalj je izazvao senzaciju prešavši u ljutog atinskog rivala Panatinaikos. Odnosi između Paspalja i uprave Olimpijakosa su se pogoršali tokom tog leta, a njegov prelazak u redove večitog rivala je razbesneo navijače Olimpijakosa, koji su ga progonili kada god bi se dva tima srela. Ovo je u početku inspirisalo Paspalja i on je, u oktobru 1994. u svojoj prvoj utakmici protiv Olimpijakosa, započeo utakmicu sa tri uzastopne trojke u prvom minutu utakmice.

Ipak, ovaj potez nije mogao da sakrije pad u Paspaljevoj igri i njegov šut je nastavio sa slabi. Paspalj je bio najbolji strelac svog novog tima, ali tim nije uspeo bolje od drugog mesta u prvenstvu Grčke i polufinala Evrolige, gde je u oba slučaja Panatinaikos poražen od Olimpijakosa, što je razočaralo navijače Panatinaikosa u Paspalja.

Ovo je bilo očigledno tokom Evropskog prvenstva 1995. koje je održano u Atini, kada su mu navijači oba kluba zviždali, iako se veliki deo njihovog nezadovoljstva može pripisati tome da je Paspalj bio kapiten reprezentacije Jugoslavije koja je prekinula nade Grka da mogu da osvoje šampionat na domaćem terenu u emocijama nabijenom polufinalu. Podizanje pobedničkog pehara usred Atine je poslužilo kao velika osveta i dodatno samopouzdanje za Paspalja nakon nekoliko teških sezona.

Panionios

Paspalj je krajem leta 1995. prešao u Panionios, još jedan klub iz Atine. Panionio je bio manji klub, čiji je trener bio Dušan Ivković, koji ga je dobro poznavao iz reprezentacije. Ivković je postao očinska figura za Paspalja, koji je poboljšao samopouzdanje i predvodio Panionios do trećeg mesta u ligi sa nizom odličnih nastupa koji su nagovestili da je posle dve slabe sezone opet na vrhuncu.

Olimpijada 1996., Atlanta Houks i Rasing

Ovo je postalo očigledno na Olimpijskim igrama 1996. u Atlanti, kada je 30-godišnji Paspalj postigao 16 poena u prvom poluvremenu finala protiv Tima snova. U drugom poluvremenu je pao, zajedno sa celim jugoslovenskim timom, ali je ipak utakmicu završio kao najbolji strelac sa 19 poena, ostavivši dobar utisak koji je podstakao Atlantu Houks da ga pozove u predsezonski trening-kamp. Na njegovu nesreću, povratak u -{NBA}- je propao nakon otkrića vanbračne veze sa ženom iz Atine, koji je uticao na Paspaljevu igru, a on je sezonu 1996/97. proveo u Parizu, igrajući za Pariz Rasing Basket i dovevši ekipu do prve nacionalne titule nakon 43 godine.

Aris

Paspalj se vratio u Grčku u sezoni 1997/98 i potpisao za solunski Aris. Nekada vodeći grčki klub tokom 80ih je zapao u teška vremena i započeo je jednu od najtežih sezona u njegovoj istoriji. U februaru 1998. Paspalj je predvodio svoj klub do pobede u kupu Grčke, ali je većina njegovih saigrača napustila klub nakon što su neko vreme igrali bez plate. Paspalj je ostao, ali je povreda izazvala da on ne igra do kraja sezone i Aris je brzo počeo da pada na tabeli, jedva izbegavši prelazak u drugu ligu na kraju sezone.

Virtus

U leto 1998. Paspalj je prešao u redove novog prvaka Evrope, bolonjski Kinder. Međutim, posledice prošlih povreda i godine pušenja su ga stigle i bio je odstranjen iz ekipe u decembru nakon niza nezadovoljavajućih igara. Paspalj se povukao iz košarke u svojoj 32. godini.

Posle košarke

U martu 2001. Paspalj je preživeo ozbiljan srčani udar dok je rekreativno igrao fudbal u Atini i ležao je u bolnici nekoliko nedelja. Drugi srčani udar je preživeo u julu 2001.

U jesen 2005, tokom diskusije na RTS-u u vezi srčanih problema, izjavio je da dva srčana napada nisu bila dovoljna da ga nateraju da prestane sa pušenjem i da promeni način života.

Uloga na klupi reprezentacije Srbije i Crne Gore

http://www.pulsonline.rs/data/images/2011-03-28/7125_paspalj01-foto-marko-metlas_ahp.jpg?ver=1301313624

Početkom 2004. godine Paspalj je postao tim-menadžer reprezentacije Srbije i Crne Gore, radeći zajedno sa prvim trenerom Željkom Obradovićem. Najvažniji deo Paspaljevog posla je bilo da pomogne stvaranju dobre atmosfere delujući kao spona između igrača i trenera. Paspalju je takođe bio poveren zadatak da ubedi mnoge igrače, posebno one iz -{NBA}-, da dođu da igraju za reprezentaciju.

Na njegovu nesreću, njegov posao na ovom mestu se poklopio sa dva najgora rezultata reprezentacije u nedavnoj istoriji, pošto je Srbija i Crna Gora završila na 11. mestu (od 12 ekipa) na Olimpijskim igrama 2004. u Atini, a kasnije nije uspela da dođe do četvrt-finala Evropskog prvenstva 2005., koje se održavalo u Srbiji i Crnoj Gori.

Paspalj kao biznismen

Paspalj je takođe odlučio da se okuša u poslovnom svetu investirajući u projekat Akva park u novobeogradskom Bloku 44. Radovi su počeli u jesen 2005. i još uvek su u toku na ogromnom gradilištu pored reke Save.

Prvobitno predviđanje otvaranja u leto 2006. se pokaualo previše optimističnim i, prema, Paspalju, novi rok za svečano otvaranje je leto 2007.

Porodica

Paspalj se oženio sa 20 godina, ubrzo nakon što je prešao u Beograd da igra za Partizan. On i njegova ženama Milka imaju dve kćerke: Stašu (rođenu 1987) i Sanju (rođenu 1995).

http://www.pulsonline.rs/licna-karta/30/zarko-paspalj

alchemist
November 19th, 2011, 00:05
Pesic, the double champ

http://cdn.euroleague.net/rs/12164/56111b53-c236-44aa-a447-40f4f8703ee2/981/rglang/en-US/filename/svetislav-pesic-dynamo-moscow.jpg

Vladimir Stankovic has been following the best basketball on the continent longer than almost any one journalist, writing for decades about the sport in major publications in both Serbia and Spain. For the new 2010-11 season, he offers a blog that honors the history of European basketball - even while history keeps being made!

The comeback of Svetislav Pesic to the Turkish Airlines Euroleague benches thanks to Power Electronics Valencia could not have been better: two victories in as many games so far, the same numbers as in the Spanish League. The team from Valencia, now with a 3-4 record, is still alive in the Top 16 race, with hopes set high at this point, something that just a couple weeks ago seemed impossible.

Pesic is one of the most-crowned coaches in European basketball, having won the 2003 Euroleague title with FC Barcelona in a Final Four four played in the same city, the same stage as this year. Pesic has more than 20 titles in his resumé between his various coaching positions in Yugoslavia, Serbia, Germany and Spain, but only the most hardcore basketball connoisseurs will know that Pesic also won several titles with Bosna Sarajevo as a player, including the Champions Cup of 1979 against Emerson Varese.

Therefore, Pesic is one of the only three people who ever won the Euroleague both as player and as coach, together with Lolo Sainz, who did both with Real Madrid, and Armenak Alachachan, who won it with CSKA Moscow.

That 1978-79 season was the last of Pesic's playing career. After his start in Pirot (even though he was born in Novi Sad), in east Serbia next to the Bulgarian border, in 1967 Pesic signed with Partizan, then coached by legendary Ranko Zeravica.

He was a point guard and he was known for his shooting skills. He stayed in Belgrade until 1971, when he got the call from his friend Bogdan Tanjevic, a player for OKK Belgrade up to that point. At just 26 years old, Tanjevic had become the head coach at Bosna Sarajevo, a second division team but with an ambitious project and people able to carry it out.

Tanjevic was in need of an expert guard and he convinced Pesic to join him. He stayed in Sarajevo until 1987 and there he married Vera, a former player of Zeljeznicar, and that's where his children Marko and Ivana were born.

The great Bosna

http://www.sonar.ba/slike/kk-bosna%28449%29.jpg

Step by step, Tanjevic built a great team that in a six-year span went from the Yugoslav second division to the top of the continent!

With competition like Emerson Varese, Maccabi Tel Aviv, defending Spanish League chamion Joventut Badalona and defending continental champ Real Madrid, Bosna had no easy task. After advancing from the group stage over Limasol of Cyprus, Spartak Brno and Partizani Tirana with no problems, Bosna made the final group together with Varese, Maccabi, Madrid, Joventut and Olympiakos.

In the first game, Bosna defeated Real Madrid by 114-109 in overtime, as the regulation time had ended 100-100. That sent a strong message. In the second game, however, the team suffered a severe loss in Tel Aviv by 97-70 which filled the team with doubts.

Zarko Varajic, the team captain, talked about that in a Euroleague.net interview on the occasion of the 50 years of Europen Basketball celebrations: "We went to Tel Aviv with a lot of hopes, but Maccabi was up by 22 at halftime and their lead got as high as 30 before we were left with a humiliating 97-70 loss. As we left Tel Aviv in the middle of that night, going to Dubrovnik with a stop in Athens, no one spoke with anyone else. In the bus from Dubrovnik to Sarajevo, the same: silence, disappointment, sadness...We had to stop in a village to eat and our team delegate at the time, Vukasin-Vule Vukajlovic, tried to console us, saying something like: 'Well, boys, it's not the end of the world. They are much better than us.' And that only hurt our pride even more."

But in the third game, Bosna got rid of Joventut in Sarajevo by 85-84, and it was more than enough to get their confidence back.

After that, Bosna also won in Badalona, defeated Olympiakos twice and lost in Varese by 73-92 but won the home game by 104-85. With seven wins and three losses, Bosna advanced to the Grenoble final game, to be played on April 5, 1979.

http://www.euroleague.net/resourceserver/10830/58f38790-0695-47e7-996f-82678566478f/4d3/rglang/en-US/filename/58f.jpg

Prada's free throws

The rival in the game was Emerson Varese, the Italian team that was playing its tenth (!) straight final, having won five of them.

But the way that Varese reached that final deserves some attention, too. That season, Varese played most of the games without legendary big man Dino Meneghin, the best player in the team, who had injured his hand. The game that decided the second finalist was played in Madrid on March 22, 1979. The referees were Artenik Arabadjan of Bulgaria and Geza Horvat of Hungary. Real Madrid didn't have Juan Antonio Corbalan and Varese was missing Meneghin.

After a close game, the scoreboard showed a 82-83 entering the last seconds. On the last play however, the ball fell in the hands of the reserve center of Real Madrid, Jose Luis Prada, who tried to score in penetration. The referees called a foul on Aldo Ossola with the time over.

At that time, the "three-to-make-two" rule was still being applied, which meant that a player who missed a free throw had the chance to try again. With a single point, Real Madrid would have forced overtime. The young center missed the first shot. The stands sighed, but there were two more attempts. He missed the second one. Worried faces all around, even though there was still some hope. But that was not Prada's night. He missed the third attempt also, sending Varese directly into the title game.

The Varajic show

http://www.euroleague.net/resourceserver/8429/58f38790-0695-47e7-996f-82678566478f/60e/rglang/en-US/filename/58f.jpg

The Italian team arrived in Grenoble as clear favorite to take the title again. They were so sure that they even forgot to bring the trophy the had won before with them from home! FIBA had to buy another trophy to replace it in a hurry. In that historic photo one can see Bosna captain Varajic with a clearly different trophy.

Bosna played a great game, controlling the tempo from start to finish, and Varajic shined with 45 points (even though in some Spanish media and some books the 47 figure also appears).

http://www.euroleague.net/resourceserver/8287/58f38790-0695-47e7-996f-82678566478f/121/rglang/en-US/filename/58f.jpg

The genius Mirza Delibasic also added 30.

The other scorers were Predrag Benacek (6), Ante Djogic (3), Bosko Bosiocic (2) and Ratko Radovanovic (10), while Sabit Hadzic and Svetislav Pesic did not score.

Pesic only played six minutes due to an injury that had left him sidelined for several games.

In the aforementioned interview, Varajic talked about the game also: "The teams knew each other well. They had beaten us in Varese, but we were better in Sarajevo. The plan was to try to limit Bob Morse, who in my opinion was one of the best Americans of all time to play in Europe, and to also limit Dino Meneghin and Charlie Yelverton, the three best players of their team.

It was impossible to stop them completely, but our idea was to make them suffer for every point, to not let them make comfortable or easy shots.

At different times, I guarded Morse, and he scored 28 points on me." About his 45 points he also said: "Varese played a lot of zone that night, and it helped us a lot, because we were shooting well, especially Mirza Delibasic and me. He scored 30 and I had 45, so that was 75 of the team's 96 points, more than 78 percent ... and without three-pointers!

After making my first two baskets, I felt real sure of myself. It was one of the those days shooters sometimes have when they know it's their time, when you almost can't miss. By the way, as you can see in pictures, we didn't lift the original trophy, as Varese forgot to carry it with them! The organization had to buy a different trophy to give in the post-game ceremony. We got the original trophy with a little delay."

Bosna Sarajevo became the first team from the former Yugoslavia to win the title of the Champions Cup, what today we know as the Euroleague.

POSTED BY
Vladimir Stankovic - Euroleague.net

DATE:
Saturday, December 04, 2010

http://www.euroleague.net/features/voices/2010-2011/vladimir-stankovic/i/79732/5237/pesic-the-double-champ

http://www.euroleague.net/resourceserver/14087/58f38790-0695-47e7-996f-82678566478f/27b/rglang/en-US/filename/58f.jpg

alchemist
November 19th, 2011, 00:25
Vardar - Crvena Zvezda 0:2 (1985.)

Fudbalski Kup Jugoslavije 1985/86.
osmina finala
Vardar - Crvena Zvezda 0:2
20.11.1985. Gradski stadion ~12.000
Skoplje Makedonija
0:1 Husref Musemić 50'
0:2 Husref Musemić 71'

aXQ7BEixfMU

El Lobo
November 19th, 2011, 00:27
:proud:

My old man used to play semi-serious street basketball with half those guys but he never took it that seriously, didn't like training etc.

marakana11
November 19th, 2011, 17:26
:proud:

My old man used to play semi-serious street basketball with half those guys but he never took it that seriously, didn't like training etc.

What's new El Lobo? :howler:

El Lobo
November 19th, 2011, 21:00
:D

alchemist
November 20th, 2011, 00:14
Srpske sportske legende - Svetozar Gligorić

Emisija o Svetozaru Gligoriću i intervju, iz serijala RTS-a "Srpske sportske legende".

Autor: Dobrosav Gajić

yKT6XqR8e1E

-------------------------------

Svetozar Gligorić - Četvrtkom kod Glige (emisija Trezor, 2009, RTS2)

Četvrtkom kod Glige - naš poznati šahovski velemajstor Svetozar Gligorić, u svojoj 86. godini izuzetno je vitalan i aktivan: trči, vozi bicikl, čita, komponuje i komponuje muziku za vlastite stihove. Skoro svakog četvrtka njegovi prijatelji profesionalni muzičar Dane Pipović, meštar od kužine Mitko Vučinić, reditelji Bata Petrović i Nikola Lorencin, a često i drugi, sastaju se kod Glige i zajedno provode poslepodnevne sate. Pred kraj dana Dane i Svetozar se povlače u gornje odaje i rade na materijalu za Gligin CD. Producentska kuća "Fiks Fokus", po scenariju i režiji Nikole Lorencina, sa producentom i snimateljem Miroslavom Batom Petrovičem napravila je dokumentarni film o Gligoriću, njegovom životu i najzad ostvarenoj ljubavi da se prepusti komponovanju i muzici. U očekivanju da čujemo Gliginu muziku i vidimo ovaj film snimili smo jedan od sastanaka četvrtkom.

* Učesici: Svetozar Gligorić, Jovan Antonijević, Mina Antonijević, Miroslav Bata Petrović, Mitko Vučinić, Dane Pipović i drugi; sagovornik Nikola Lorencin

* Snimatelj Borislav Ristović, snimatelj zvuka Predrag Stamatović, organizator Gordana Grdanović, saradnik Milena Jekić, montažer Branislava Teodosić, autor Bojana Andrić

* Snimano 12.03.2009, emitovano 09.04.2009; Redakcija za istoriografiju

w9mL6bijYVY

------------------------------

Srpske sportske legende - Milunka Lazarević (2013) RTS2

Emisija „Srpske sportske legende" u svom jubilarnom pedesetom izdanju, ugostila je Milunku Lazarević, najbolju šahovsku velemajstorku bivše Jugoslavije.

Milunka Lazarević učesnica je više međuzonskih turnira za titulu Prvaka sveta, osvojila je srebrnu Olimpijsku medalju u Splitu daleke 1963. godine. Milunka Lazarević je osvojila rekordnih 11 šampionata Jugoslavije. Još je impresivniji podatak o vremenskom rasponu od tri decenije uspeha. Prvi put Milunka je trijumfovala 1952, a poslednji put 1982. godine.

Govori o počecima u učenju šaha, o omiljenim šahovskim figurama, omiljenim šahistima - Talju, Botviniku, Fišeru, Spaskom, Gligoriću i Juditi Polgar.

Iako naglašava koliko joj znače odlikovanja predsednika Srbije, Milunka Lazarević sa žaljenjem primećuje da je naša zemlja, nekadašnja velika šahovska sila, danas na marginama po rezultatima i uspehu.

Autor i urednik emisije: Dobrosav Gajić

Fpl5raSDryo

alchemist
November 20th, 2011, 00:42
19. 11. 2011. 21:37h | Vestionline, Ag.| foto: www.waterpoloserbia.org
Preminuo proslavljeni vaterpolista Dušan Popović

Bivši jugoslovenski vaterpolo reprezentativac Dušan Popović tragično je u petak u Mađarskoj izgubio život.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-11-19/194451_1-dusan-popovic_f.jpg?ver=1321713296

Dušan Popović

Jedan od naših najboljih centara rođen je 15. juna 1970. godine, a ponikao je u Partizanu sa kojim je ostvario vrhunske rezultate.

Dušan Popović osvojio je u sezoni 1990/91 Kup kupova i Super kup, a sa Posilipom Kup šampiona 1997. godine. Za reprezentaciju je odigrao 132 utakmice i postigao 117 golova.

Popović je bio otkrovenja na Svetskom prvenstvu u Pertu 1991. godine kada je Jugoslavija osvojila zlato, a bio je i u sastavu reprezentacije koja je iste godine bila najbolja na prvenstvu Evrope u Atini. U januaru 1998. igrao je za reprezentaciju koja je osvojila treće mesto na SP u Pertu. Na FINA Kupu 1989. osvojio je zlato, a 1991. u Barseloni srebro.

U juniorskoj konkurenciji je na svim takmičenjima osvojio zlatnu medalju, a po završetku igračke karijere bavio se trenerskom poslom.

Datum i mesto sahrane Dušana Popovića biće naknadno saopšteni.

http://www.vesti-online.com/Sport/Ostali-sportovi/180760/Preminuo-proslavljeni-vaterpolista-Dusan-Popovic

Nibble
November 20th, 2011, 04:22
That's terrible news... but what happened exactly?

boris4c
November 20th, 2011, 04:28
He committed suicide.

Gibraldo
November 20th, 2011, 09:40
irritating. Babak Rafati, a quite popular german football referee also attempted commiting suicide yesterday. he tried to cut his arteries. what a coincidence.

alchemist
November 20th, 2011, 23:07
20. 11. 2011. 11:24h | Vestionline, Alo
Ferguson: Zvezda je bila strašna!

Mančester junajted je osvojio Superkup Evrope 1991. godine, malo zahvaljujući sreći, a pre svega zbog sankcija i nemogućnosti da Crvena zvezda odigra revanš meč sa "đavolima“ na beogradskoj "Marakani“.

http://assets1.sport.ro/assets/sport/2011/03/16/image_galleries/119931/sir-alex-ferguson-pus-la-zid-fa-l-a-suspendat-cinci-etape_1_size4.jpg

Sada, 20 godina kasnije, ser Aleks Ferguson se priseća kako je sve to izgledalo na "Old Trafordu“.

"Bili smo totalno nadigrani. Zvezda je mogla da vodi sa 5:0 već u prvom poluvremenu. Bila je to strašna ekipa - Savićević, Pančev, Prosinečki, Mihajlović, Jugović... Sve briljantni igrači", rekao je Ferguson.

Posle 1:0 za Junajted na "Old Trafordu“, engleska ekipa nije otputovala u Beograd na revanš zbog sankcija koje su tada izrečene našoj zemlji. A prema rečima tadašnjeg igrača Mančestera Klejtona Blekmora, Zvezda iz 1991. podseća na sadašnju Barselonu.

"Dejan Savićević je bio najbolji fudbaler na svetu, gotovo kao što je to sada Mesi u Barseloni. Kada je otišao u Milan, oni su gradili celu igru na njemu", rekao je Klejton.

Inače, strelac jedinog gola u ovom Superkupu bio je Brajan Mekler, najbolji strelac Mančestera te sezone. Gol je pao u 67. minutu, a već na početku utakmice Zvezdin golman Zvonko Milojević je odbranio penal Stivu Brusu, nakon što je Belodedić igrao rukom u svom kaznenom prostoru.

http://www.vesti-online.com/Sport/Fudbal/180932/Ferguson-Zvezda-je-bila-strasna

alchemist
November 21st, 2011, 23:20
RE

Sasa Pavlovic - NBA Highlights

sqXx35qfxQE

---------------------------------

KK Partizan - 5. šampionska titula [1992.]

xcfrfERcxs8

vuceeh
November 22nd, 2011, 01:36
20. 11. 2011. 11:24h | Vestionline, Alo
Ferguson: Zvezda je bila strašna!

Mančester junajted je osvojio Superkup Evrope 1991. godine, malo zahvaljujući sreći, a pre svega zbog sankcija i nemogućnosti da Crvena zvezda odigra revanš meč sa "đavolima“ na beogradskoj "Marakani“.

http://assets1.sport.ro/assets/sport/2011/03/16/image_galleries/119931/sir-alex-ferguson-pus-la-zid-fa-l-a-suspendat-cinci-etape_1_size4.jpg

Sada, 20 godina kasnije, ser Aleks Ferguson se priseća kako je sve to izgledalo na "Old Trafordu“.

"Bili smo totalno nadigrani. Zvezda je mogla da vodi sa 5:0 već u prvom poluvremenu. Bila je to strašna ekipa - Savićević, Pančev, Prosinečki, Mihajlović, Jugović... Sve briljantni igrači", rekao je Ferguson.

Posle 1:0 za Junajted na "Old Trafordu“, engleska ekipa nije otputovala u Beograd na revanš zbog sankcija koje su tada izrečene našoj zemlji. A prema rečima tadašnjeg igrača Mančestera Klejtona Blekmora, Zvezda iz 1991. podseća na sadašnju Barselonu.

"Dejan Savićević je bio najbolji fudbaler na svetu, gotovo kao što je to sada Mesi u Barseloni. Kada je otišao u Milan, oni su gradili celu igru na njemu", rekao je Klejton.

Inače, strelac jedinog gola u ovom Superkupu bio je Brajan Mekler, najbolji strelac Mančestera te sezone. Gol je pao u 67. minutu, a već na početku utakmice Zvezdin golman Zvonko Milojević je odbranio penal Stivu Brusu, nakon što je Belodedić igrao rukom u svom kaznenom prostoru.

http://www.vesti-online.com/Sport/Fudbal/180932/Ferguson-Zvezda-je-bila-strasna

Imagine if Piksi played vs United in that match too.

alchemist
November 22nd, 2011, 01:38
Vladimir Stankovic

Sports journalist Vladimir Stankovic has 43 year’s experience studying elite European basketball, his unrivalled expertise has made him a renowned writer for publications such as Mundo Deportivo , La Vanguardia and countless newspapers across Europe. Vladimir’s contribution to basketball also includes serving as a media director for Euroleague and director of international relations for Dynamo Moscow. Vladimir continues his close relationship with Euroleague writing a regular blog on their website. Vladimir Stankovic speaks to Jack Majewski on the impact of young players on the history of European basketball.

http://www.futurestars.uk.com/images/Kuki%20i%20ja.jpg

JM: What are the most impressive performances of young players on the international scene in your memory?

Stankovic 1VS: It is not easy to pick just one player or one competition...The first big junior event in my memory, which I watched on TV, was the first European championships for cadets, played in Nova Goriza, Italy in the summer of 1971. The Yugoslav team won the gold medal with such good players like Dragan Todoric and Rajko Zizic. But two true "future stars" from that squad were of course, Dragan Kicanovic and Mirza Delibasic, what players they turned out to be! The same generation, with the addition of Zeljko Jerkov in the next year won the European junior championships, played in Zadar. But, of course that was not was the first great Yugoslav generation .Slightly earlier in Porto San Giorgio in 1966 during the second European Junior championships, the Yugoslav team was coached by Ranko Zeravica with players such as Kresimir Cosic, Ljubodrag Simonovic, Dragan Kapicic, Aljosa Zorga , Bogdan Tanjevic (future great coach), Stankovic with Kukoc, 2008
Dragisa Vucinic, Mihailo Manovic, Steruli Andonoski, Kosta Grubor and
Ivica Valek. The first four of them won the 1970 senior World Championship
in Ljubljana with Zeravica also in charge of the team.

In the slightly less distant history two junior events have stayed in my memory;

The first is the World Championships in Bormio 1987 when the great Yugoslav generation of Vlade Divac, Dino Radja, Toni Kukoc, Alexandar Djordjevic, Teoman Alibegovic, Miroslav Pecarski, Slavisa Koprivica, Luka Pavicevic and Samir Avdic successfully competed against an American team full of future NBA stars like Larry Johnson, Kevin Pritchard, Gary Payton, Scott Williams, Stacey Augmon and Dwayne Schintzius. Of course we can't forget about some other very talented players like Nando Gentile and Ricardo Pitis representing Italy, Luc Longley and Mark Bradtke playing for Australia or Henrik Roedl and Henning Harnisch from Germany. There was also Sergei Babkov leading the Russian team.

The second memorable event was the 1999 Junior World Championships in Lisboa ,Portugal, when all of us were introduced to the Spanish golden generation of Pau Gasol, Juan Carlos Navarro, Raul Lopez, Carlos Cabezas, Berni Rodriguez, Felipe Reyes and German Gabriel. I don't need to elaborate on what impact they have made and are still making on International basketball.

Generally speaking, junior competitions are one of the best events invented by FIBA.

http://www.futurestars.uk.com/images/Danilovic,%20Saragosa%201995.jpg

JM: When we are talking about youngsters who send shockwaves around International basketball we must surely be talking about the 3 times European Cup winners Jugoplastica, led by the super young and super talented Dino Radja and Toni Kukoc, the even younger Zan Tabak and only slightly older Velimir Perasovic and Zoran Sretenovic. What are your memories of this group?

Stankovic 2VS: Definitely it was a great group of players, but coach Bozidar Maljkovic was well aware that a team so young can't win titles in Europe. For this reason he signed Dusko Ivanovic, a veteran scorer from Buducnost Podgorica who was a couple of times the top scorer in the Yugoslav league. The experience of Ivanovic in combination with the talent of the younger players was a key-factor in three titles of Jugoplastika. We need to remember that for their second and third title this group was strengthened by the arrival of Zoran Savic, a 23 years old "veteran" in that time. He was also an immensely talented young player who after just one season in the first division (89-90) was called for the national team for the World Cup in Buenos Aires Stankovic with Danilovic, 1995 where Yugoslavia won the title. Jugoplastika was a great combination of extra-talented young players and seasoned veterans.

JM: In '92 another young star Predrag Danilovic was one of the main contributors for Partizan winning the European crown, could you comment on his career?

VS: Of course, I remember very well when he arrived from Bosna Sarajevo to Partizan. He lost two years because the Bosnian federation didn't release his licence. I watched him in the European Junior Championships in Srbobran (Jugoslavia) 1988 when the Yugoslav team, coached by Dusko Vujosevic, won the title. Apart from Danilovic they also had Arijan Komazec, Zan Tabak, and Dzevad Alihodzic. A year later national coach Dusan Ivkovic called him for the senior European championship and he won his first senior title with the national team. He was such a great talent it was obvious at first glance. I always remember what my friend coach Bogdan Tanjevic used to say about natural talent "Talent is like someone with one leg shorter, it is blatantly obvious and is possible to notice at first glance".

Danilovic was also lucky to play with the great point guard Sasha Djordjevic in Partizan and many other great players in the Yugoslav and Serbian national team.

JM: In the mid-eighties two other young phenomena, Arvydas Sabonic and Drazen Petrovic emerged onto the world scene and dominated an entire decade of basketball. How would you assess their impact on European basketball? What were their best performances in the early stage of their careers?

VS: I saw Sabonis for the first time on TV, during the 1982 World Championship in Columbia and then personally in the 1983 European Chamionship in Nantes. Sabonis was impressive throughout his career including his last season in Zalgiris when he was 40 years old.

About Drazen, I remember a statement from Zoran "Moka" Slavnic when he was player and coach in Sibenik. After one game in Belgrade he said-"I have in Sibenik one 15-year old great talent who will be better than me and Kicha (Dragan Kicanovic)".Certainly he wasn't wrong. Drazen played many great seasons for Cibona, Real Madrid and New Jersey Nets, but I think that in the national team his best performance was during the 1989 European Championship in Zagreb.

These are definitely, two great players with enormous talent.

http://www.futurestars.uk.com/images/Jordi%20i%20ja-3,%2030.04.10..jpg

JM: More recently, which young players have come close to making a similar impact to those players mentioned above.

Stankovic 3VS: I want to explain my point of view about young potential talent. For me, a player can be considered as having potential talent until the age of 18, maximum 19 years old. By the time you are 20, although you are still a young player, to be considered talented you need to deliver a serious contribution at the senior level. The biggest stars in the past played 30 minutes in their respective senior national teams delivering impressive numbers and having the full support of their coaches by the age of 20. Recently, it is difficult to see players who are 18 or 19 years old playing such an important role in a club or national team. The exception would be Lithuanian center Jonas Valanciunas, one of greatest talents which I have seen in recent years. I think that Nikola Mirotic from Real Madrid could have a great future, maybe also Dario Saric Stankovic with Jordi Bertomeu, Euroleague CEO
from Zagreb, but the route from a very talented young player
to a star is long and hard. A couple of years ago I observed another Lithuanian talent, Donatas Montejunas, and believed he was destined for greatness, but he left his country so young and I think that this was a mistake. Generally, my recommendations to young talents and especially to their parents is not to accept the first offer to get money.

Talking about young talent in Europe, I must mention two Polish players, centre Przemyslaw Karnowski and guard Mateusz Ponitka, Italian guard Alessandro Gentile, French guard Jerome Fournier and two Serbian point-guards, Nenad Miljenovic and Vasilije Micic, both members of the All Stars team at the 2011 European Championship in Poland.

JM: What has changed in European basketball that a repeat of the Cinderella stories of young Yugoplastica or Partizan teams winning Euroleague are practically impossible nowadays ?

Stankovic 4VS: Today nobody has time to wait. Coaches are under pressure for results and so don't like to experiment with young players. A couple days ago, when it was announced that Vlade Divac is a candidate for the Hall of Fame in Sprigfield, I had an opportunity to watch a film of the 1986 World Championships Semi-final game, Yugoslavia versus Soviet Union. In the last 30 seconds of the game, with Yugoslavia leading score 85-82, Divac made a crucial mistake and Valdis Valters scored 3 points forcing extra time in which the Soviet Union prevailed. The day after, during the bronze medal game against Brazil, coach Kreso Cosic put Divac in the starting five! It was a clear message-" I believe in you". The rest was history, Divac became one of the greatest centers to grace the international game.

http://www.futurestars.uk.com/images/Stern%20i%20ja,%20Moskva,%20Okt.%2006..jpg

Stankovic with David Stern, 2006

Today, with the exception of Ricky Rubio, it is practically impossible to see any player younger than 20 years old with such an important role in their team.

In the cases of Jugoplastika and Partizan the process of introducing young players was very natural, young players replaced those which left these clubs to play abroad. A change of generation was the only way to survive.

20.11.2011

http://www.futurestars.uk.com/interviews-stankovic.html

alchemist
November 22nd, 2011, 23:04
SGS

Црвена звезда - Стеауа 4-1, деби Миодрага Белодедића (ВИДЕО)

Аутор redstarbelgrade.info

http://www.redstarbelgrade.info/images/Vremeplov/vremeplov-mala.jpg

Миодраг Белодедић, некадашњи центархалф Црвене звезде, али и првака Румуније и Европе, Стеауе из Букурешта, за Црвену звезду дебитовао је управо против свог бившег клуба.

Дан пре меча, сусрет Миодрага Белодедића са дугогодишњим друговима из букурештанског клуба био је дирљив, поготово када су Румуни почели да набрајају имена неких заједничких пријатеља који су пали као жртве Чаушескуовог терора.

Миодраг Петровић, директор Звездиног стадиона је, као преводилац на јучерашњој конференцији за штампу, рекао преводећи речи тренера Јорданескуа:

- Тешко је превести сваку Јорданескуову реч, такве речи захвалности нашој земљи до сада нисам чуо.

Тренер Стеауе је том приликом изјавио:

- Импресионирани смо Црвеном звездом као клубом - истакао је Јорданеску и додао: - Неизмерно хвала свим Југословенима и Црвеној звезди на гостопримству. Уједном, молим Црвену звезду да буде наш гост у Букурешту, румунски народ ће је дочекати са одушевљењем, као и Партизан када буде играо са Динамом.

Даље је Јорданеску рекао:

- Мени је жао што је Белодедић отишао из нашег клуба, али кад је већ тако, срећан сам што је дошао у Црвену звезду. Добили сте једног од најбољих играча данашњег светског фудбала.

Миодраг Белодедић је био срећан што је дочекао и видео свој другове после годину дана.

- Више сам узбуђен пред овај сусрет него пред финале Купа шампиона.

Румуни су у Југославији боравили са комбинованим тимом - седам главних играча им је са репрезентацијом било на припремама у Француској, што уопште не умањују спортски значај данашњег догађаја на стадиону Црвене звезде. Тренер Шекуларац је био у прилици да на терен изведе најбољи тим осим тада ровитог Дејана Савићевића. Улазнице су коштале 10, 30 и 40 динара, а приход је био подељен на равне части и оба клуба дариваће га у хуманитарне сврхе у свом граду.

Сем непосредних сведока јануарског сусрета на стадиону Црвене звезде који је започео у матине термину, игру тимова који носе исто име (стеауа значи звезда), пратили су и милиони љубитеља фудбала посредством малог екрана. У први мах је било одлучено да сусрет буде преношен само за Румунију, међутим због великог интересовања одлучено је да га преноси и домаћа тв мрежа

Погачом и печеним прасетом на ражњу, фудбалофили из Мионице на центру игралишта пожелели Миодрагу Белодедићу добродишлицу у тим Црвене звезде. После тога је чин сећања на жртве Чаушескуове диктатуре двадесетак хиљада присутних обележило минутом ћутања.

Фудбалери Стеауе, такође негдашњег румунског и европског шампиона, играли су у овом сусрету са комбинованим тимом пошто су им најбољи играчи на припремама румунске репрезентације у Француској, али то није умањило интересовање за њихово гостовање. Београдска публика је са великим симпатијама дочекала румунске фудбалере. Амбијентом који је одисао пријатељством и игром фудбалера два тима звучних имена - фудбал је у необично лепом зимском дану у Београду испунио мисију.
Атмосферу дружељубља прихватили су и фудбалери Црвене звезде и Стеауе. У сувише пријатељској утакмици (штета што је изостало мало више спортске борбе) Београђани су однели победу - 4:1 (1:0).

Прво полувреме било је веома монотоно, голмани без посла, а играчи, за разлику од гледалаца, задовољни јаловим комбинацијама. Благодарећи погрешној интервенцији голмана Стеауе Стигациуа, Стојковић и стрелац Просинечки допринели су вођству Београђана.

У наставку је игра била течнија са обе стране, а знатно више је показала Црвена звезда. Мркела је постао носилац брзих Звездиних напада. Његов сјајан центаршут Панчев је претворио у други погодак за Црвену звезд. На 3:0 повисио је Илија Најдоски који се прикрао из позадине, умакао пажњи румунских играча и лопту коју је Стојковић послао из угла Звездина "шестица" је претворила у погодак.

Четврти гол, који је постигао бивши спортски директор Иван Аџић, Звезда је постигла пошто њен напад арбитри нису зауставили због офсајд позиције.

Част румунског тима постигао је један од најбољих играча у овом сусрету Илие Думитреску у претпоследњем минуту.

Дан након овог меча, фудбалери Црвене звезде отићи ће у Каиро како би играли пријатељске мечеве против селекције Кувајта која се припремала у Египту.

VQSz9NI4Pt0

http://www.redstarbelgrade.info/istorija/vremeplov/2755-crvena-zvezda-steaua-4-1,-debi-miodraga-belodedica-video.html

alchemist
November 23rd, 2011, 23:11
118. derbi (2002.) Partizan - Crvena Zvezda 0:3

118. večiti derbi
Partizan - Crvena Zvezda 0:3
21.4.2002. Stadion JNA ~30.000
0:1 Nemanja Vidić 44'
0:2 Dragan Bogavac 80'
0:3 Dejan Milovanović 90'

M_DiwFDSGjQ

alchemist
November 24th, 2011, 23:11
FK Partizan - Dupla Kruna 2007/08

Sastav tima

Božović Darko, Antonio Rukavina, Milivoje Ćirković, Nemanja Rnić, Milovan Sikimić, Milan Vještica, Juca, Moreira, Žarko Lazetić , Marko Jovanović, Risto Lakić, Zoran Tošić, Aleksandar Lazevski, Ednilson, Mladen Lazarević, Srđa Knežević, Mladen Božović, Živko Živković, Lamine Diarra, Aleksandar Radosavljević, Nikola Mitrović, Darko Maletić, Stevan Jovetić, Ivan Obradović,
Nenad Đorđević, Marko Ćetković, Dragan Čadikovski, Slaven Stjepanović, Miloš Mihajlov, Borko Veselinović, Srđan Stanić, Lazić Đorđe, Lazić Predrag, Vitor Hugo, Nikola Gulan, Miljković.

Treneri: Miroslav Đukić do 17.kola - od 18. kola: Slaviša Jokanović

ivEzJAN7Obw

alchemist
November 25th, 2011, 22:58
SGS

Zvezdine legende – Vladimir Beara

Objavio Aleksandar 9. mart 2011. u Aleksandar, Blogovi, Fudbal, Fudbal, Najvažnije, Zvezdina kuća slavnih, Zvezdine legende

http://www.iffhs-media.de/9-Euro/9-EuroTw-21.jpg

Beara

Od nastanka kluba, od prve utakmice, prvog šampionata, crveno-beli dres nosilo je na stotine fudbalera, na klupi je promenjeno nebrojano mnogo trenera. Neki su prikazali manje, neki više, ali samo oni najbolji pisali su istoriju Crvene zvezde. Samo zbog onih najboljih, naši očevi su uživali gledajući utakmice, smišljali im pesme i nas učili da volimo pravi klub. Zbog njih smo i mi, koji danas bodrimo naš klub, a koji nismo imali prilike da ih gledamo, još više ponosni na to što smo Zvezdaši. Samo oni najbolji mogu se nazvati Zvezdinim legendama. Zbog toga, zaslužuju da se njihovo ime sa ponosom pominje, da se o njima sa poštovanjem govori, da nikada ne padnu u zaborav. Zbog svega što su uradili za naš klub, zaslužuju da im i na ovim stranicama bude posvećena naša pažnja. Biće priča o Zvezdinim zvezdama, majstorima, golgeterima, koji su obeležili istoriju našeg kluba i koji su svima dobro poznati, ali i o onima koji su na terenu imali druge zadatke, koji nisu ostali toliko upamćeni po svom znanju sa loptom, ali su jednostavno zbog svega što su dali klubu i svog učinka zaslužili da budu smatrani legendama kluba. Biće priče o obnavljanju nekadašnjeg kluba sredinom 20. veka, koji će od 1945. godine zvanično nositi ime Crvena zvezda. Takođe, čitaćete i o prvim trofejima i načinima koji su osvojeni, nezaboravnim utakmicama koje su igrane u velikoj ligi SFRJ, Evropskim takmičenjima, akterima istih. Ovo je priča o njima. Ovo su strane posvećene legendama Crvene zvezde.

Evo priče o jednom o najboljih golmana Crvene zvezde i ovih prostora uopšte, Vladimiru Beari.

Vladimir Beara je rođen 26. septembra 1928. godine u Zelovu kod Splita.

Za Hajduk je igrao od 1947-1955. godine. Dres Crvene zvezde nosio je od 1955-1960. godine. Dve godine, od 1960-1962, nastupao je za Alemaniju iz Ahena. Godinu dana je potom igrao za Viktoriju iz Kelna. U dresu Crvene zvezde, branio je na 174 utakmice i primio samo 81 pogodak. Osvojio je 4 pehara šampiona Jugoslavije i 2 nacionalna kupa. Nastupajući za reprezentaciju Jugoslavije, od 1950-1959. godine, odigrao je 60 utakmica.

http://static.guim.co.uk/sys-images/Football/Pix/pictures/2008/08/05/VladimirBeara460.jpg

Vladimir Beara

Vladimir Beara je, po mnogim ocenama i anketama, najbolji naš golman svih vremena. Posle utakmice u Londonu, kada je reprezentacija Jugoslavija prva prekinula niz nepobedivosti Engleza na Ostrvu, izveštači su mu dali nadimak Veliki Vladimir. Zvali su ga još i Crni Panter. Izazivao je divljenje svojim paradama. Od 60 igara u nacionalnom dresu, 41 put je ocenjen desetkom!

-Emisija „Vreme sporta i razonode“ Prvog programa Radio-Beograda uvek počinje glasom Radivoja Markovića i podseća nas na utakmicu Jugoslavija – Paragvajj, koja je u okviru Svetskog prvenstva u Švedskoj odigrana 15.6.1958. godine, u gradu Eskilsuni. Rezultat je bio 3-3. Pominjemo utakmicu, jer taj gol o kome pričamo ste Vi primili. Molimo vas da se setite te utakmice i tog gola.

-Sećam se utakmice i svih golova koje sam primio, ali moram da kažem da sam na tom Svetskom prvenstvu bio povređen. Imao sam iskidan srednji ligament, pa sam morao da primam injekcije da bih mogao da igram. Tako da sam napravio neke greške koje ne bih načinio da sam bio zdrav i zbog toga sam primio te golove.

-Kada smo već započeli reprezentativnim susretima, da i nastavimo. Za reprezentaciju Jugoslavije ste odigrali 60 utakmica. Prvi meč je bio 8.10.1950. godine protiv Austrije u Beču. Rezultat je bio 7-2 za Austrijance. U stvari, na toj utakmici ste zamenili slavnog Mrkušića. Sećate li se koliko ste golova primili?

-Kako da ne. Primio sam jedan gol. Igrao sam poslednje 23 minute. Odbranio sam neke udarce, ali sam bio nepripremljen za taj susret. Nije Mrkušić baš kriv za te golove. Cela ekipa je igrala dosta slabo. Ja sam učinio ono što sam mogao i mislim da se svima dopala moja igra i zato sam ostao u reprezentaciji.

-Mnogo je reprezentativnih susreta od tih 60, koliko ste odigrali, kojih bi se valjalo setiti u ovom razgovoru. Ipak, mi ćemo izdvojiti one najčuvenije i najatraktivnije. Razgovarajući sa Bobekom, Mitićem, Ognjanovim i drugima iz drugima, iz olimpijskog tima – niko nije mogao da zaobiđe Tampere 1952. godine i dve utakmice protiv Sovjetskog Saveza. Da Vas pitamo, kako ste na prvom susretu protiv Rusa primili pet golova i kako ste u finalu odbranili jedanaesterac koji je izveo slavni Puškaš?

-To su bile utakmice ne samo sportske, već i političke. Pogotovo protiv Rusa. Bili smo izvanredno pripremljeni, znali smo šta nas očekuje, tako da smo na tu utakmicu došli, kako mi Dalmatinci volimo to da kažemo, „dobro napumpani“ da treba da pobedimo. Vodili smo sa 5-1, ali kako se bližio kraj, tako je neka nervoza ulazila u nas. Naši vezni i navalni igrači su se sve češće povlačili u svoj šesnaesterac. Priča se o tim čuvenim kornerima. Tačno. Sve je išlo iz kornera. Bobrov, koji je inače bio i hokejaš, bio je povređen. Imao je meniskus. Držao se tu na oko 20 metara i svaka lopta nabačena iz kornera sa leve ili desne strane, došla bi do njega. On bi šutirao… Pa pogodi nekog igrača, njihovog ili našeg, lopta promeni pravac i uđe u gol. Tako da je čak nisam ni video. Tako smo primili pet golova. To nas je sasvim demoralisalo, jer smo imali sigurnu pobedu. Nama se to nikada ne bi desilo, pogotovo u ono vreme kakvi smo bili, da na jednoj utakmici primimo pet golova, da nije bilo tog opterećenja.

-Na drugoj utakmice ste lako pobedili sa 3-1.

-Na drugoj utakmici je trener Toni Pogačnik rekao: „U šesnaestercu neću da vidim nijednog igrača naše odbrane i svako neka radi svo j posao onako kako je naučio.“

-A sada nekoliko reči o onom jedanaestercu u finalu.

-Puškaš je bio svetska veličina. Tukao je levom nogom. Sve sam znao. I nisam puno razmišljao ni da će biti penal, ni da će on šutirati. Ali, kad se već to desilo… Takvim igračima ne možete da odbranite kada on udari loptu. Kada lopta krene već je kasno. Ja moram njega psihološki da pratim, da ga gledam u oči, kuda ide njegov pogled i gde će otprilike da šutira. Ja sam ga pratio i on je jednog trenutka pogledao u moju levu stranu, jer je to i njegova strana u koju će levom nogom da šutira. Samo malo ranije, par desetinki sekunde, krenuo sam u tu stranu, a zatim odmah otišao u suprotnu. I naterao sam ga da umesto one svoje strane u koju šutira normalno, znači u moju levu, da preokrene i šutira u desnu. To mi je odgovaralo. Bacio sam se i uhvatio loptu. Posle toga su igrači počeli da ga grde, svašta da mu govore.

-Na žalost, izgubili ste utakmicu sa 2-0.

-Da, izgubili smo. To su po mom mišljenju bile dve najjače selekcije u to vreme, po igri kako je tekla, imali smo i mi dovoljno šansi, ali smo imali i peha. Recimo od 10. Do 20. Minuta, pretežno mi imamo loptu, onda oni dođu do nje i bude obrnuto. Kažu da je to bila najbolja utakmica odigrana na olimpijskom turniru.

-22. 11. 1950. godine reprezentacija Jugoslavije igrala je 2-2 u Londonu protiv Engleske. U istoriji engleskog fudbala neko je prvi put igrao nerešeno. Taj neko je bila je bila jugoslovenska selekcija na čelu sa Vladimirom Bearom. Tada ste dobili nadimak Vladimir Veliki. Te vaše odbrane ovekovečene su i jednom poznatom fotografijom.

-Na toj utakmici uopšte nisam bio psihički opterećen. Branio sam najpre protiv Austrijanaca, o čemu smo već govorili. Potom, protiv Danaca u Beogradu. Ali, bila je jedna polemika u štampi, da li me treba staviti na gol ili ne, pošto je to važna utakmica. Da li sam premlad za takav susret. Tako da me nisu ni pripremali za igru u Londonu, jer su mislili da će braniti Mrkušić. I u zadnji čas, na sastanku pre izlaska na teren, rukovodstvo je odlučilo da ja branim. Nisam imao vremena da imam tremu. Izašao sam na igralište kao pred svaku utakmicu koju sam igrao za Hajduk. Pita me pred početak baš neko od igrača: „Ti si mlad, kako ćeš?“ Ja kažem: „On puca ja branim… Pa i on je čovek kao i ja. Ono što mu dođe, on će pucati prema golu, a ja što budem mogao da branim, ja ću braniti.“ Tako je i bilo. Oni su igrali izvanredno dobro, ali da smo imali malo više sreće, da je bio neko umesto Toše Živanovića, sigurno bi pobedili na toj utakmici. Toša je doduše, dao gol, ali je imao toliko šansi, da ih je mogao dati još nekoliko. To je bila senzacija, da Jugoslavija tuče Engleze u Londonu.

http://www.jutarnji.hr/multimedia/archive/00371/beara_371472S0.jpg

-Da, to je bio njihov prvi neuspeh na Ostrvu. Ko je za nas dao golove?

-Jedan je dao Toša Živanović, a drugi je bio autogol.

-Da li se sećate kako ste primili ta dva gola?

-Primio sam jedan od Lofhaua, koji je igrao centarfora. Nabačena lopta sa desne strane. On je utrčao unutra, ja sam izašao, malo sam je dotakao rukom, ali je bila toliko snažna da se zabila u devedeset, u ćošak. Drugi sam primio tako što je igra bila prebačena sa leve na desnu stranu šesnaesterca. Bio je volej iz trka, lopta mi je završila iznad glave. I ta je ušla u samih devedeset.

-Kada smo već kod Engleza, da tu i ostanemo. Naime, na Vembliju ste 1953. godine nastupili u reprezentaciji sveta protiv Engleza, rezultat je bio 4-4. I tu je veliki Vladimir bio veliki. Ko je sve igrao?

-U prvom poluvremenu je branio Zeman, zatim je igrao Španac Navaro, pa Ocvirak levog beka, zatim Čajkovski, Posipak, Boniperti, Kubara, Nordal, Vukas i Zebec. Fenomenalno su igrali, ali pošto je Zeman primip dva gola, a mogao ih je odbraniti, selektor Nauš je hteo da me stavi na gol još tokom prvog poluvremena. Međutim, bilo je dogovoreno da se zamena može izvršiti samo ako je igrač povređen. Zeman je stoga pokazivao na terenu da je povredio nogu i da ne može da igra. Sudija Grifit, ipak nije dozvolio zamenu, pa su se tek u poluvremenu dogovorili da ja uđem. Tako je i bilo. Mi smo dali još dva gola, koje je sudija poništio, a bili su regularni. Engleska štampa ga je napadala da to nije fer-plej, ali sve u svemu, bilo je dobro. Ja sam bio zadovoljan igrom, atmosferom, sa svim.

-Bilo je to na žalost jedini put da toliko naših igrača učestvuje u jednoj selekciji FIFE.

-Da.

-Na kojoj reprezentativnoj utakmici ste najbolje branili?

-Koliko se sećam, od ovih 60 utakmica, ja sam 41 put bio ocenjen desetkom. Prema tome, ja sam dosta utakmica dobro branio, ali najdraža mi je ona protiv Čehoslovačke 18. maja 1957. godine u Bratislavi. Izgubili smo sa 1-0. Imali smo, kako se to kaže, šaren tim. Česi su računali da nas tuku visokim rezultatom. A nisu. Taj gol sam primio iz voleja. Da sam se bolje skoncentrisao ne bih ni njega primio. Mislio sam da ću izbiti loptu, ali sam krivo postavio ruku, tako da je ona, mada jedva, ona je ipak ušla u gol.

-Kažite nešto i o poslednjoj reprezentativnoj utakmici koju ste igrali. Reći ćemo i osnovne podatke: susret protiv Mađara, rezultat 4-2 za njih. Stadion JNA u Beogradu. Dan, mesec i godina: 11.10.1959. Na golu vas je zamenio Šoškić.

-Da. Već su pripremili Šoškića za zamenu. Ja sam osećao svakog trenutka. I pred tu utakmicu su mi govorili: „Pa znaš, moraš se dokazivati.“ „Zar se nisam dokazao u 60 utakmicako sam i šta sam, nego baš ne moram da se dokazujem na ovoj poslednjoj utakmici. – kažem ja.“ Tako sam ušao u utakmicu totalno deprimiran, videvši da je sve pripremljeno da Šoškić zaigra u reprezentaciji. Igrao sam stoga dosta nesmotreno. Jer kada sam ranije išao na utakmice uvek sam se koncentrisao, pripremao i psihički, i fizički. Ovoga puta uopšte nisam bio pripremljen, zato sam se i povredio. Išao sam na dva centaršuta i primio dva gola. Pošto sam prvi put bio kapiten, sam sam zatražio izmenu.

-Pošto smo završili ovu reprezentativnu priču da razgovor nastavimo od Vašeg početka.

http://www.goalkeeping.com/uploads/RTEmagicC_Beara.jpg.jpg

-Podaci kažu da se rođeni u Zelovu kod Splita, da ste od 1947. do 1955. igrali u Hajduku. Od 1955. do 1960. u Crvenoj zvezdi. Od 1960. dve sezone u Saveznoj Republici Nemačkoj. Da ste bili Skojevac, učesnik NOB-a. Podaci dalje govore da ste prvi meč za Hajduk odigrali protiv Mornara. Vi se svakako sećate prvih fudbalskih koraka i ove utakmice koju smo pomenuli.

-Da, sećam se. Tereni nisu bili kao sada. Bili su tvrdi, bila je šljaka, neravnine. Treninzi su bili torture. Niti je bilo kolenica, niti nadlaktica. Bacali smo se ja i moje kolege. A ta utakmica mi je bila značajna jer sam prvi put „omirisao“ što se kaže kako je braniti za prvu momčad Hajduka. To je bila prijateljska utakmica. Onda su Mornar i Naša krila bili armijski timovi u Prvoj ligi. Rekli su: „Nije važno ako izgubimo, nije velika sramota.“ U Mornaru su tada igrali sve poznati igrači tog vremena: Hirman, Žigman… Ma bilo je dosta njih. Svi su želeli da tuku Hajduk. Ja sam morao da se dokažem da bih ostao u timu, jer sam počinjao. Ako primim neke divlje golove više neću biti u timu. Imao sam izvanrednih akcija. Oni su prosto nasrtali na mene da me nekako sa loptom uguraju u gol, računajući na to da sam dosta neiskusan. Nisu imali sreće, pobedili smo, mislim sa 2-0.

-Vas je otkrio Leo Lamešić?

-Da, Leo Lamešić!

-Koliko ste utakmica odigrali za Hajduk?

-308.

-Svakako možete izdvojiti najdraži susret?

-Svaku utakmicu sam voleo, svakoj se veselio, svaka mi je bila draga, posebno kad se pobedi. A mislim da smo dosta pobeđivali i nisam se često žalostio i tugovao.

-Mnogo je priča ispričano na koji ste način iz Hajduka prešli u Crvenu zvezdu, čak i anegdota. Kažu da je jedan visoki funkcioner kada je ceo spor došao i do najviših državnih organa rekao: „Pa, zar je važno gde će Beara igrati u tenis u Splitu ili Beogradu.“ Tada je izbio pravi fudbalski rat između dva kluba i dva grada. Recite nam sada kako je prošlo toliko vremena, zbog čega ste prešli iz Splita u Beograd?

-To je rekao Kardelj. I to je tačno. On ih je sa tim fino, što bi se reklo u rukavicama odbio, rekavši da nije bitno gde igra tenis, tamo ili ovamo.

-A vrlo je dobro znao da igrate fudbal?

-Kako ne bi znao kada je dolazio na utakmice i gledao. Ali je to bio njegov način da sve odmah raščisti, da nema diskusije o tome. Zašto sam prešao? Pisalo se svašta. Bilo je tu dosta izmišljotina, priča. Prava istina je tu u meni. Ne bih sada želeo da o tome govorim, jer je to jedna rana koja se stalno obnavlja. Jer, ko god piše o Hajduku ili o meni uvek pita: „Zašto si prešao?“ Ja ću jednog dana sve o tome da napišem. To će biti istina, bolna, ali će biti prava.

-Igrajući za Hajduk i Crvenu zvezdu osvojili ste sedam državnih prvenstava i 3 kupa. Šta vam je od toga najdraže?

-Najdraže mi je prvo osvojeno prvenstvo sa Hajdukom. U prvom finalu Kupa kada sam igrao za „Bile“, nismo imali sreće, izgubili smo od BSK-a sa 2-0. Prvi kup sam osvojio sa Crvenom zvezdom. Bio mi je veoma drag. Sa Hajdukom sam 1950. Godine osvojio prvenstvo bez izgubljene utakmice. Pa 1952. i 1955. godine. Dva prvenstva smo izgubili za zelenim stolom. Jedno kad je Hajduk gostovao u Argentini. Predsednik Peron nas je zadržao kao svoje goste i zato smo dobili odobrenje baš od Kardelja. Kad smo došli morala je da igra druga ekipa. Juniori. Izgubili su dve utakmice i tako smo izgubili prvenstvo za dva boda. Drugi put smo ostali bez titule kada smo Vukas i ja išli da igramo za reprezentaciju protiv Izraela. Došli smo u Dubrovnik i pokvario se taksi. Nismo mogli dalje ni sa čim. Zvali smo Titograd telefonom, jer su tamo bile pripreme. Kažemo: „Ne znamo kako ćemo doći.“ Oni kažu: „Vratite se.“ I kazne nas mesec dana neigranja. Tako izgubimo i to prvenstvo. Da je sve to bilo normalno ja ne bih osvojio sedam, već devet prvenstava države.

http://www.topham.co.uk/gallery/MunichAirCrash/images/prevs/1095304.jpg

Intervencija Vladimira Beare

-Prvu utakmicu u Zvezdinom dresu van Beograda odigrali ste u Mostaru protiv Veleža. Došli su mnogi navijači Hajduka i smestili se iza vašeg gola. Nije vam bilo baš prijatno.

-Da. Bilo je dosta publike na njihovom starom igralištu. Dobacivali su sve i svašta, bacali sitne pare. To mi je davalo neku dodatnu motivaciju da sve žešće i žešće branim i tako, pošto je Velež te godine tukao i Partizana, i Hajduka i Dinama, kandidate za prvaka, Zvezda je došla u Mostar i pobedila sa 1-0. To nikada nisu mogli da zaborave.

-Sećate li se prvog susreta u Zvezdinom dresu protiv Hajduka. Kako ste se osećali?

-Pa, nije bilo ugodno. Ipak sam dugo godina bio u Hajduku, tamo ponikao. Ali, ja sam voleo svoj posao. Bio sam zalljubljen u fudbal, voleo sam da igram i da budem uvek najbolji. Bez obzira da li igram za Hajduk, Zvezdu, reprezentaciju, kontinent ili neki aktiv, gde su me ponekad zvali da branim. Ja sam svuda branio s tolikom žarom i voljom da nije bilo nikakve razlike.

-Da li su Vam ponekad drugovi, saigrači iz Hajduka prebacivali tokom utakmica što ste prešli u Zvezdu?

-Mi smo bili tako odgojeni da mi niko od igrača nikada ništa nije govorio.

-Ostali ste prijatelji do kraja?

-Uvek smo bili prijatelji i ostaćemo prijatelji do kraja.

-Oproštajnu utakmicu za Zvezdu ste odigrali 1960. godine. Protiv koga?

-Protiv Slobode u Tuzli. Pobedili smo sa 4-1. To je bila poslednja utakmica u prvenstvu 1960/61. Tada smo postali prvaci države. To je moje poslednje osvojeno prvenstvo.

-Sportsku karijeru ste završili u Sveznoj Republici Nemačkoj. Igrajući na trinaestoj utakmici za Alemaniju iz Ahena, doživeli ste težak prelom noge, Posle dugog lečenja i oporavka ste 13. februara opet doživeli prelom noge. Taj broj trinaest je za Vas bio zaista baksuzan. Koliko ste utakmica odigrali u Nemačkoj?

-Nisam mnogo. Nisam imao sreće, jer sam kao što rekoste, brzo slomio nogu. Od tih prvih trinaest i onih kasnijih devet, nismo izgubili nijednu utakmicu. Bio sam u to vreme najbolje ocenjeni igrač u SR Nemačkoj, po ocenama izveštača. Ne verujem da je protivnik hteo da mi slomi nogu, ali da je hteo da me povredi, to verujem. Druga povreda je usledila zato što nisam bio dovoljno zalečen, pa je noga pukla sama od sebe. Niko me nije takao. Prilikom istrčavanja, zaustavio sam se na terenu, bilo je malo snega i noga je pukla.

-Da li Vam je to bila poslednja utakmica?

-Nije. Posle izvesnog vremena i rehabilitacije sam igrao godinu dana za Viktoriju iz Kelna. Za to vreme sam zavšio i trenersku školu.

-Dok ste bili u zenitu slave, tražio vas je i Real iz Madrida, ali niste otišli.

-Nisam otišao jer je u to vreme izašao propis po kome je zabranjen odlazak u inostranstvo. Tako sam još tri godine igrao u Zvezdi. Tako da mi je ta šansa propala. A nije bio sam Real aktuelan. Imao sam ponude Rome, Valensije, Arsenala i Boke Juniors.

-Sjajne ponude. Sve vreme igranja za Hajduk i Zvezdu, bili ste zaposleni kao kvalifikovani električar. To je retkost kod naših fudbalera.

-U ono vreme nije bila retkost, već nešto sasvim normalno. Sada je retkost.

-Koji ste primljeni gol najteže podneli?

-Svaki primljeni gol sam teško podnosio. Uvek sam analizirao: zašto, kako. Maltene, svaki pogodak bi me dotukao. Ali zato sam na tim primljenim golovima kasnije učio, ispravljao greške.

-Rekosmo koliko ste odigrali mečeva u belom dresu Hajduka. U stvari, nikada niste bili u belom, već u crnom dresu, sa belim kaišem. Zašto?

-Ja sam dosta patio od bolova u leđima. Kada smo bili u Južnoj Americi video sam da svi igrači nose neki beli pojas, pa sam pitao šta je to. Rekli su mi da su to lasteks gaćice koje su malo više podignute da bi se zaštitila leđa. To mi je dobro došlo, pa sam kupi dva-tri para. Onda bih zavukao crni dres ispod njih, tako da se pokazao taj beli pojas oko struka. Pa je to izgledalo kao beli kaiš.

-Zaustavljali ste udarce slavnih igrača tog vremena. Koji su vam napadači bili najopasniji?

-Oni koji nisu ništa znali. To mi je najgore bilo. Ne zna on gde će, a ne znam ni ja. A oni veliki… To sam već znao. Jer oni pucaju po pravilima fudbalske igre, zna se gde će ići lopta.

-Po mnogima, najbolji ste golman u Jugoslaviji svih vremena, jedan od najboljih u Evropi i svetu. Po Vama, ko je najbolji golman kojeg ste gledali?

-Meni je bio idol Monsider. On je pobegao iz Jugoslavije pa sam ga kratko gledao. Bio je lepo obučen, lepo se bacao. On mi je naprosto imponovao kao golman. Imao je takvu lakoću i mekoću odraza, da sam hteo da ga kopiram. To je bio najbolji golman kog sam gledao. Ne znam Glazera, bio sam puno mlađi. Od svetskih golmana… Pričalo se o Zemanu, o Goršiču, o Jašinu. Kad god sam ih posmatrao, primili su po tri, četiri gola, tako da u njima nisam video neke veličine.

-Po završetku aktivnog igranja fudbala, kod čuvenog Sepa Herbergera, koji Vam je bio i trener, završili ste u Kelnu Višu trenersku školu. Trenirali ste mnoge klubove u zemlji i inostranstvu. Trenirali ste i reprezentaciju Kameruna.

-Rano sam slomio nogu. Nisam imao sreće. Nisam imao sreće ni u izboru klubova, jer nisam bio u situaciji da ih biram. Pre sam uzimao ono što mi se nudilo. Da sam mogao da uzmem neki veći klub, imao bih i više uspeha, jer znam koliko vredim i koliko volim fudbal. U malim klubovima je jako teško raditi. Mora se sve voditi, od početka do kraja. I to sam. U velikima, drugi rade za vas.

-Posle toliko godina provedenih u sportu, koji vam je trofej najdraži?

-Imam punu vitrinu trofeja. Mada se u ono vreme nisu delili kao danas. Ipak, najdraža mi je ona zlatna lopta, koju smo dobili nas jedanaest, što smo igrali na Olimpijadi u Helsinkiju.

-Šta sada radite?

-Živim u Splitu, penzioner sam. Odmaram se i razmišljam. Ništa više.

-Razmišljate o onoj knjizi koju treba da napišete?

-Da, biće to debela knjiga, koja nekome neće biti po volji. Neko je pročitati za čas. To će biti prava istina o onome što se u moje vreme događalo i šta jedan sport znači jednom sportisti. Šta mu je dao, a šta oduzeo!

Razgovor sa Vladimirom Bearom je preuzet iz knjige Svetislava Vukovića „Asovi YU fudbala“, u izdanju Naučne knjige, Beograd, 1990. godine.

http://www.mojacrvenazvezda.net/4334/2011/03/09/zvezdine-legende-vladimir-beara/

http://www.vecernji.hr/slika-500x329/nogomet/beari-srbi-cestitali-rodendan-slika-65450

When Lev Yashin collected his European Player of the Year award in 1963, he insisted that the best goalkeeper in the world wasn't him, but the Yugoslav Vladimir Beara. Perhaps they were words born of modesty, but none who saw him play would doubt that Beara, who turns 80 this month, was one of the greats. Even in his fifties, it is said, he would turn up at Hajduk's training and hold his own against younger keepers in penalty shoot-outs.

http://www.guardian.co.uk/football/2008/aug/05/europeanfootball

alchemist
November 27th, 2011, 00:59
Balkanskom ulicom - Milan Gurovic

http://www.elcorreo.com/vizcaya/prensa/noticias/200711/08/fotos/056D4ALA001_1.jpg

http://www.przegladsportowy.pl/g/ArtykulyFotografie.Fotografia.aspx/0/0/przegladsportowy/1211683295003.jpg

1jqIz9VESG8

some interesting responses and i didn't realise the Gurovics were originally from Trebinje

Mare
November 28th, 2011, 04:43
Alchemist, didn't you post that Divac video already?

alchemist
November 28th, 2011, 04:52
Alchemist, didn't you post that Divac video already?

whoops... my mistake... hard to keep track of what has been posted

so a new daily entry needed :D

Zarko Paspalj and Sasa Djordjevic - Farewell to Vlade Divac

dYG1r0-Grs0

----------------------------

nedelja 23.09.2007. | 10:02 -> 12:50
Spektakularni oproštaj Divca
Izvor. B92, Beta

http://www.glassrpske.com/slika/slikacitava.php?slika=3224.jpg

Proslavljeni srpski košarkaš Vlade Divac oprostio se u Beogradu pred više od 10.000 ljudi od profesionalnog igranja. "Želim da vam se zahvalim za veliku i nesebičnu podršku koju ste mi pružali tokom košarkaške karijere, koja je počela u Srbiji i, evo, ovih dana se ovde i završava", rekao je Divac.

Nekadašnji reprezentativac pokrenuo je akciju za pomoć izbeglicama i raseljenim licima, pod nazivom "Možes i ti", a prikupljenim novcem će kupiti napuštena seoska domaćinstva tim ljudima.

"Danas počinje moja najznačajnija utakmica. Uz vašu pomoć, trenutno najveći i najbolji tim kreće u najznačaniji pobedu, a to je pomoć ljudima koji su ostali bez zemlje, kuće i prijatelja i koji žive u uslovima koji nisu dostojni čoveka", rekao je Divac.

Spektakularnom oproštaju prisustvovali su bivši reprezentativci Jugoslavije Aleksandar Djordjević, Dejan Bodiroga, Predrag Stojaković, Predrag Danilović, Zoran Savić i Žarko Paspalj, Divčevi saigrači iz NBA lige Kris Veber, Skot Polard i Glen Rajs, kao i treneri sa kojima je radio Dušan Ivković, Duško Vujošević, Kime Bogojević, Rusmir Halilović ali i trener šampiona NBA Greg Popović.

"Uz njega (Divca) su ljudi uvek sa osmehom na licu. Učiniću sve da mu pomognem i nadam se da će pobediti u onom što je zamislio", kazao je Djordjević.

Veber se obratio prisutnima na srpskom, rekavši "dobro veče, Srbijo" i dodao da je Divac zaslužio ovakav ispraćaj.

"Ne samo što je bio veliki košarkaš, već zato što ima veliko srce. On je najbolji čovek koga sam ikad upoznao", kazao je Veber.

Divčev ispraćaj uveličali su još i bivši grčki reprezentativci Panajotis Janakis i Panojotis Fasulas, slovenački reprezentativac Raša Nesterović, kao i proslavljeni srpski fudbaleri Siniša Mihajlović i Savo Milošević.

Preko video bima prisutne su pozdravili velike NBA zvezde Karim Abdul Džabar, Medžik Džonson, Jao Ming..., trener Fil Džekson, ali i reper Snup Dog i članovi grupe Red Hot Čili Pepers.

Na koncertu koji je organizovan ovim povodom nastupili su Vlada Divljan, Negativ, Bruno Langer, Van Gog, Deca loših muzičara, Aleksandra Kovač, Darko Rundek, Esma Redžepova, Šaban Bajramović i Mori Kante.

Končert je završen uz zvuke orkestra Bobana Markovića kada se Divac u pratnji porodice i prijatelja po poslednji put poklonio beogradskoj publici.

http://www.b92.net/sport/kosarka/kosarka.php?yyyy=2007&mm=09&dd=23&nav_id=264726

alchemist
November 28th, 2011, 22:50
Sampion Evrope 1973 Jugoslavija - Spanija 78:67

U5TVs6ZsHos

alchemist
November 29th, 2011, 23:01
Crvena zvezda - Partizan 3:0 [08.11.2003]

U 121. večitom derbiju crveno-beli su na „Marakani" deklasirali Partizan sa 3:0. Iskusni trener Slavoljub Muslin nadmudrio je svog kolegu Lotara Mateusa, a naš centarfor Nikola Žigić prosto se poigravao sa svojim čuvarima Đorđevićem i Vestom. Već u 11. minutu Žigić je savladao Pantića, fantastičnim udarcem sa ivice kaznenog prostora. Osam minuta pre kraja poluvremena na sličan način u strelce se upisao i Marko Perović, da bi konačan rezultat u 62. minutu postavio Žigić, ovog puta u svom stilu -- udarcem glavom.

Trener Muslin je na teren, a potom i do severne tribine gde su ih ovacijama pozdravile „delije" izveo sledeći tim: Dišljenković, Marković (S. Đorđević), Vitakić, M. Dudić, Vidić, Šarac, B. Đorđić (D. Milovanović), Mladenović, Žigić, R. Krivokapić, Perović (I. Dudić).

M0XCgSr6nM4

alchemist
November 30th, 2011, 09:08
29. 11. 2011. 11:32h | Vestionline, Novosti
Film o Žućku među najboljima

Na festivalu u Palermu dokumentarno-igrani film o legendarnom Radivoju Koraću nominovan je za najbolji strani film i režiju.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-11-29/196795_radivojekorac_f.jpg?ver=1322593135

Film "Zlatna levica - priča o Radivoju Koraću“ nominovan je za dve najprestižnije nagrade na 33. internacionalnom filmskom festivalu u Palermu, u kategorijama za najbolji strani film i najbolju režiju.

"Velika je čast kada vaše delo i višegodišnji trud budu priznati od najboljih kritičara iz sveta filma. Drago mi je što će ovaj film imati priliku da vidi publika i van granica Srbije", rekao je Gordan Matić, reditelj i producent.

"Film o Koraću rezultat je rada i nesebičnog zalaganja ekipe ljudi koji su zajedno sa mnom gradili ovaj projekat. Izuzetna je čast kada vaše delo i višegodišnji trud budu priznati od strane najboljih kritičara iz sveta filma", smatra Matić.

Film o legendarnom Žućku premijerno je prikazan na EP u Litvaniji. Svečano proglašenje pobednika i dodela nagrada održaće se 19. decembra u teatru "Politeama“ u Palermu.

Radivoj Korać "Žućko" (5. novembar 1938. - 2. jun 1969) je bio jedan od najboljih jugoslovenskih košarkaša. Sa reprezentacijom je osvojio dve srebrne medalje na Evropskim prvenstvima (1961, 1965), dve na Svetskim prvenstvima (1963, 1967) i Olimpijskim igrama 1968., kao i bronzanu medanju na Evropskom prvenstvu 1963, i četiri prvenstva Jugoslavije.

Korać je rođen u Somboru u porodici Bogdana i Zagorke Korać. Počeo je da igra za BSK (OKK Beograd) sa 16 godina i igrao je krilnog centra sa visinom od 193 cm, a trener mu je bio Borislav Stanković. Sa OKK Beogradom Korać je osvojio četiri prvenstva Jugoslavije (1958, 1960, 1963, 1964) Korać je bio prvi strelac i igrač Standarda iz Liježa, prvaka Belgije (1967/68), igrajući za Petrarku iz Padove, bio je prvi strelac prvenstva Italije (592 poena na 22 utakmice).

Ee3IS94yGk4

Ulice sa njegovim imenom postoje u Beogradu, Nišu, Novom Sadu, Kragujevcu, Mladenovcu, Pančevu, Rumi i u rodnom Somboru.

U prostorijama OKK Beograd su izložene njegove patike i dres sa brojem 5, koji je zauvek povučen.

U Alkobendasu, predgrađu Madrida, 1. marta 2007. otvorena je Kuća slavnih Međunarodne košarkaške organizacije. U Kuću slavnih je primljeno 38 ličnosti, od kojih i pet igrača, trenera, sudija i košarkaših radnika iz Srbije. Među njima je i Radivoj Korać.

http://www.vesti-online.com/Sport/Kosarka/183279/Film-o-Zucku-medu-najboljima

alchemist
December 1st, 2011, 23:04
Pedja Stojakovic

Pedja Stojakovic sets new franchise record; 10 three-pointers in a game. Chris Paul had 21 assists.

New Orleans Hornets vs, Los Angeles Lakers (LA)

2nOsHBwO2wM

alchemist
December 2nd, 2011, 01:35
Zeljko Obradovic - Pick and Roll Offense

jdqm0ntewFA

alchemist
December 2nd, 2011, 22:16
02. 12. 2011. 15:23h | Vestionline
Džajić u idealnom timu EP svih vremena

Specijalizovani fudbalski sajt goal.com je pred žreb za Evropsko prvenstvo u Ukrajini i Poljskoj sastavio najbolji tim evropskih prvenstava.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-01-31/127148_dragandzajic498_f.jpg?ver=1322827558

Najbolje evropsko levo krilo ikada - Dragan Džajić

U ekipu je uvršten i reprezentativac Jugoslavije, Dragan Džajić, a autor teksta je u opisu srsopkog krila naveo neke od najznačajniji mečeva koje je odigrao.

“Smatran jednim od najboljih levih krila u Evropi svih vremena, Džajić je proglašen za najboljeg igrača EURO 1968. Predivnim lobom u polufinalnoj utakmici protiv Engleske odveo je svoj tim u finale na megdan Italiji, gde je takođe bio strelac. Jugoslavija je bila blizu pobede, ali je Anđelo Domengini izjednačio i "zakazao" reprizu, u kojoj su Italijani pobedili sa 2:0. Na prvenstvu 1976. godine u polufinalu protiv Zapadne Nemačke je doneo vođstvo od 2:0, ali su Nemci slavili posle produžetaka sa 4:2. Džajić je bio vrhunski dribler sa 'očaravajućom' levicom", navodi se u opisu legendarnog fudbalera.

Pored Džajića, u timu su Dino Zof, Matijas Zamer, Franc Bekenbauer, Paolo Maldini, Vilfrid van Mor, Ginter Necer, Zinedin Zidan, Mišel Platini, Gerd Miler i Marko van Basten.

http://www.vesti-online.com/Sport/Fudbal/184129/Dzajic-u-idealnom-timu-EP-svih-vremena

Mare
December 3rd, 2011, 05:56
Impressive.

alchemist
December 3rd, 2011, 23:49
this issue has already been thrashed out and need not be commented on again here

ESPN 30 for 30 - Once Brothers

http://i2.listal.com/image/1869253/600full-once-brothers-poster.jpg

Drazen Petrovic and Vlade Divac were two friends who grew up together sharing the common bond of basketball. Together, they lifted the Yugoslavian National team to unimaginable heights.

After conquering Europe, they both went to America where they became the first two foreign players to attain NBA stardom. But with the fall of the Soviet Union on Christmas Day 1991, Yugoslavia split up.

A war broke out between Petrovic's Croatia and Divac's Serbia. Long buried ethnic tensions surfaced. And these two men, once brothers, were now on opposite sides of a deadly civil war.

As Petrovic and Divac continued to face each other on the basketball courts of the NBA, no words passed between the two. Then, on the fateful night of June 7, 1993, Drazen Petrovic was killed in an auto accident.

"Once Brothers" will tell the gripping tale of these two men, how circumstances beyond their control tore apart their friendship, and whether Divac has ever come to terms with the death of a friend before they had a chance to reconcile.

Personal Statement

Vlade Divac's Personal Statement

As a young basketball player growing up in Yugoslavia, it didn't take long to realize that I had a chance to be part of something special. I was 18 when I signed my first pro contract and was called upon to play for my national team.

By the late 1980's, a new generation of Yugoslavian talent had come together, and eventually we'd all make it to the NBA -- myself, Toni Kukoc, Dino Radja and the great Drazen Petrovic. Together we won the silver medal at the 1988 Olympics, followed by first-place finishes at the European and World Championships...it seemed no one could stop us.

Besides forming a great combination on the court, Drazen and I also shared a strong friendship. We thought we'd play forever, but powerful forces beyond our control - political and personal - kept us from realizing some of our dreams.

This is my journey to understand an enduring sense of loss - of my team, our shared future and the people I once considered my brothers.

Part I

cCC4FBNjgUc

Part II

JPj6M-wk40o

Part III

dzvNn27vMww

Part IV

GzrA-TbTUJM

alchemist
December 3rd, 2011, 23:50
ESPN 30 for 30 - Once Brothers

Part V

4u-A6b1dbtc

Part VI

8mtRJppzZbg

Part VII

64E2shp_5ro

Part VIII

3pB8kpq2agQ

---------------------------------

ESPN Sports Center - Vlade Divac on ESPN 30 for 30 "Once Brothers"

m9dRcG35YUA

----------------------------------

Movie Review: Once Brothers

A 30 For 30 worth watching.

by David Cassilo / @dcassilo

Before there was Yao Ming, Dirk Nowitzki and Manu Ginobili, there was Vlade Divac and Drazen Petrovic.

Those two teammates from the Yugoslavian national team paved the way for international players to play in the NBA.

http://www.slamonline.com/online/wp-content/uploads/2010/10/610x6-307x214.jpg

In the upcoming ESPN 30 For 30 documentary entitled Once Brothers, Drazen and Divac’s basketball success, close relationship and the eventual tragic death of Petrovic are all on full display.

Told through the eyes of Divac, the main focus is the relationship between himself and Petrovic. We follow the two players from the rise of their careers in Yugoslavia, to their early success in the NBA, to the war within their home country that tears them apart and to finally, the tragic death of Petrovic.

Mainly, this is Divac’s story about how he deals with all of these things, most particularly the division that comes between him (a Serbian) and all of the Croatians that were once his teammates on the Yugoslavian national team.

Accounts of these events are also provided by Toni Kukoc and Dino Radja, two Croatian born players who found success in the NBA and eventually were forced to end a friendship with Divac because of their homelands.

However, why this one of the best films so far in ESPN’s series is the many different stories it tells within the one documentary.

What makes this a must-see for any NBA fan is that within the main story is the story of how an international player adjusts to the NBA. Divac and his former Yugoslavian teammates express all of the obstacles that are in the way for a foreign-born player, including style of play, language and the lack of belief by others that they could actually cut it in the NBA.

Furthermore, the miraculous and tragic story of Petrovic’s journey is told. If you are unaware of just how good he was and could have been, this documentary is essential. Petrovic was on his way to becoming an NBA star and the impact his death had on both those who knew him and everyone within his home country shows how important he was at the time of his horrific car accident.

The film is also full of former NBA stars who add a lot of insight to the stories of Divac and Petrovic, whether it be glowing accounts of Petrovic from former teammates Clyde Drexler, Kenny Anderson and Derrick Coleman or a highly entertaining sitdown between Divac and Magic Johnson.

Finally, from this documentary you are left with a sense of the type of person Divac is. A fun-loving, big-hearted character who was (and is) a perfect figure to be the face of international basketball.

While Divac might have been accused of a few flops during his NBA career, the documentary Once Brothers is definitely not one of them.

http://www.slamonline.com/online/nba/2010/10/movie-review-once-brothers/

milos
December 3rd, 2011, 23:54
What a great man Vlade Divac is.

Mare
December 4th, 2011, 02:52
What a great man Vlade Divac is.
Agreed, a class act all the way. :thmbup:

alchemist
December 5th, 2011, 02:54
04. 12. 2011. 22:20h | Kurir
Đorđević: Dražen mi zapretio, pa sam ga ispsovao!

Košarkaška legenda Aleksandar Đorđević rekao je da zbog Dražena Petrovića nije igrao za reprezentaciju Jugoslavije na Evropskom prvenstvu 1989. godine u Zagrebu.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-10-30/189422_istambuldjordjevic_f.jpg?ver=1323033710

Nije dao na sebe - Aleksandar Đorđević

"Tada je između Cibone i Partizana vladalo veliko rivalstvo. Posle završene utakmice u kojoj je zagrebačka ekipa pobedila, prolazeći pored mene, Dražen je rekao: Ti, mali, zapamti kada ćeš u reprezentaciju. Na to sam ga pošteno ispsovao i bio sam veoma drzak i bezobrazan. Jednostavno, nisam dao na sebe", kazao je Đorđević za hrvatski 'Maks'.

"Sale nacionale“ se posle toga zaista nije našao na spisku selektora Dušana Ivkovića za EP u glavnom gradu Hrvatske.

"Tri dana pre nego što će se objaviti spisak od 16 reprezentativaca selektor Ivković je izjavio da najbolje razigravam igrače. Sačuvao sam taj novinski članak. Međutim, za mene nije bilo mesta. Bilo mi je žao, jer sam dve godine pre toga sa 10 koševa u drugom poluvremenu uticao da osvojimo bronzanu medalju na EP u Atini".

Saša Đorđević, danas trener Benetona, istakao je da nije više ljut na Dudu Ivkovića.

"Kad sad trenerski gledam na tu ekipu, shvatam da je u njoj sve imalo smisla. Uz braću Petrović i Zdovca, bilo je bolje da tim razigrava Zoran Radović, a ne ja, koji sam bio napadački orijentisan", zaključio je Đorđević za 'Maks'.

http://www.vesti-online.com/Sport/Kosarka/184788/Dordevic-Drazen-mi-zapretio-pa-sam-ga-ispsovao

alchemist
December 5th, 2011, 23:05
Mexico 1968 - Yugoslavia vs USSR 13-11

gphZo81hQO4

alchemist
December 6th, 2011, 23:00
111. derbi / Partizan - Crvena Zvezda 2:1 [20.09.1998.]

Partizan - C. zvezda 2:1 - 111. derbi

Sudija: Delević

Stadion JNA - Gledalaca: 25000

Partizan: Damjanac, Rašović, Savić, Krstajić, Trobok, Ivić(Pažin), Ilić, Stojanoski, Bjeković(Gerasimovski), Đ. Tomić, Stojisavljević(Kežman). Trener: Tumbaković

C. zvezda: Jevrić, Dudić, Bjegović, Adilson, Ljubojević, Bunjevčević, Škorić, Gojković, Drulić(Mićić), Aćimović, Ognjenović(Pantelić). Trener: Kosanović

Strelci: 1:0 Đ. Tomić 27', 1:1 Ljubojević 70', 2:1 Kežman 87'

b8vcY-CG87I

------------------------------

Crvena Zvezda - Željezničar 2:2 / p.4:3 (1990.)

Fudbalsko prvenstvo Jugoslavije 1989/90
21. kolo
25.2.1990. Marakana
Beograd Srbija
0:1 Zoran Slišković
1:1 Vladan Lukić
1:2 Nikola Nikić
2:2 Darko Pančev

Sn6kTWz6xoU

alchemist
December 7th, 2011, 23:19
Lična karta
Savo Milošević

http://www.pulsonline.rs/data/images/2010-12-08/2222_savo-milosevic-foto16-blic-aleksandar-dimitrijevic_ph.jpg?ver=1291839524

Savo Milošević

Ukratko

Ime i prezime: Savo Milošević
Rođendan: 02. 09. 1973.
Porodica: supruga Vesna, deca Nikola (13), Isidora (10) i Boris (3)
Karijera: Podrinje iz Janje, Partizan, Aston Vila, Saragosa, Parma Espanjol, Selta, Osasuna, Rubin. Rekorder državne reprezentacije: odigrao 102 utakmice, dao 37 golova
Zanimanje: fudbaler

Mini biografija:

Dobro sam, penzionerski! Penzija mi sad stvarno prija, kaže za sebe Savo Milošević, čovek koji ni po čemu ne liči na penzionera. Naprotiv, izgleda toliko dobro da bi se mnogi sa njim rado menjali. Ostvario je san o kome mnogi maštaju. Da bude mlad, uspešan, da ima pare i da ne mora više da radi. Status penzionera je stekao posle sedamnaest godina izuzetno uspešne internacionalne karijere fudbalera.

Biografija Savo Milošević

I pak, u rubriku „zanimanje“:

-I dalje pišem profesionalni fudbaler – kaže sa osmehom i nastavlja:– Počeo sam da razmišljam o penziji godinu-dve pre nego što sam otišao, jer tad si prisiljen da razmišljaš o tome zbog „potrošnje materijala“. Vrhunski sport je surov, ljudski organizam nije dizajniran za takve napore. Zato mnogi igrači ne mogu da se izbore, jer nemaju pravo na grešku i na odmor. Sada ću da se posvetim nezavršenoj priči iz mog života, završiću neki fakultet. Ne zanima me diploma da bih njome mahao, nego da bi mi koristila u poslu. Ostaću u fudbalu i biću penzioner-student. Zanimljiv paradoks. Nemam potrebu da u 36. godini počinjem od nule. Materijalno sam obezbeđen. Ono što znam i čemu sam ceo život posvetio je fudbal. To je materija u kojoj čak i ako ima neko bolji od mene, daj bože da ih ima, da ih ima sto, ja ću znati o čemu oni pričaju.

Fudbal je počeo da igra u sedmoj godini, što je tada bilo neobično rano.

– Fudbal je moj život od kada znam za sebe. Teren mi je bio na sto metara od kuće i na raspustu smo po ceo dan bili tamo. U školi sam bio đak generacije, imao sam predispozicije da budem dobar i dalje, ali vrhunski sport i školovanje nisu mogli zajedno. Poreklom sam iz malog mesta u Bosni i teško je bilo pretpostaviti da mogu doći do nekih visina. Međutim, kada sam u 13. godini dobio poziv za kadetsku reprezentaciju Jugoslavije, mogao sam da nazrem da za mene ima neke šanse. Razredna mi nije verovala da sam dobio poziv. Mislila je da je to razlog za izostanak od sedam dana iz škole. Posle je bila stvarno srećna, jer se retko dešava da nekoga znate, a da bude pozvan da predstavlja državu. Mene su u opštini Bijeljina i okolini svi znali kao dečka koji mnogo dobro udara po lopti i nisu bili iznenađeni kad sam otišao u Beograd.

Tvrda glava

– Kao klincu zadojenom „grobarskom“ pričom najveći san mi je bio da zaigram za Partizan. U Beograd sam došao u petnaestoj godini, a moj cilj se ispunio mnogo brže nego što sam u najluđim snovima sanjao. Napuštanje roditeljskog doma je najveća prome-na u životu koju sam imao. Igrao sam po-sle toga u četiri zemlje, u osam ra-z-ličitih klubova, sa različitim menta-litetima. Nijedna promena nije bila ni blizu kao ta. Iz Bosne doći kao dete u Beograd, bez bilo kog poznanstva, bilo je veliko iskušenje. Pomoglo mi je kućno i školsko vaspitanje da sačuvam zdrav razum i ostanem čvrsto na zemlji. Vodio sam se svojim motivima, nisam se osvrtao na ljude oko sebe. Potpisao sam stipendijski ugovor sa Partizanom i to je bilo više nego dovoljno za nekog od petnaest godina. Da sam imao više, ne bi bilo dobro. Uspeo sam zahvaljujući tvrdoglavosti, istrajnosti, disciplini, posvećenosti. Tvrdoglavost mi se i obila o glavu, ali to je mizerno u odnosu na ono što mi je donela. Vaspitan sam patrijarhalno, da ništa ne pada s neba tek tako, da za sve moraš da se izboriš poštenim radom i svojim znojem. To sam naučio i to me i danas prati. Sve što znam naučio sam u kući, osim dve stvari: da nađem prijatelje i da me novac ne promeni. Njega nismo imali toliko da bih u kući naučio kako se nositi sa velikim sumama.

Sindrom provincije

– Svi dečaci iz odeljenja, pa i ja, bili smo zaljubljeni u Anu. Borili smo se za njenu ljubav kroz celu osnovnu školu. Uspeo sam da je osvojim u osmom razredu, ali pošto sam ubrzo otišao bilo je to teško održati. U Beogradu sam toliko bio opsednut fudbalom da nisam mnogo razmišljao o devojkama, niti mnogo vremena provodio po kafićima i diskotekama. Veze su se dešavale po inerciji, nisam razmišljao o osobinama koje me privlače. Nisam dozvoljavao da bilo šta negativno utiče na fudbal, pa tako nisam ni imao mnogo veza. Ne znam da li su se devojke više trudile oko mene, ili ja oko njih? Hajde da kažemo da mene nije bilo lako osvojiti. Nisam baš lagan. Prvu ozbiljnu vezu pre braka imao sam sa Marijanom Pešterac, novinarkom Studija B. Sve druge nisu vredne pomena. Motiv mi je bio da uspem u fudbalu i da se ne vratim kući kao poražen. To je poznati sindrom ljudi koji dođu iz provincije i ne žele da se vrate kao gubitnici. To može da se podvuče kao kompleks, ili sujeta, ali ako ste već otišli iz svog sela ne bi trebalo da se vratite kao poraženi. Ti motivi su bili dovoljno jaki da potisnu sve ostalo. Čak i tad kad sam bio u ozbiljnoj vezi nisam dozvolio da to na mene utiče. Tri godine provedene u prvoj ekipi Partizana bile su moja odskočna daska. Imao sam desetak ponuda u tom momentu.

Supruga Vesna

http://www.pulsonline.rs/data/images/2010-12-08/2212_savo-milosevic-foto10-blicpuls-privatne-slike_af.jpg?ver=1291818112

– Kad sam raskinuo sa Marijanom, rekao sam sebi: „E, dobro! Ovo je trajalo godinu i po dana, sad ću malo da odmorim od veza, ne zanima me ništa ozbiljno.“ Obično kad nešto rešite čvrsto onaj gore misli drugačije, tako da sam vrlo brzo upoznao Vesnu i tu se završava moja priča u vezi sa devojkama, vezama i čudima. Danas, posle 14 godina, koliko se znamo, i 13 godina braka ne verujem da će tu biti promena. Istog momenta kad sam je upoznao znao sam da je ona ta. Posle dva dana sam rekao (imam svedoke) da ću je oženiti. Njoj to nisam rekao, nisam je ni pitao da se uda za mene. I danas mi to nabija na nos. Meni je bilo tako prirodno, nisam osećao da treba da joj bilo šta kažem. Zabavljali smo se godinu dana kada sam potpisao ugovor za Aston Vilu i rekao joj da pakuje stvari i da idemo. Ona je rekla: „OK, ali moji roditelji neće to tako da progutaju“, pa smo se verili. Nisam je pitao ni da se verimo. Iz ove perspektive mi je žao, mada je shvatila, sada me zna i ne zamera mi. Ne volim reči. Potrošene su, nemaju težinu. Volim delima da pokažem šta mislim i šta osećam. Mi muškarci mislimo da mi odlučujemo, a to nema veze sa životom. Jedina istina je da svaka žena zna načine na koje može da kontroliše svog muža. Moj jedini problem je što žene imaju potrebu da menjaju muškarca po nekom svom kalupu, da bi posle nekoliko godina napravile nešto što im se ne dopada. Žene su disciplinovanije, odgovornije, savesnije od muškaraca. Ne dopada mi se „moderna“ žena koja se izjednačava sa muškarcima. Meni je to glupo; ako ste već tako dobre, zašto hoćete da se izjednačite sa nama?

Ovacije i vređanje

http://www.pulsonline.rs/data/images/2010-12-08/2199_savo-milosevic-foto03-blic-marko-metlas_ahf.jpg?ver=1291839570

Kako izgleda biti u koži fudbale-ra koji u presudnom momentu po-stigne gol, ili promaši, objašnjava čovek koji je kroz te situacije mnogo puta prošao:

– U tim momentima sam razmišljao da se te stvari dešavaju jer sam ih zaslužio. Nastojao sam da budem čvrsto na zemlji, jer sport ima pobedničke dane i one koji to nisu. Malo me je nerviralo što nas u trenucima trijumfa, postizanja golova i pobeda okolina i novinari dižu do neslućenih granica, da bi nas prvom lošom prilikom sačekali i bacili pod noge. Trudio sam se da ne slavim previše kad smo pobeđivali, a i da ne klonem duhom kad dođu loši periodi. Uloži se previše fizičkog i psihičkog napora za pripremu, a onda na utakmici ne krene kako ste planirali. Umem da se kontrolišem, ali pre ili kasnije pukneš. Psovao sam na srpskom, a posle sam naučio i na španskom. Shvatam da to izuzetno ružno izgleda na ekranu, ali u nekim momentima je to nemoguće izbeći. Kao Srbin, doživeo sam od navijača ovacije i poštovanje, od klubova razumevanje za situaciju u državi. Nisam imao nijedan incident, ali sam imao administrativnih problema na granici zbog prezimena koje je bilo na svim poternicama. Odvajali su me na stranu, govoreći: „Sa vama ćemo polako.“ Imao sam mnogo problema sa navijačima Zvezde, najviše prozivki sam dobio baš ja. Ni danas ne znam zašto baš ja, jer u Partizanu je bilo i većih igrača. Iz ove perspektive shvatam da je za mene to bio dodatni motiv da im dokažem da vredim. Mislim na kritike koje dižu i daju najveći motiv, a ne prozivke i seljačka pljuvanja. Uvek ima pojedinaca koji nemaju meru i o njima ne vredi raspravljati.

Teret oca

Srbija je najbolja zemlja za život. Tako razmišlja nakon trinaest godina provedenih u Engleskoj, Španiji, Italiji i Rusiji.

– U svakoj zemlji si građanin drugog reda, stranac, bez obzira na to šta si tamo postigao. Na sreću, moja žena i ja isto razmišljamo o tome. Nisam znao šta nas čeka kad se vratimo, ali sam znao da neću tamo da ostanem i da posle tri gene-racije naša deca više ne budu Srbi. Nismo se pokajali. Kad smo ih po povratku u zemlju upisali u stranu školu, zatekao sam i Nikolu i Isidoru uplakane. „Što smo se uopšte vraćali, ako ćemo opet u stranu školu?“, pitali su. Mislim da nikad nisam bio srećniji u životu. Odmah smo ih ispisali i upisali u našu školu. Nikola trenira fudbal i neću vam više ništa reći. Ne pratim ga, ne zanima me. On je u obavezi da ide u školu. Moraće da bude tri puta bolji i jači od mene i moraće da prođe svoju priču. Moja deca će imati breme mog imena. Moraće da budu svesni da to što sam ja apsolutno ništa ne znači za njihov život, a u našim uslovima može im samo odmoći.

Znam ljude

http://www.pulsonline.rs/data/images/2010-12-08/2213_savo-milosevic-foto05-alo-marko-metlas_ahl.jpg?ver=1291818133

I danas kad pogledam lica ljudi čini mi se da kod 95 odsto mogu da izdeklamujem sve o njima na osnovu pokreta, pogleda, gestova, mimike. Ono što mislimo ne izlazi kroz usta nego kroz pokrete. Vremenom naučite da čitate signale. Taj dar mi je mnogo pomogao. Najgora stvar u fudbalu pored novca su ljudi privučeni novcem, a koji nemaju veze s fudbalom. Vrlo je bitno da znate koga imate preko puta. Ja izuzetno dobro prepoznajem ljude. Znam da su mi prijatelji oni koje sam imao kad nisam imao ništa. I danas su najbolji. Oni koji su došli posle, tu su iz interesa. Ne-mam toliko novca da više ne moram da razmišljam o njemu. Nijedna količina novca nije dovoljna ako o njemu ne razmišljate pravilno. Čovek mora da ima meru. Ne dozvoljavam mogućnost da me novac promeni ni 0,000 odsto. Problem je što se okolina promeni prema vama kada dođete u veći posed novca. Ne živim u zabludi da svi treba da me vole i da treba da im budem simpatičan. Voleo bih da me ljudi poštuju zato što sam nešto uradio savesno i pošteno. Nije mi problem ako sam nekome nesimpatičan, ne sviđa mu se kako pričam ili se oblačim.

Piše: Mirjana Jurčić

http://www.pulsonline.rs/licna-karta/98/savo-milosevic

alchemist
December 8th, 2011, 23:18
Они су стварали кошаркашку секцију: Слободан Јанковић ''Гуза''

Аутор redstarbelgrade.info


Кошаркашки клуб Црвена звезда имао је периоде у којима није освајао трофеје, али и та времена рађала су победнике и велике играче. Прави пример истинске легенде Црвене звезде је Слободан Јанковић ''Гуза'' - играч који је готово целу своју каријеру провео у црвено-белом дресу, оличење правог звездаша, београдског шмекера на терену и идола млађим генерацијама.

http://www.redstarbelgrade.info/images/1RSB-INFO/Kosarka/legende-kluba/boban-jankovic-legenda-kkcz.jpg

Јанковић је рођен 1963. у Лучанима. За Црвену звезду дебитовао је са 16 година и у свом најдражем дресу провео је пуних дванаест сезона. По квалитету Бобан је могао да се мери са највећим југословенским играчима свих времена (Петровићем, Кићановићем итд.), међутим у томе су га спречиле физичке предиспозиције, као и не баш сјајна радна етика, па и не чуди надимак који је добио још у млађим категоријама. Ипак, Јанковић је на интелигенцију и таленат досегао највеће кошаркашке висине. Његов тренер Влада Ђуровић, који га је тренирао две године у Панионису, споменуо је да није тренирао паметнијег играча.

За Црвену звезду одиграо је 326 утакмица и забележио 201 победу. Био је висок 202 цм и играо на позицији крила и био је прави ол раунд играч: поседовао је фантастичан шут, постизао кошеве из немогућих ситуација, а успут био и добар дефанзивац. Када је било потребно, знао је да изнуди или одглуми фаул; умео је да шутира тројке (које су тек уведене у његово време) и са осам-девет метара и да погоди, што је противнике доводило до лудила. Стално је био у разговору са судијом, бунио се, приговарао. Често је био превише нервозан на терену, што га је, нажалост, и коштало каријере.

Оно што га је разликовало је огромно срце, фајтерски дух и огромна жеља за победом и надигравањем. Никада пре борбе није признавао да је неко бољи, већ је то на паркету морао да потврди. Зато се и као млад играч изборио за улогу капитена поред искуснијих саиграча. О томе говоре и изјаве Слободана Николића и Неше Илића његових саиграча:

- Какав је то био човек и кошаркаш најбоље говори податак да је био најбољи математичар у Београду, говорио је перфектно енглески, а на паркету, иако млађи од Авдије, Дабића и осталих, убрзо је постао прави лидер. Поседовао је јак карактер, није признавао величине, у спортском, позитивном смислу. Био је рођени победник - сећа се Слободан Николић.

- Имао сам срећу да ми Бобан буде капитен, јер је он, као старији од нас, био узор мојој генерацији на паркету, али и ван њега. Био је комплетан тип и није заслужио овакву судбину. Све ове године проживљавали смо одређену тугу због њега - рекао је Илић.

http://www.redstarbelgrade.info/images/1RSB-INFO/Kosarka/legende-kluba/kk-crvena-zvezda-1989-90.jpg

Осамдесетих година тренер Звезде је био Ранко Жеравица, који је форсирао брзу кошарку са пуно шутева. Посебан тон тој игри давао је Јанковић шутевима из великих удаљености. Иако доста јаче, екипе Цибоне, Југопластике и Партизана имале су доста проблема са Црвеном звездом и често и губиле од црвено-белих.

Позната је и једна прича о опклади између Јанковића и досадашњег тренера ФК Партизан. Јанковић је веровао у победу против фаворизованих црно-белих који су у то време харали Европом (генерација Паспаљ, Дивац, Даниловић...). То се и десило, па је Вермезовић морао да испуни обећање и да Бобану 100 франака.

Данас можда несхватљиво професионалним спортистима, Бобан је за Звезду играо због велике љубави према клубу и кошарци. Због њега су читаве генерације долазиле на Мали Калемегдан и кренуле да тренирају у Црвеној звезди. Била је привилегија тренирати са њим, знао је да остане после тренинга и вежба ни мање ни више него слободна бацања. Одушевљени млађи саиграчи су са уживањем додавали лопту, а он као од шале везивао неколико серија са по 20 погодака. У случају да из неког разлога тренер млађих категорија не дође на тренинг, Јанковић је одрађивао тај посао са уживањем.

О његовој величини говори и поштовање и углед који је стекао код противничких навијача. Готово да нема кошаркашких навијача који могу да кажу нешто негативно о Слободану Јанковићу. На опроштају Саше Ђорђевића, тада већ у колицима, на крају утакмице Јанковић је добио дрес од Салета и овације пуне хале Гробара.

Своју каријеру је окончао на трагичан начин, у дресу грчког Паниониса. Из револта после фаула над Алвертисом против Панатинаикоса, како не би насрнуо на судију ударио је главом у конструкцију коша. Остао је парализован, а те ноћи када су се лекари борили за његов живот испред болнице је 6.000 Грка чекало и молило се за њиховог јунака.

Саиграч из Паниониса и играч који је касније направио добру НБА каријеру, Пи Џеј Браун, рекао је да када Бобан има своје вече то није кошарка, већ вече Бобанове креације.

Паниониос је имао најбољи пар странаца: Пи-Џеј Браун и Бобан Јанковић.

- Читава Европа је причала о нама, најјефтинији и најбољи пар странаца. Једном приликом смо гостовали у Италији екипи Масађера, за коју је тада играо Дино Рађа. Постигао сам 41 поен и победили смо у Риму. Штампа је давала наслове "српски Лери Бирд", а све што сам им рекао било је: "Људи, ја сам само један Гуза који је играо баскет у Београду".

Бобан Јанковић преминуо је 28. јуна 2006. године од срчаног удара.

http://www.redstarbelgrade.info/rsb/feljton/4254-oni-su-stvarali-kosarkasku-sekciju-slobodan-jankovic-guza.html

alchemist
December 9th, 2011, 01:24
08. 12. 2011. 11:05h | Vestionline
Crvena zvezda obeležava 20 godina od Tokija

U četvrtak se navršava 20 godina od titule svetskog prvaka fudbalera Crvene zvezde.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-12-08/199185_pancev-najdoski_iff.jpg?ver=1323371066

Darko Pančev i Ilija Najdoski sa peharima evropskog i svetskog šampiona

Crveno-beli su u finalu Interkontinentalnog kupa u Tokiju savladali ekipu Kolo Kolo rezultatom 3:0. Golove za Zvezdu postigli su Vladimir Jugović u 19. i 59. i Darko Pančev u 72. minutu. Tim iz Ljutice Bogdana je na taj način krunisao sjajnu godinu u kojoj je postao i šampion Evrope pobedom nad Olimpikom iz Marselja posle penala.

U odnosu na meč iz Barija, Zvezda je igrala bez petorice prvotimaca sadašnjeg trenera Roberta Prosinečkog, koji je otišao u madridski Real, golmana Stevana Stojanovića, Dragiše Binića, Slobodana Marovića i Refika Šabanadžovića. Ekipu je posle Barija napustio i trener Ljupko Petrović koji je prešao na klupu Espanjola.

Za najboljeg igrača finalnog duela proglašen je Jugović koji je kao nagradu trebalo da primi automobil marke Tojota, ali ga nikada nije dobio. Interesantno je da su se svi igrači odrekli novčane naknade za učešće u Tojota kupu i tituli.

"Slava nam je važnija od novca", rekli su tada Zvezdini igrači.

Crvena zvezda: Milojević, Radinović, Vasilijević, Jugović, Belodedić, Najdoski, Stošić, Ratković, Pančev, Savićević, Mihajlović. Trener Vladica Popović.

ucE8HMK608c

--------------------------------------------

Džajić: Neka se ponovi Tokio

Dragan Džajić se u razgovoru za Sportal rado prisetio ovog uspeha, ali ga i ocenio kao teško ponovljivog.

http://www.vesti-online.com/data/images/2010-03-02/38959_dragan-dzajic-foto-tanjug_f.jpg?ver=1308677596

"Uvek je lepo prisetiti se te utakmice. Bio je to veliki uspeh našeg klupskog fudbala, koji se verovatno neće ponoviti.

Zbog toga je osvajanje te titule još draže. Iako je prošlo dvadeset godine, dobro se sećam svakog detalja i sadašnjim i budućim generacijama ostaje da pokušavaju da ostvare nešto slično. Ako pogledamo sadašnji odnos snaga, teško je očekivati da se to desi, ali je važno da se veruje u neki cilj. Klub bez ambicija nije klub. Mi smo tada imali odličan tim, a pre toga smo osvojili i evropsku titulu. Pobede u Bariju i Tokiju moraju da se pamte", rekao je Džajić koji je na korak od povratka u Zvezdu.

http://www.vesti-online.com/Sport/Fudbal/185629/Crvena-zvezda-obelezava-20-godina-od-Tokija

alchemist
December 9th, 2011, 21:08
09. 12. 2011. 10:33h | Kurir
Obradović: Život je divan!

Najtrofejniji košarkaški trener Evrope Željko Obradović odgovarao je na mnoga pitanja posetilaca Evroliginog sajta.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-12-09/199428_obradovic_f.jpg?ver=1323453656

Da li posle 20 godina u Evroligi još žudite za trofejima?

"Obožavam posao koji radim. Sve što sam osvojio u životu je produkt teškog rada. Naravno, suvišno je reći da su za to najzaslužniji igrači. U Panatinaikosu trenutno želimo da ostvarimo što uspešniju sezonu, a o budućnosti ćemo tek pričati", kaže Obradović.

Šta prvo pomislite kad se probudite s novim trofejom šampiona Evrope?

"Život je predivan! Ja sam tako srećan čovek".

Kako ste uspeli da zvezde Dijamantidisa i Jasikevičijusa prilagodite ekipi?

"Počastvovan sam što sarađujem s takvim ljudima, ali i sa ostatkom tima i mog štaba. Ključna stvar je što funkcionišemo kao tim".

Možete li da nam otkrijete kako se postaje tako dobar plejmejker kao što je Dijamantidis?

"Samo mogu da kažem da su svi veliki igrači sa kojima sam radio mnogo vremena provodili na individualnim treninzima".

Koje tri karakteristike treba da poseduje trener da bi bio vrhunski stručnjak?

"Najpre znanje, to je veoma važno. Drugo, poverenje svih saradnika i igrača i treće", strast i privrženost.

http://www.vesti-online.com/Sport/Kosarka/185901/Obradovic-Zivot-je-divan

alchemist
December 9th, 2011, 23:17
Zvezdine legende – Tihomir Ognjanov
Objavio Aleksandar 5. mart 2011. u Aleksandar, Blogovi, Fudbal, Najvažnije, Zvezdine legende

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/sr/9/96/Ognjanov_tihomir.jpg

http://cdn4.faniq.com/images/photos/photo_large/28/18001428-1258.jpg

Bata Ognjanov

Od nastanka kluba, od prve utakmice, prvog šampionata, crveno-beli dres nosilo je na stotine fudbalera, na klupi je promenjeno nebrojano mnogo trenera. Neki su prikazali manje, neki više, ali samo oni najbolji pisali su istoriju Crvene zvezde. Samo zbog onih najboljih, naši očevi su uživali gledajući utakmice, smišljali im pesme i nas učili da volimo pravi klub. Zbog njih smo i mi, koji danas bodrimo naš klub, a koji nismo imali prilike da ih gledamo, još više ponosni na to što smo Zvezdaši. Samo oni najbolji mogu se nazvati Zvezdinim legendama. Zbog toga, zaslužuju da se njihovo ime sa ponosom pominje, da se o njima sa poštovanjem govori, da nikada ne padnu u zaborav. Zbog svega što su uradili za naš klub, zaslužuju da im i na ovim stranicama bude posvećena naša pažnja. Biće priča o Zvezdinim zvezdama, majstorima, golgeterima, koji su obeležili istoriju našeg kluba i koji su svima dobro poznati, ali i o onima koji su na terenu imali druge zadatke, koji nisu ostali toliko upamćeni po svom znanju sa loptom, ali su jednostavno zbog svega što su dali klubu i njihovog učinka zaslužili da budu smatrani legendama kluba. Biće priče o obnavljanju kluba sredinom 20. veka, koji će od 1945. godine zvanično nositi ime Crvena zvezda. Takođe, čitaćete i o prvim trofejima i načinima koji su osvojeni, nezaboravnim utakmicama koje su igrane u velikoj ligi SFRJ, Evropskim takmičenjima, akterima istih. Ovo je priča o njima. Ovo su strane posvećene legendama Crvene zvezde.

Evo priče o Tihomiru Ognjanovu.

Tihomir Ognjanov je rođen 2. marta 1927. godine u Subotici. Za Radnički iz Subotice zaigrao je 1942. godine. Iste godine prešao je u subotičku Bačku. 1947. godine, kao vojnik, četiri meseca igrao je za Partizan. Za Spartak je nastupao šest meseci u sezoni 1948/1949. Od 1949-1953. bio je igrač Crvene zvezde, sa kojom osvaja dve titule šampiona Jugoslavije i dva nacionalna kupa. Ponovo nosi dres Spartaka od 1953. do 1961. godine. Za Crvenu zvezdu je odigrao 196 utakmica, postigao 73 gola. Za reprezentaciju je nastupio 28 puta, postigao 7 golova, u periodu od 1950-1956. godine. Preminuo je u Subotici, 2.7.2006.godine.

Tihomir Bata Ognjanov je čuveno desno krilo onog olimpijskog tima iz 1952. godine. Dribler, strelac, paker – nepredvidivi napadač. Lopta u njegovim nogama bila je sakrivena za protivničke odbrane.

- Ove priče sa nezaboravnim asovima počinjemo uglavnom od njihovih prvih fudbalskih koraka. Dozvolite da sa vama načinimo izuzetak. Neka to bude od zenita slave i popularnosti, ili možda malo ranije, od prve reprezentativne utakmice koju ste odigrali. Podsetimo: Bio je to susret Jugoslavija-Danska u Beogradu 28. maja 1950. godine. Rezultat: 5-1 za nas. Svakako da se sećate tog susreta.

- U svakom slučaju, s obzirom da je to bila, kako rekoste, moja prva reprezentativna utakmica. Kao mlad želeo sam da stojim u stavu mirno dok se intonira himna. Mislim da je to veličanstven momenat, koji svaki čovek može da poželi. Sutradan, trener Broćić, koji je bio trener reprezentacije, ocenio me sa devet i po. Kod njega, ko dobije devet, izvršio je sve moguće zadatke. A meni je dao i pola ocene više, tako da sam tih dana bio presrećan mlad fudbaler.

- Put vas je te 1950. godine odveo na Svetsko prvenstvo, koje se igralo u Braziliji. Prvi reprezentativni gol ste postigli 25. juna protiv Švajcarske. Rezultat 3-0 za nas. Niste odigrali više nijednu utakmicu. Zašto?

- Ja bih malo proširio ovo pitanje. Naime, bio sam standardni reprezentativac od 1950. Do 1954/55. godine. Učesnik sam dva svetska prvenstva, a na njima sam odigrao samo jednu utakmicu za državni tim. Imao sam nesreću i slobodno mogu reći da zbog toga nisam odigrao 50, već samo 29 utakmica za nacionalni tim. Prvo svetsko prvenstvo koje se igralo u Braziliji… U stvari, na prvoj utakmici švajcarski levi bek, umesto da pogodi loptu, pogodio je moje koleno. Čašica mi se razmrskala, stavili su mi gips i za mene je to svetsko prvenstvo bilo završeno.

- Međutim, tu utakmicu ste odgirali do kraja?

- Da, odigrao sam je do kraja. U to vreme, igrač se nije mogao zameniti, a doktor Obradović mi je bandažirao nogu i poslao me ponovo da igram. Ja sam sa tom slomljenom nogom ipak postigao jedan gol. Iz tih razloga sam pohvaljen i nagrađen od Fudbalskog saveza Jugoslavije. I nadalje… 1954. godine sam postao standardni reprezentativac, otišao na Svetsko prvenstvo, a tamo mi pukne prepona, pa je i to svetsko prvenstvo bilo završeno za mene.

- Samo jedna utakmica na dva svetska prvenstva?

- Da, samo jedna utakmica. To je bila velika nesreća za mladog čoveka, koji je tek ulazio u fudbalski svet.

- I tek sada dolazimo do onog zenita popularnosti, do Olimpijskog turnira u Finskoj 1952. godine, do čuvenog našeg tima. Da se podsetimo: igrali ste protiv Indije 10-1, dve utakmice protiv Sovjetskog saveza 5-5 i 3-1, Danske 5-3, Savezne Nemačke 3-1 i izgubili od Mađara u finalu 2-0. Izaberite utakmicu od ovih šest, koju nikada nećete zaboraviti.

- Pa u svakom slučaju to su dve utakmice protiv Sovjetskog Saveza, pre svega, moram da krenem od druge. Sovjetski Savez nije mogao da shvati da jedna tako mala Jugoslavija sa 20 miliona stanovnika pobedi veliku Rusiju, to je za njih bio pokolj, kako se to kaže.Pokušavali su svim sredstvima da nas onemoguće da ih pobedimo. Međutim, s obzirom da je ta reprezentacija Jugoslavije bila zlatna, tako je nazivana, imala je visoke kvalitete, i mi smo ih pobedili sasvim zasluženo. Ali prva utakmica zaslužuje mnogo više pažnje. Dvadeset minuta pre završetka, jugoslovenska reprezentacija vodi sa 5-1. Tri minuta pred kraj, vodimo 5-3. Ali dolazi katastrofa i u 90-om minutu primamo peti gol. Samim tim je utakmica ušla u istoriju jugoslovenskog fudbala i Olimpijade. Igrali smo produžetak i više nije bilo golova. Zato je igrana ta druga utakmica. Ja bih još nešto dodao: te se utakmice sećam i toga dana, zato što sam odigrao jednu briljantnu utakmicu, dao sam dva gola, i ne mogu zaboraviti reči novinara Trailovića, dopisnika Borbe u to vreme, koji je napisao da nije u životu video da desno krilo tako igra, kako je Bata igrao. Prema tome, postoji mnogo razloga da se setno sećam tih utakmica.

- Za državni tim rekosmo, odigrali ste 29 utakmica. Na kojoj je to bilo poslednji put?

- Poslednji put sam igrao protiv Škotske u Glazgovu, 21.11.1956. godine, kada smo izgubili sa 2-0. I dodao bih da nisam igrao kao krilo, već na mestu centarfora. Nisam igrao dobro i već na sledećem meču, protiv Engleske u Londonu me nije bilo u timu. To je bila turneja po Irskoj, Škotskoj i Engleskoj.

- Da li je taj olimpijski tim: Beara, Stanković, Crnković, Čajkovski, Horvat, Boškov, Ognjanov, Mitić, Vukas, Bobek, Zebec najbolji naš tim svih vremena?

- Malo je nezgodno što ste mi to pitanje postavili, jer izbegavam razgovore o tom timu, ali kad ste već pitali, reći ću vam da je to jedna od najboljih posleratnih reprezentacija. Moramo reći da smo imali reprezentaciju koja je bila četvrta na Svetskom prvenstvu, a da se ona uopšte ne spominje. Prema tome, ovo što se jugoslovenska reprezentacija iz 50-ih godina pominje, verovatno je izbacilo na površinu zbog visokih kvaliteta koje su njeni igrači imali.

- Pre nego što ste došli u Crvenu zvezdu, igrali ste za subotički Spartak. Ako se ne varamo, ni tu nije bio početak, nego u Bačkoj Palanci. Kada i kako?

- Ja bih Vas ispravio. Jeste da je Bačka, ali nije Palanka, već subotička Bačka.To je jedan od najstarijih naših klubova, osnovan još 1901. godine. Ja sam 1942. godine počeo kao prvotimac Fudbalskog kluba Radnički. Odatle sam prešao u Bačku, gde sam igrao do odlaska u Armiju. Tu nastupa pauza, s obzirom da sam nosio uniformu. Podatak koji se ne zna: ja sam sa Armijskog takmičenja 1947. godine, bio povučen u Partizan i nosio sam Partizanov dres četiri meseca.To mnogi ne znaju, pa sam i to želeo da naglasim.Po dolasku kući ponovo sam se vratio u subotičku Bačku, s tim što sam jedan kratak period od šest meseci oblačio Spartakov dres, a avgusta 1949. pristupio Crvenoj zvezdi.

- Spartak je bio prvoligaš od samog početka, od sezone 1946/47. Na kraju je zauzeo šesto mesto. Šta nam možete reći o tim posleratnim počecima Spartaka?

- Ne bih mogao tu nešto naročito reći, s obzirom da nisam bio član Spartaka u to vreme. Ali mogu reći nešto o Spartaku koji je bio šesti u sezoni 1954/1955. To je bila jedna zlatna generacija. Ni manje ni više, u Spartakovim redovima je bilo šest reprezentativaca: Glončak, Kopilović, Jakovetić, Palfi, Takač i ja. Ta generacija je postigla i najveći uspeh, zauzeli smo šesto mesto u našem prvenstvu.

- Rekoste da ste iz Spartaka prešli u Crvenu zvezdu. Zašto baš izabraste Zvezdu, kada ste nekoliko meseci bili u Partizanu?

- Ovo je duža priča. Naime, kao mali zanesenjak fudbalom, posećivao sam sve utakmice. I 1939. ili 1940. godine, ne mogu sada reći tačno, gostovala je Jugoslavija iz Beograda u Subotici. Gol je branio Ljuba Lovrić, tada već reprezentativac. Proslavio se na utakmici sa Englezima u Beogradu. On je bio moj ljubimac. Iz razloga što je držao loptu u jednoj šaci, ali kao što je drže rukometaši, na dole, znate. I samim tim, on mi je postao simpatičan i posle oslobođenja, čim se formirala Crvena zvezda, počeo sam da navijanjam za nju, jer je njen član bio Ljuba. To me opredelilo, a imao sam još jednu srećnu okolnost, da je 1949. igrala reprezentacija Vojvodine, a meni su pozajmili, odnosno postavili me u tu reprezentaciju. Igrali smo protiv Crvene zvezde, i tu me izgleda Kika Popović primetio i za pet do šest meseci sam postao član crveno-belih.

- Prvu šampionsku titulu sa Crvenom zvezdom ste osvojili 1951. godine. To je uostalom i prva titula Zvezde. Da podsetimo, odlučila je bolja gol razlika, jer je Dinamo imao isti broj bodova, kao i Zvezda.

- Pa to je opet, kako se kaže, istorija. Interesantna istorija. Ja ću sada potanko da Vam ispričam. Tri kola pre završetka prvenstva, 1951. godine, Dinamo sa pozitivnom gol-razlikom i sa pet bodova bio je ispred Zvezde(tada je svaka pobeda vredela 2, a remi 1 bod, prim. aut.). Da bude veća nesreća, Zvezda u ta tri kola ima za protivnike Partizan, Hajduk i sam Dinamo, usred Zagreba. I šta se događa. Događa se da Sarajevo pobeđuje Dinamo usred Zagreba sa 3-1, a Zvezda pobedjuje Hajduka sa 1-0. Sledeće nedelje igraju Zvezda i Dinamo u Zagrebu. Zvezda pobeđuje sa 2-1. Naredna utakmica: Dinamo igra u subotu u Beogradu sa BSK-om 2-2. Znači, Zvezda je trebalo u sutrašnjoj utakmici da pobedi Partizan sa 2-0 i u tom slučaju je gol-razlika je 0,013 celih. Možete zamisliti u kakvoj situaciji smo se nalazili. A slučajno da primimo gol, rezultat je morao biti 4-1, a znali smo da je veoma teško Partizana pobediti sa 4-1. Dogodilo se ono što nam je najviše odgovaralo, pobedili smo sa 2-0 i po prvi put osvojili prvenstvo – 1951. godine.

- Da li se sećate ko je dao golove?

- Dali su Tomašević i Živanović. Obojica su već pokojni.

- Koliko ste odigrali zvaničnih utakmica u dresu Zvezde?

- Po mojoj dokumentaciji, a ja verujem da je ona tačna, odigrao sam 196 utakmica.

- Svaki fudbaler ima utakmicu karijere. Koja je to bila Vaša utakmica u crveno-belom dresu?

- Bilo ih je više koje bih mogao spomenuti. Međutim, ja ću se opredeliti za jednu utakmicu iz 1949. godine. Igrati u finalu Kupa za mene je bila velika čast. Da bude još veća čast i uspomena, ja sam postigao i jedan gol. Crvena zvezda je pobedila Naša krila sa 3-2 i ne mogu nikada zaboraviti taj trenutak kada sam uzeo u ruke Kup Maršala Tita i nosio ga atletskom stazom stadiona JNA.

- Tihomir Bata Ognjanov se seća utakmica iz perioda kada je bio aktivan igrač. Da nastavimo razgovor od trenutka kada ste se ponovo iz Beograda vratili u Suboticu i zaigrali za Spartak još jednom. Zašto?

- To je bilo 1953. godine. Ja sam u prolećnoj sezoni, aprila meseca, teško povređen u Novom Sadu. I ležeći tako u svom stanu, pojavili su se Spartakovi predstavnici i pokušali da me vrbuju, da dođem u Suboticu. Ja sam bio kategoričan, rekao da ne želim da dođem, jer mi je u Crvenoj zvezdi odlično i da nema potrebe da menjam klub, ne znajući da ću kroz pola sata promeniti svoju odluku. Naime, doktor Aca Obradović, kao lekar, a ujedno i stručni rukovodilac Crvene zvezde, posetio me u mom stanu. Između ostalog, kažem da su me pre njega posetili subotički rukovodioci i pokušali da me vrbuju za Spartak. One je na to meni rekao: „Pa ja bih razmislio o tome.“ A ja njemu kažem: „Šta da razmišljam?“ Kaže: „Zvezda dovodi dva velika krila.“ Pitam ga: „Koja su ta dva krila?“ On je odgovorio: „Rudinski iz Spartaka i Veselinov iz Kikinde“. Ja sam mu na to kazao: „Ako si ti mene sa njima uporedio, ja od ovog momenta više nisam član Fudbalskog kluba Crvena zvezda.”

I odmah sam poručio ljudima iz Spartaka da dodju da okončamo pregovore, i ja sam se vratio u Suboticu. Moram tu još da naglasim da je Zvezda pokušavala da me smiri i da me odvrati od takve odluke, medjutim, ja sam malo po prirodi tvrdoglav – pa sam i u tom slucaju bio tvrdoglav i došao kuci. To je bio razlog.
- Da vas iz tog perioda podsetimo na jedan susret protiv Partizana na stadionu JNA, na čudan gol koji ste postigli. Uostalom, ispričajte to sami.

- Pa koliko je čudan… Ali mislim da je jos lepši gest učinio Stjepan Bobek. Naime, o čemu se radi. Spartak je postigao gol i vodili smo sa 1:0. Normalno Partizan je bio favorit, imao je rasne fudbalere, vršili su atak na naš gol, tako da smo svi bili zbunjeni u šesnaestercu. Video sam da se golman Stojanović opustio i da je izašao negde na oko 20 metara ispred svog gola. Ja sam čekao momenat da naš golman Glončak deganžira loptu, da je meni doturi. Imao sam sreću. Iz poluokreta ne gledajući gde se nalazi golman Stojanović sa 50 metara sam ga lobovao i uspeo da pogodim gol. Svi Partizanovi fudbaleri su dotrčali do sudije i tražili da poništi gol, smatrajući da sam bio na njihovoj polovini, u ofsajd poziciji. Na to je došao Bobek do sudije i rekao mu : „Bata nije u ofsajdu, gol je regularan“. Tako je Spartak poveo sa 2:0. No to nije bio konačan rezultat, Partizan je uspeo da izjednači pa je na kraju bilo 2:2.

- Kada i kako ste završili fudbalsku karijeru?

- Mogu reći da sam je lepo završio. Oproštajna utakmica je odigrana 5-og marta 1961. godine izmedju Spartaka i Crvene zvezde. To je bio kraj moje fudbalske karijere i to u 35-oj godini. Mislim da sam mogao još nešto malo da igram, ali stanje u subotičkom Spartaku bilo je vrlo nezdravo, tako da sam se povukao i mislim da je dobro što sam to uradio.

- Po vama ko je igrač generacije kojoj ste pripadali i zbog čega?

- Pa mislim da je na ovo pitanje vrlo teško odgovoriti – s obzirom da je ta generacija imala rasne fudbalere, pa nismo mogli izdvojiti jednog da kažemo da je baš on bio najbolji. Jer, setimo se recimo: Čajkovskog, Beare, Bobeka, Mitića, Zebeca. To su po mom shvatanju bili rasni i klasni fudbaleri. Medjutim, u anketi koju je Sport svojevremeno sproveo, ja sam ipak dao glas za Rajka Mitića. Imao je nešto što mnogi fudbaleri nisu imali, a ni danas nemaju. Veliki radijus kretanja, divne udarce desnom nogom, požrtvovanje, odličan udarac glavom. Dao sam mu prednost ispred Bobeka, iako to nije velika prednost.

- Jugoslovenska škola fudbala u vaše vreme odlikovala se i igrom preko krila. Tvorci te škole, ako se slažete, bili ste vi i Branko Zebec. U čemu se to sastojalo?

- Ne bih mogao reći da je to bila neka posebna škola. To bi se moglo pripisati sistemu koji smo u to vreme igrali. Bio je to takozvani četvorougao: dve polutke i dva halfa. Takozvani „dublve“ sistem. Automatski su oni stvarali mogućnost da krilo ima prostor za igru. Jer u to vreme smo imali samo beka za protivnika. Ko je bio brz, tehničar, dribler, on je za tili čas pobegao svom protivniku, stvorio se ispred gola, stvarao gužve, davao golove i tako dalje. Medjutim, danas je nešto sasvim drugo, danas kada trener postavi 4-4-2, tu je opšti krkljanac i nemoguće je da krilo igra kao što je igralo nekada. Smatram da zato i nema lepote u sadašnjem fudbalu, zbog toga što su treneri na odredjeni način ugušili svakog talentovanog fudbalera, jer kažu: „Lopta može da prodje, ali igrač ne“. Znači danas je vrlo teško biti atraktivan fudbaler.

- Bilo bi zanimljivo da čujemo neku vašu interesantnu priču sa ili van fudbalskog terena koja je vezana za ovu igru. Možda neku anegdotu.

- Pa, ja nisam neki Bog zna šta kakav štoser, da se tako izrazim. Ali ispičaću vam nešto. Vraćali smo se sa Svetskog prvenstva iz Brazilije. Ja sam imao gips na nozi i nisam mogao da vučem svoje tašne i torbe, pa su mi ostale u avionu. U stvari, ostala mi je samo jedna aktn-tašna. Doviknem Mindi Jovanoviću: „Minda. ‘leba Ti donesi mi tašku iz aviona“. Posle toga skoro godinu dana kada bi se našli u sastavu reprezentacije ili na ulici i slično, većina fudbalera državnog tima me pozdravljala: „Zdravo tašno, kako si taška?“

Razgovor sa Tihomirom Ognjanovim je preuzet iz knjige Svetislava Vukovića „Asovi YU fudbala“, u izdanju Naučne knjige, Beograd, 1990. godine.

http://www.mojacrvenazvezda.net/4090/2011/03/05/4090/

alchemist
December 10th, 2011, 23:45
Pobeda Jugoslavije nad Španijom na SP u Italiji (26.06.1990)

Emisija nakon osmine finala Svetskog prvenstva u fudbalu: Španija - Jugoslavija 1-2
na snimku: Ivica Osim, Milojko Pantić, Faruk Hadžibegić, Milorad Đurković, Dragan Stojković Piksi, Petar Lazović
26.06.1990.
Verona, Italija / Beograd, Srbija, SFRJ

vBm3mMqxsjY

alchemist
December 11th, 2011, 23:19
Apoel F.C. - Crvena Zvezda 2:2 (2008.)

Apoel - Crvena Zvezda 2:2
ΑΠΟΕΛ - Ερυθρός Αστέρας 2:2
APOEL F.C. - Red Star 2:2
2008/09 UEFA Europa League
Second qualifying round, First leg
14.8.2008. GSP Stadium ~15.000
Nikozija Kipar, Nicosia Cyprus
0:1 Edgar Bruno da Silva 9'
1:1 Joost Broerse 34'
2:1 Marcin Żewłakow 47'
2:2 Igor Burzanović 62'

wSMKlDTS3BY

---------------------------------

Crvena Zvezda - Sloboda Tuzla 2:1 (1985.)

Fudbalsko prvenstvo Jugoslavije 1985/86
10. kolo
Crvena Zvezda - Sloboda Tuzla 2:1
9.10.1985. Marakana ~20.000
Beograd Srbija
1:0 Marko Elsner 42'
1:1 Asmir Mehanović 70'
2:1 Mitar Mrkela 73'

y5fQX522OcM

a couple nice goals scored

alchemist
December 12th, 2011, 22:27
Tajfun u Maksimiru: Dinamo - Partizan 3-4, 24.10.1982.

Tokom postojanja Prve savezne lige u fudbalu, odigrano je mnoštvo izuzetnih utakmica, a posebno između članova "velike četvorke" jugoslovenskog fudbala. Čast svima, ali ipak su Partizan, Hajduk, Crvena zvezda i Dinamo bili najveći magnet za gledaoce, a utakmice između ova četiri kluba ulazile su u antologiju jugoslovenskog fudbala. Jedna od tih utakmica biće tema ovog posta.

http://1.bp.blogspot.com/-2N_6d5St35E/UwDIRUVumaI/AAAAAAAAOpc/d5i1EfuWl7A/s1600/Radanovi%C4%87+i+Je%C5%A1i%C4%87.jpg

Ješić i Radanović u borbi sa Kranjčarom

U sezonu 1982/83 zagrebački Dinamo je ušao kao najveći favorit za osvajanje još jedne titule prvaka. Još jedne, jer je prethodne 1981/82 ovaj klub suvereno vladao jugoslovenskim fudbalom. Dugo su zagrebački "modri" čekali na taj uspeh, čitavih 25 godina. U tih četvrt veka imali su veliki broj izuzetnih fudbalera, ali nikako nisu uspevali da dođu do titule prvaka. Indikativan je podatak da je Dinamo klub sa najviše osvojenih drugih mesta u tadašnjoj ligi - čak jedanaest puta je klub iz Maksimira morao da se zadovolji vicešampionskom titulom. A onda je na klupu Dinama seo Ćiro Blažević i sklopio šampionski mozaik. Naravno, ne bi to uspeo bez izuzetnih igrača kao što su bili sjajni centarhalf Zajec, organizator igre Mlinarić, napadači Kranjčar i Cerin, napadač Deverić...

Partizan je te iste 1982/83 bio samo kandidat iz senke, klub koji se oporavljao od petogodišnje krize, najveće u istoriji. Ipak, posle prve trećine šampionata, bilo je jasno da će beogradski "crno-beli" biti jedina ekipa koja će moći da se suprotstavi Dinamu u borbi za titulu prvaka Jugoslavije. Miloš Milutinović je napravio poletnu i napadačku ekipu, predvođenu Vukotićem ali i iskusnim Stojkovićem, Ješićem, Klinčarskim i Trifunovićem, a te sezone su bukvalno "eksplodirali" Mance i Živković.

Posle jedanaest kola u novom šampionatu, poredak na tabeli bio je sledeći:

http://4.bp.blogspot.com/-UnUYr7PsVaY/UwC4IimgH_I/AAAAAAAAOoY/Fn-Ed_aBb40/s1600/captured.jpg

Partizan je do tada zabeležio sedam pobeda, jedan remi i dva poraza, i to 1-3 u Sarajevu, jedan od golova primljen posle očiglednog ofsajda, i posebno bolnih 0-5 u Skoplju od Vardara. Ipak, već u narednom kolu Partizan je istim rezultatom 5-0 savladao Vojvodinu u Beogradu.

Došao je 24. oktobar 1982, dan velikog derbija, duel dve najbolje ekipe, sudar dva izuzetna trenera. Domaćin Ćiro Blažević, veliki motivator, i Miloš Milutinović, trener koji je gajio fudbal kakav je i on sam igrao kao fudbaler - lepršav i napadački. Na Maksimiru se okupilo preko 50.000 gledalaca. Tih meseci, kao nikada do tada, ceo Zagreb je živeo za svoj klub. Ni Partizan nije bio bez podrške - tradicionalno se na donjem delu istoka okupilo nekoliko hiljada "grobara".

Partizan je već na startu iznenadio svoje navijače, pojavivši se u novoj kombinaciji sportske opreme, u sada već legendarnom belom dresu "Sporta" sa crnom poprečnom štraftom. Novi dres je izgleda bio taličan, pa je Partizan već u trećem minutu poveo sa 1-0, golom Mancea, koji je po zemlji plasirao jednu loptu pored Marjana Vlaka.

http://2.bp.blogspot.com/-j5UCuUqvSqE/UwC7CwkxoEI/AAAAAAAAOok/bG9tZFDqfvE/s1600/Mance+dinamo.jpg

S tim rezultatom se otišlo na poluvreme. Očekivala se "tvrda" utakmica u nastavku. Partizan je u svlačionici ostavio novu garnituru dresova i u drugi deo izašao u čisto belim dresovima. Ali ono što je usledilo, bila je najlepša propaganda fudbala i možda i najbolja utakmica u istoriji okršaja Partizana i Dinama. Najpre je Dinamo izjednačio već u 47. minutu - Bošnjak je centrirao sa desne strane, posle šuta Kranjčara golman Partizana Stojić samo kratko odbija loptu do rezerviste Dinama Arnautovića i to je izjednačenje.

Partizan nastavlja da šokira Maksimir, uprkos očekivanjima da će pokleknuti posle primljenog gola. Samo tri minuta kasnije Moca Vukotić fenomenalno šalje loptu Živkoviću koji protrčava desnom stranom terena i upućuje centaršut u srce šesnaesterca gde loptu dočekuje Dragan Mance koji se "poklanja" i šalje loptu u dalji ugao, Partizan vodi 2-1! Minut pedeseti. Slika Dragana Mancea, uhvaćenog u momentu dok trči ka Partizanovim navijačima da proslavi gol, ušla je u istoriju.

http://3.bp.blogspot.com/-YWdZL8nqa6s/UwDAUSuNewI/AAAAAAAAOo4/cbuhzeGNmDQ/s1600/Mance+scores%252C+Din+Zg+-+Partizan+3-4%252C+1982.jpg

http://3.bp.blogspot.com/-681ICyn4rp8/UwDIecBOBmI/AAAAAAAAOpk/aCV2_JUdwsM/s1600/%C5%BDivkovi%C4%87+i+Mance+vs+dinamo.jpg

Triler se nastavlja - opet posle samo tri minuta. Dinamo dolazi do novog izjednačenja skoro na isti način kao i prilikom gola Arnautovića. Ovog puta centaršut je usledio sa leve strane, Arnautović je sačekao loptu i glavom šutirao, Ranko Stojić opet pravi identičnu grešku i odbija loptu na peterac gde je sačekuje Deverić i zakucava u mrežu za 2-2!

Razvija se prava bitka na terenu. Partizan ni tada ne posustaje. Do novog gola Partizana nije se dugo čekalo, ovog puta malo duže od tri minuta - čitavih pet. Taj gol Partizana je možda i najlepši gol Momčila Vukotića u karijeri, i kao da je neko odozgo režirao situaciju da to bude i 100. gol Vukotića u prvenstvenim utakmicama u dresu Partizana! Samo nedelju dana ranije, kao što je opisano u knjizi "Moca" autora Jove Vukovića, Vukotić je promašio penal protiv Olimpije. Nije mu se dalo da tada postigne 100. gol. Valjda je i Bog nagradio Vukotića da u istoriju uđe remek-delom. Slobodan udarac sa leve strane izveo je Aca Trifunović. Moca, stari lisac, iskusno se i na brzinu prišunjao do ivice šesnaesterca, prihvatio loptu od Ace Trifunovića. Velimir Zajec, sjajni centarhalf Dinama i reprezentativac, kreće u blok. Moca sklanja loptu u desnu stranu, "lomi kičmu Zajecu" i plasira loptu pod prečku Dinamovog gola. Šut sličan onom golu Moreire u derbiju iz februara 2009. godine. To je 3-2 za Partizan!

Publika na Maksimiru prisustvuje fenomenalnoj utakmici , navijači Partizana uživaju i ne veruju, a brojni ljubitelji fudbala putem radio-prenosa svedoče neverovatnoj goleadi u Zagrebu. Ostali mečevi padaju u senku, samo se čeka neko novo uključenje sa Maksimira i novi gol...

...A novi gol je pao opet posle samo tri minuta od prethodnog. Korner Trifunovića sa desne strane, iz drugog plana utrčava Zvonko Živković i povećava na 4-2 za Partizan! Sve što je Dinamo uspeo do kraja je da smanji na 3-4 golom Kranjčara sa penala.

http://2.bp.blogspot.com/-BMeFIP088N0/UwDFjpSB9XI/AAAAAAAAOpQ/ZeVQvKzI09k/s1600/captured.jpg

Ovom pobedom, Partizan je definitivno pokazao da je sazreo za borbu za šampionsku titulu, a beogradski mediji ne skrivaju ushićenje neverovatnom utakmicom u Zagrebu. Naslov u "Politici Ekspres" - "Partizan kao tajfun" najbolje odslikava kako je Partizan igrao tog 24. oktobra 1982.

http://2.bp.blogspot.com/-t6x3dpxik8s/UwDMf__UtBI/AAAAAAAAOpw/CvNaNemnesM/s1600/captured.jpg

Partizan po prvi put te sezone dolazi na prvo mesto, na njemu se zajedno sa Dinamom smenjuje do kraja sezone, ali "crno-beli" su izdržali do kraja i osvojili devetu titulu prvaka! Dinamo je pred kraj prvenstvene trke posustao i završio na trećem mestu, u samom finišu šampionata u borbu za prvo mesto se umešao Hajduk, ali je pehar na kraju zasluženo otišao u Humsku ulicu.

Kao zanimljivost koja bi danas našla mesto u rubrikama tipa "Verovali ili ne", treba istaći podatak da je dva duela Partizana i Dinama u prvenstvu te 1982/83 pratilo ukupno 140.000 gledalaca! U Zagrebu 50.000 i u Beogradu 90.000, kada je igrano na stadionu C.zvezde!

Bila je ovo priča o možda i najboljem duelu Partizana i Dinama u jugoslovenskoj Prvoj ligi. Snimak svih golova sa ove utakmice možete pogledati na sledećem linku:

3TrkqXGaI1A

* Autor teksta: Aleksandar Pavlović

http://crno-bela-nostalgija.blogspot.com.au/2014/02/tajfun-u-maksimiru-dinamo-partizan-3-4.html

alchemist
December 13th, 2011, 23:09
Sve što smo želeli sve što smo hteli

ekaifZKxDnY

alchemist
December 14th, 2011, 23:05
Vlade Divac on Entertainment Tonight (1991)

g1suqYf6GzA

------------------------------

Vlade Divac Highlights vs. Los Angeles Lakers 2004 - 10 assists - Best passing center ever

Q6xa_Pldz8c

Nibble
December 14th, 2011, 23:47
NGHCkVRBb6g

Second goal can't be topped.

alchemist
December 15th, 2011, 23:06
15. 12. 2011. 15:59h | Vestionline
Pomen Harisu Brkiću

U četvrtak, 15. decembra, navršava se 11 godina od tragične smrti košarkaša Partizana Harisa Brkića.

http://www.vesti-online.com/data/images/2010-12-15/117021_haris_if.jpg?ver=1323981017

Brkić je odigrao ukupno 294 zvanične utakmice i postigao je 3.740 koševa za klub iz Humske. Te sezone, 2000. godine, u crno-belom dresu odigrao je još samo tri zvanične utakmice pre kobnog 15. decembra.

Prve košarkaške korake napravio je u sarajevskoj Bosni sa deset godina. U Partizan je došao 1992. godine. Posle pozajmice čačanskom Borcu, od sezone 1993/1994. nastupao je za prvi tim Partizana. Narednih sezona sa velikim uspehom igrao je za tim iz Humske, sa kojim je osvojio tri titule prvaka države i tri nacionalna Kupa. U sezoni 1997/1998. sa crno-belima je nastupao na Fajnal foru Evrolige u Barseloni.

Sa mladom reprezentacijom SR Jugoslavije osvojio je bronzanu medalju na Evropskom prvenstvu u Turskoj 1996. godine, a bio je i povremeni član seniorskog državnog tima.

U sezoni 1999/2000. igrao je u podgoričkoj Budućnosti, sa kojom je osvojio još jednu titulu prvaka Jugoslavije. Krajem 2000. godine ponovo se vratio u Partizan.

U znak sećanja na Harisa Brkića, klubovi za koje je nastupao, Bosna, Borac, Budućnost i Partizan svakog leta organizuju memorijalni turnir.

http://www.vesti-online.com/Sport/Kosarka/187487/Pomen-Harisu-Brkicu

alchemist
December 16th, 2011, 23:42
Mustafa Hasanagić

http://2.bp.blogspot.com/-vU9pAbFM3R8/TnXpEmJ6J_I/AAAAAAAABuM/XHNk_qstxqo/s1600/Mustafa+Hasanagic.jpg

http://2.bp.blogspot.com/-9fnGQl06yps/TnXoweomsVI/AAAAAAAABuE/bEKG7dOW4Gw/s1600/hasanagic+hajduk.jpg

http://2.bp.blogspot.com/-7VOfI4kI-j0/TnXo3khVrpI/AAAAAAAABuI/Hdk_aPJUIEs/s1600/Hasanagic+gol.jpg

http://1.bp.blogspot.com/-bStjSv-FFdw/TnXpMtmPY6I/AAAAAAAABuQ/NNZ27TYEY74/s1600/Mustafa+Hasanagic+vs+hajduk.jpg

http://3.bp.blogspot.com/-q1cOKUtonMM/TnXqMWmewJI/AAAAAAAABuc/tKFswn3ld1o/s1600/Mustafa+Hasanagic+ofk.jpg

Rođen 20/04/1941
Mesto u timu Napadač
Utakmica za reprezentaciju 5
Golova za reprezentaciju -
Debitovao 07/11/1965
Igrao u klubovima FK FAP (Priboj),
FK Partizan (Beograd),
Servette (Sui),
La Chaux-de-Fonds (Sui)

Rođen 20. aprila 1941. u Priboju na Limu.

Hasanagić je u Partizan došao 1961. godine iz FK FAP iz Priboja na Limu i u Partizanu je proveo narednih devet godina svoje profesionalne fudbalske karijere. Za Partizan je odigrao 104 prvenstvenih utakmica i postigao 55 golova.

Sa Partizanom Hasanagić je osvojio dve titule šampiona Jugoslavije i to u sezonama 1962/63 i 1964/65. Sa ekipom Partizana je ostvario i svoj najveći uspeh, igrao je u finalu Kupu šampiona 1966. godine u Briselu protiv Real Madrida iz Madrida.

Posle Partizana, 1969. godine Hasanagić nalazi angažman u Švajcarskoj u Ženevi gde se na godinu dana pridružuje Serventi, a već sledeće sezone odlazi u FC La Chaux-de-Fonds iz istoimenog grada u Švajcarskoj. Tu i završava svoju aktivnu igračku karijeru, mada je još igrao i u Siriji gde je bio igrač-trener.

Za najbolju selekciju Jugoslavije, Hasanagić je odigrao pet utakmica. Debi je imao 7. novembra 1965. godine na kvalifikacionoj utakmici za svetsko prvenstvo protiv Norveške u Beogradu. Jugoslavija je odigrala nerešeno 1:1. Oproštaj od reprezentacije, Hasanagić je imao 3. maja 1967. godine na utakmici, u kvalifikacijama za evropsko prvenstvo 1968 u Italiji, protiv Nemačke u Beogradu. Jugoslavija je ovu utakmicu pobedila sa 1:0.

Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
1970-71 La Chaux-de-Fonds SUI 1 24 5
1969-70 Servette SUI 1 ? ?
1968-69 FK Partizan Beograd YUG 1 1 1
1967-68 FK Partizan Beograd YUG 1 12 6
1966-67 FK Partizan Beograd YUG 1 26 18
1965-66 FK Partizan Beograd YUG 1 23 14
1964-65 FK Partizan Beograd YUG 1 20 13
1963-64 FK Partizan Beograd YUG 1 9 0
1962-63 FK Partizan Beograd YUG 1 12 4
1961-62 FK Partizan Beograd YUG 1 1 0
Career Totals: 128 61

Utakmice reprezentacije Jugoslavije u kojima je nastupao :

KSP 07.11.1965 Jugoslavija - Norveška 1-1 (0-1)
PU 01.06.1966 Jugoslavija - Bugarska 0-2 (0-1)
PU 18.09.1966 Jugoslavija - SSSR 1-2 (0-2)
PU 23.04.1967 Mađarska - Jugoslavija 1-0 (1-0)
KEP 03.05.1967 Jugoslavija - Nemačka SR 1-0 (0-0)

http://reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1084&Itemid=12

GlKjGcACuR4

41. derbi / Partizan - C.zvezda 1:0 [22.10.1967.]

2DmPPoi_XaI

08.11.1965 Partizan-Werder 3-0 KES

У једној од историјских победа српских клубова на интернационалој сцени, стрелци су били Фахрудин Јусуфи, Мустафа Xасанагић и Јосип Пирмајер.

OxGwU7XHtsg

alchemist
December 18th, 2011, 04:26
18/06/2007
Ranko ŽERAVICA (2007 Class)

http://www.mojacrvenazvezda.net/wp-content/uploads/2011/08/ranko_zeravica4.jpg

http://novomilosevo.devbin.org/photo/sl_ranko_zeravica1_b.jpg

Born on 17th November 1929, in Novo Milosevo, Serbia
Nationality: Serbian

Enshrined as a coach in the FIBA Hall of Fame on 12th September 2007

Clubs:

Partizan Belgrade: 1971-1974
F.C. Barcelona: 1974-1976
Partizan Belgrade: 1976-1978
KK Pula: 1978-1980
Red Star Belgrade: 1980-1986
CAI Zaragoza: 1987-1989
Irge Desio: 1989-1990
Filodoro Napoli (7 games): 1990-1991
Conservas Daroca: 1990-1991
Slobodna Dalmacija: 1991-1992 (until October 1991)
Onyx Caserta (25 games): 1993-1994
Partizan Belgrade: 1995-1996
Red Star Belgrade: 1997-1998 (until October 1997)
CAI Zaragoza: 2002-2003 (sports director + head coach from 25th February to 19th March 2003)

Club Highlights:

Champion of the 1978 European Radijov Korac Cup
Champion of the 1996 Yugoslavian League

National Team Highlights:

Head coach of the Yugoslavian National Team in 3 Olympic Games (Mexico 1968, Munich 1972 and Moscow 1980)
3 World Championships (Montevideo 1967, Ljubljana 1970 and Colombia 1982)
3 European Championships (Finland 1967, Italy 1969 and Germany 1971)
Olympic Gold medalist in Moscow 1980
World Champion in Ljubljana 1970
Olympic Silver medalist in Mexico 1968
Silver medalist in the 1967 Montevideo World Championship
Bronze medalist in the 1982 Colombia World Championship
2 times Silver medalist in the European Championships: Italy 1969 and Germany 1971

http://www.halloffame.fiba.com/pages/eng/hof/indu/coac/2007/p/lid_17884_newsid/19996/bio.html

8dibmu-jfVw

alchemist
December 18th, 2011, 23:03
Zelimir Obradovic

Xy9sg63kFMg

Serb
December 19th, 2011, 16:24
this was a great EURO2000 website, I used to read the player profiles all the timse back in the day:

http://news.bbc.co.uk/2/hi/euro2000/teams/yugoslavia/squad/default.stm

alchemist
December 19th, 2011, 22:26
19. новембар 2008.
Zoran Slavnić / Зоран Славнић
Izvori: glas-javnosti.co.yu i tvorac-grada.com

Vragolan i Ekscentrični genije

http://2.bp.blogspot.com/_Dk58qQ0DDyE/SSRoJLfbrMI/AAAAAAAAADY/8x1QUAlQJ8k/s320/legenda_ZoranSlavnic3.gif

Jedan mališan sa Dorćola (deo Beograda) je u ranom detinjstvu obožavao moka-tortu. Nestašni Dorćolac uvek je obožavao sport, šalu, ali i moka tortu, po kojoj je dobio nadimak i po njemu postao čuven širom planete. Odrastao u Ulici cara Lazara (danas Pariska). Išao u osnovnu školu "Braća Ribar" sa današnjim kumom i predsednikom KSS Draganom Kapičićem i Goranom Rakočevićem, ocem aktuelnog reprezentativca Igora Rakočevića. U tom periodu zavoleo je košarku, a prethodno je trenirao fudbal, boks... Završio je i Višu ekonomsku školu. Danas je redovan "inventar" kafića "Pevac", a samo nekoliko ulica dalje nalazi se i kafe "Galerija" u vlasništvu Dragana Kapičića.

Kada bi pisali univerzalnu košarkašku enciklopediju, pod slovom »P«, kao objašnjenje za »plejmejker«, trebalo bi da stoji slika Zorana Moke Slavnića. Bio je dirigent igre kakvog Zvezda i reprezentacija nikada nisu imale, ni pre ni posle godina u kojima je bio centralna figura i najveća zvezda crveno-belih.

Imao je neodoljivu harizmu i urođenu dovitljivost, ali i nestašnu prirodu koja mu je ponekad donosila probleme, ali je iz nje i crpeo ideje za nepredvidiva rešenja u igri. Kao i većina dece koja su rođena u blizini Malog Kalemegdana (1949), bio je kao magnetom privučen na terene ispod drevnih zidina. Mnogi su ga savetovali da se zbog male visine (izrastao samo do 181,5 cm) posveti nekom drugom sportu, a gotovo svaki mu je išao od ruke. Uvek je voleo da tera inat, bio je najjači kada su mu govorili da nešto ne može ili ne sme da uradi. Naravno da je nastavio sa košarkom, njegov veliki talenat je u najfiniji dijamant izbrušio poznati Zvezdin učitelj mladih Zdravko Kubat.

U Zvezdi je igrao 14 godina, potom i u španskom Huventudu, Šibenci, italijanskoj Kazerti, čak i ljutom rivalu Partizanu. Ipak, svi se Moke sećaju u crveno-belom dresu. Sa omiljenim klubom je osvojio dve titule, tri Kupa SFRJ i Kup Kupova Evrope. Na finalnom turniru Kupa u Nišu 1973. proglašen je za najboljeg igrača i kao nagradu dobio televizor u boji. Kažu da je tih nekoliko dana igrao košarku koja se ne može opisati rečima. Ljudi su jednostavno gledali, uživali i divili se velikom majstoru.

U reprezentaciji je takođe briljirao. Za 177 nastupa (a mogao je i više da Ranko Žeravica, baš u njegovom slučaju, nije pogrešio u selekciji) osvojio je pregršt medalja. Osvojio je pet zlatnih medalja: olimpijsku 1980, svetsku 1978. i tri evropske - 1973, 1975. i 1977. godine. Ima i olimpijsko (1976) i svetsko srebro (1974), kao i bronzu sa EP 1979. godine. Generaciju romantičara činili su osim Moke i Krešimir Ćosić, Dražen Dalipagić, Dragan Kapičić, Dragan Kićanović, Mirza Delibašić, Rajko Žižić. Najveća je legenda Crvene zvezde, čiji je dres nosio 14 godina (1963 - 1977), sa kojom je osvojio nacionalnu titulu i dva kupa, kao i Kup kupova, 1974. godine (prvi međunarodni klupski trofej naše košarke). Kasnije je igrao i za Huventud, Šibenku, Kazertu i Partizan, a Španci su ga častili nadimkom "ekscentrični genije". Karakter vođe nije mu dao mira, trenerski posao je bio logičan rezultat nemirnog duha i gladi za avanturama. Vodio je Šibenku, Partizan, Malagu, Jugoplastiku, Zvezdu, Dafni, Iraklis, Bamberg i pre tri godine beogradski Atlas, na poziv tim-menadžera i velikog prijatelja Dražena Dalipagića. Tri godine je bio, kako su ga nazvali, "dežurni kritičar", a na nedavnoj sednici Stručnog saveta Dušan Vujošević je preduhitrio Praju i predložio ga za prvog selektora Srbije. Izabran je jednoglasno!

Njegova biografija ne bi mogla da stane ni u poveću knjigu, bio bi to film iz nekoliko nastavaka, mnogi ga smatraju za nejneobičniju figuru našeg sporta. Možda ga je najbolje opisao pokojni velikan profesor Aleksandar Nikolić: 'Moka je bio fantastičan talenat, a život i košarka su za njega uvek bili samo igra.' Kasnije Slavnić nije zaboravio uslugu koju je jugoslovenskoj košarci učinio sledeći selektor Mirko Novosel pozivanjem čigrastog plejmejkera među "plave": " Novosel je najbolji trener naše košarke svih vremena".

Za Slavnića su govorili da je najveći vragolan naše košarke. Momak sa beogradske kaldrme nikada nije bio konformista, uvek je govorio šta mu je na duši. Otuda su mu kačili i etiketu buntovnika, ali se uglavnom ispostavljalo da je bio u pravu. Ludačku želju da postane selektor nacionalnog tima nije mogao da sakrije. Tako je pre godinu i po dana, kada je Svetislav Pešić odbio selektorsku ulogu poručio: "Pešić je patriota. Ali, nemački!" Pred Mundobasket u Japanu izvinio se Japancima za sve što će reprezentacija SCG da pruži u Aziji. Ispali smo u osmini finala. Dok je njegova Crvena zvezda tonula početkom veka, nisu ga pitali za savet, iako ima 17 pobeda u "večitom derbiju" nad Partizanom. Imao je lakonsko objašnjenje: "Ako Zvezda može bez Slavnića, može i on bez Zvezde". Oženjen je Jelenom (drugi brak), od koje traži samo tri stvari: da ga mazi, da ga pazi i da izgleda lepo.

...Daljim, letimičnim pregledom "Zlatne košarke" uočio sam naslov "Velike tajne Montrealske svlačionice", pa budući da mi Moka 5-6 godina ranije nije hteo ništa o tome da kaže, otvorio sam 272. stranicu te knjige, i evo prepisa najinteresantnijih delova:

"Utakmica odluke za plasman u polufinale bio je susret sa Talijanima... Za Jugoslovene je krenulo loše od početka... Alarm na klupi Jugoslovena zazvonio je kada su "azzurri" stvorili prednost od 12 koševa, 24:12!... Svi u redovima Jugoslovena bili su indisponirani, centri Jelovac i Ćosić bez koša... Na poluvremenu nevjerovatnih "minus 16", u svlačionicu se išlo rezultatom 57:41 za Italiju.

Šta se tih desetak minuta događalo u svlačionici Jugoslovena, nikad se nije saznalo! Novosel je rekao, da čim su došli u svlačionicu, lupnuo vratima, kazavši: "Naređujem presing. Moramopoginuti za pobjedu. Presing, presing. Bacajte se po parketu, poginite, ali dobijte utakmicu. Da, ovu utakmicu možemo dobiti. Mo-že-mo!!!

Bilo je priča, istina nikad službeno potvrđenih, da je glavnu riječ u svlačionici, poslije kratkoga "govora" Novosela, vodio Zoran Slavnić. Da je bilo onih poznatih "balada o psu i majci", vikanja, udaranja o stolice, da je tih desetak minuta moral plavih narastao "do ludila"! I, što je to učinio, što je to rekao Zoran Slavnić? Nakon utakmice rekao je samo: "To što sam u svlačionici u poluvremenu kazao, nikad nitko od igrača nije kazao, ja to nikad nisam ni pomislio da ću kazati, a siguran sam da to nikad više u karijeri neću ponoviti. I nema šanse da ikad kažem pred novinarima te rečenice, koje sam izgovorio sebi, suigračima, stručnom vodstvu!"

Dalje u "Zlatnoj knjizi" piše: "Nepunih pola minuta kod voćstva Talijana 87:86 Talijani slave. Smeši im se polufinale. Novosel zove time - out. Dogovor je glasio: Talijani će sigurno misliti da će poslednju loptu pucati Kićanović ili Dalipagić, ili da će Slavnić spustiti loptu "na Ćosića", ali neka napad završi - Moka Slavnić!

Lopta dolazi do Slavnića, Marzorati ga gleda, ne pada mu na pamet "čačkati" po lopti, da velemajstor Moka ne bi iznudio faul, dva bacanja. Sekunde cure, lopta dolazi do Kićanovića a on, okružen trojicom Talijana, vraća loptu Slavniću. Još dve sekunde do kraja, Slavnićev okret i šut - Koooš! Konačnih 88:87 za Jugoslaviju! Zoran Slavnić je odveo Jugoslaviju u polufinale Olimpijskih igara u Montrealu!...

http://3.bp.blogspot.com/_Dk58qQ0DDyE/SSRrF2BBYFI/AAAAAAAAADg/nwfUIAlXZVA/s400/legende_MOSKVA_XXII_OI_zlato.jpg

XXII Olimpijske igre - Moskva 1980.

JUGOSLAVIJA - OSVAJAČ ZLATNE OLIPMIJSKE MEDALJE

4. Andro KNEGO, 24 godine (2,06 m). Klub: Cibona (Zagreb). Rep: 123 meča.
5. Dragan KIĆANOVIĆ, 27 godina (1,93 m). Klub: Partizan (Beograd). Rep: 176 mečeva.
6. Rajko ŽIŽIĆ, 25 godina (2,10 m). Klub: OKK Beograd. Reprezentacija: 141 meč.
7. Mihovil NAKIĆ, 25 godina (2,03 m). Klub: Cibona (Zagreb). Reprezentacija: 67 mečeva.
8. Željko JERKOV, 26 godina (2,08 m). Klub: Jugoplastika (Split). Rep: 157 mečeva.
9. Branko SKROČE, 25 godina (1,95 m). Klub: Zadar (Zadar). Rep: 71 meč.
10. Zoran SLAVNIĆ, 31 godina (1,81 m). klub: Šibenka (Šibenik). Rep: 161 meč.
11. Krešimir ĆOSIĆ, 32 godine (2,10 m). Klub: Cibona (Zagreb). Rep: 284 meča.
12. Ratko RADOVANOVIĆ, 24 godine (2,10 m). Klub: Bosna (Sarajevo). Rep: 133 meča.
13. Duje KRSTULOVIĆ, 26 godina (2,03 m). Klub: Jugoplastika (Split). Rep: 86 mečeva.
14. Dražen DALIPAGIĆ, 29 godina (1,97 m). Klub: Partizan (Beograd). Rep: 177 mečeva.
15. Mirza DELIBAŠIĆ, 26 godina (1,98 m). Klub: Bosna (Sarajevo). Rep: 148 mečeva.

Posle igračke karijere upustio se u trenerske vode. Vodio je Partizan, Zvezdu, Šibenku, Huventud, nemački Bamberg, beogradskog Atlasa čiji je tim-menadžer Slavnićev saigrač iz slavnih dana i veliki prijetelj Dražen Dalipagić. Kratko je bio I selector reprezentacije.

…Vođenje igre u sportu u sportskim igrama, obično se prepušta određenim igračima, pogotovu u košarci. U košarci to su plejmejkeri, u fudbalu su to polutke, u odbojci je to dizač, tehničar. Vođenje igre na samom terenu je jako bitno za vrhunske rezultate, i jako je bitno ko će biti i kakav će biti taj čovek…

…Jednostavno, da pređem na stvar. Sigurno će se pominjati dominacija Rusa do 1972.godine u Evropi, jer do tada nismo mogli pronaći vrstu gre koja njima neće odgovarati. O tome Vam mogu reći kao najvažnje to da je dolaskom Mirka Novosela na mesto glavnog trenera reprezentacije Jugoslavije i od tada promenom filozofije naše košarke došlo do desetogodišnje dominacije Jugoslavije nad Rusima, upravo samo zbog promene načina ili stila igre.A ja sam, moja malenkost, imao tu čast da budem odabran od od strane Mirka Novosela, da budem kreator te igre.

I ja mislim, i znam, kao i mnogi drugi, da se vođe, lideri rađaju. Ali, mogu i da se stvaraju, uz pomoć trenera, kada im treneri daju (ne)oganičenu slobodu u realizaciji njihove kreativnosti.

Dakle, iz ovoga možete zaključiti da po meni, vođe – plejmejkeri u košarci, dele se na one kreativne i na one druge – VKV radnike. I u tome se i razlikuju…

…Otprilike, Ti si kod Novosela u potpunosti iskazao svoju igračku ličnost i igračku filozofiju?

Nisam se ja kod Novosela iskazao. Kad sam ja kod Novosela došao u reprezentaciju imao sam 24 godine i četiri titule sa Crvenom Zvezdom! Ja sam tada samo dobio jednu šansu da dam doprinos košarkaškoj reprezentaciji Jugoslavije, tako da se mora reći da sam ja svojim pogledom na košarku odgovarao Mirku Novoselu, što se pokazalo kao dobro, na moju veliku sreću…

Izvor: oks.org.yu

http://trojkalegende.blogspot.com.au/2008/11/zoran-slavni.html

-----------------------------------------

[B]Sampion Evrope [1977] Jugoslavija - CCCP 74:61

Ličge 1977 (Belgija) Prvenstvo Evrope

Rezultati plavih:
Španija - Jugoslavija 76:79
Finska - Jugoslavija 80:88
Belgija - Jugoslavija 83:111
Jugoslavija - Holandija 111:75
Jugoslavija - ČSSR 103:111
Italija - Jugoslavija 69:88
Jugoslavija - SSSR 74:61

Plasman:
1. Jugoslavija
2. SSSR
3. ČSSR

B6UXr5A-Pcs

alchemist
December 20th, 2011, 23:03
Partizan - Sloboda Tuzla 5:2 [29.05.1988.]

Prvenstvo Jugoslavije - sezona 1987/88

XZLIoSqCi70

alchemist
December 20th, 2011, 23:41
20. 12. 2011. 13:42h | Beta
Štern, Novicki i Karlajl odali počast Stojakoviću

Komesar NBA lige Dejvid Štern rekao je da će Predrag Stojaković ostati upamćen kao jedan od najboljih šutera u američkoj profesionalnoj košarkaškoj ligi, dok je žaljenje zbog njegovog povlačenja izrazio i Dirk Novicki.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-12-20/202170_pejadraft_f.jpg?ver=1324411467

Stojaković i Štern na NBA draftu 1999. godine

"Peđina zaostavština ne odnosi se samo na jedan tim. On će ostati upamćen kao jedan od najboljih šutera u istoriji NBA. Njegovi uspesi su proizvod neumornog rada i neutažive želje da bude najbolji u tome što radi", rekao je Štern.

Stojaković je kasno sinoć objavio da prekida igračku karijeru zbog povreda.

Nekadašnji srpski reprezentativac tri puta je učestvovao na Ol star susretima, dva puta je pobeđivao na takmičenju u brzom šutiranju trojki, osvojio je jednu titulu, a nalazi se na četvrtom mestu večne liste po broju ubačenih šuteva za tri poena.

"Peđin učinak, međutim, proteže se daleko dalje od dobrog šuta za tri poena i te titule koju je konačno osvojio prošle sezone sa Dalasom. On je bio jedan od igrača iz inostranstva koji su upoznali NBA sa ostatkom sveta i inspirisao hiljade navijača da počnu da igraju košarku", rekao je komesar lige.

Stojaković je prešao u Dalas tokom prošle sezone u transferu koji ga je spasao sedenja na klupit Toronta. On je bio jedan od ključnih igrača u finalu Zapadne konferencije, kada su Maveriksi u četiri utakmice "počistili" branioca titule, LA Lejkerse.

http://sportal.rs/uploads/tinymce/2011/jul4/novicki.jpg

Prva zvezda Dalasa i jedan od najboljih košarkaša sveta Novicki rano jutros je objavio na Tviteru svoju poruku Stojakoviću.

"Reci da to nije istina, Peđa. Jedan od najboljih saigrača ikad, a pomogao nam je i da osvojimo taj prsten", napisao je Novicki.

Trener Dalasa Rik Karlajl rekao je koliki je udeo imao Stojaković u osvajanju NBA titule.

"Peđa nam je spasao sezonu. Imati igrača koji je takva pretnja zaista nam je mnogo značilo", rekao je Karlajl.

Stojaković se odlučio na povlačenje zbog stalnih povreda.

"Kada počnete da se više borite protiv svog tela nego što se pripremate za utakmicu, vreme je da shvatite gde ste... Uvek sam voleo košarku i uvek sam gajio veliko poštovanje prema njoj i znam da je sada pravo vreme da se povučem. Davno sam sebi obećao da ću to učiniti ako mi srce i telo nisu potpuno posvećeni", naveo je Stojaković.

http://www.vesti-online.com/Sport/Kosarka/188762/Stern-Novicki-i-Karlajl-odali-pocast-Stojakovicu

------------------------------------------

23. 12. 2011. 18:18h | Vestionline
Sakramento povlači Peđin broj 16!

NBA klub Sakramento Kings odlučio je da iz upotrebe povuče broj 16 koji je u najslavnijim danima te ekipe nosio Predrag Stojaković, koji se pre nekoliko dana završio košarkašku karijeru, prenose američki mediji!

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-01-28/126487_stojakovic_f.jpg?ver=1324647117

Sakremento Kingi dižu Peđin dres u galeriju pored Divčevog

Amerikanci tim gestom stavljaju do znanja koliko poštuju svoje legendarne sportiste, a na ovaj način se Sakramento Kings zahvaljuje Peđi Stojakoviću.

Prethodno, Kingsi su iz upotrebe povukli i dres sa brojem 21, koji je svojevremeno nosio Vlade Divac.

Predrag Stojaković je dres Sakramento Kingsa nosio osam sezona, od 1998. do 2006. godine, a najveći domet ekipa je u tom periodu imala 2002. godine kada je igrala u nezaboravnom finalu Zapadne konferencije, kada su Los Anđeles Lejkersi slavili u sedam utakmica - 4:3.

Stojaković je tada bio član nezaboravne petorke Vilijams, Kristi, Stojaković, Veber, Divac. Iz te generacije, povučen je i dres sa brojem 4, koji je nosio Kris Veber.

http://www.vesti-online.com/Sport/Kosarka/189619/Sakramento-povlaci-Pedin-broj-16

alchemist
December 21st, 2011, 23:05
Vlade Divac u Zagrebu na premijeri filma "ONCE BROTHERS" - 2011

iTk1DSIvYnY

alchemist
December 22nd, 2011, 23:11
1984 Olympic Men's Team Handball final

Final minutes of the gold medal match between Yugoslavia and West Germany

VGS9_gMEPVw

Serb
December 23rd, 2011, 16:32
Vladimir Jugovic video by youtube legend sekurarattu:

ILntKYE8XDY

Serb
December 23rd, 2011, 16:37
Alch, zoric, Krle, Ugljesa or whoever, can you tell me against what team was the last goal scored in the Jugovic video? I think it's a foreign team.

Krle
December 23rd, 2011, 16:42
Colo Colo.

Serb
December 23rd, 2011, 17:19
thanks, their jersey's look like Valencia's.

Red_Bandit
December 23rd, 2011, 18:57
Alch, zoric, Krle, Ugljesa or whoever, can you tell me against what team was the last goal scored in the Jugovic video? I think it's a foreign team.

:howler::howler::howler:

+1
:thumbsup:

alchemist
December 24th, 2011, 00:23
Sex, droga i Bodiroga

h9p-KQx06Ew

Prljavi inspektor blaza i kljunovi - "Dule Savic"

lZWNnmSt0T4

alchemist
December 24th, 2011, 00:41
Lična karta
Vladimir Grbić - Vanja

http://www.pulsonline.rs/data/images/2010-12-06/1723_oskar-popularnosti-foto21-nenad-milosevic_ph.jpg?ver=1291827093

Vladimir Grbić - Vanja

Ukratko

Ime i prezime: Vladimir Grbić
Nadimak: Vanja
Rođendan: 14. 12. 1970.
Porodica: supruga Sara, ćerke Ina i Una, mama, brat Nikola s porodicom i brat Dragan
Karijera: punih 18 godina profesionalac, osvojio skoro sve što može da se osvoji u klupskoj odbojci, za 16 godina karijere u reprezentaciji doneo je našoj odbojci ono što je najsvetlije
Zanimanje: sportista, odbojkaš

Mini biografija:

Posle 18 godina briljantne sportske karijere, sjaj medalja i ukus pobeda zamenili su rad s mladima u sportu i ljubav prema ćerkama. Mašta da s njima obuče kimono i da zajedno iz publike bodre mamu na prvenstvu u karateu

Biografija Vladimir Grbić - Vanja

http://www.pulsonline.rs/data/images/2010-12-08/2229_vanja-grbic-foto02-zoran-loncarevic_af.jpg?ver=1291823564

Ponosan sam na svoju karijeru, ali je ne doživljavam tako bitnom i sjajnom kao što su radost, osmeh, suze i nerviranje ljudi koji su godinama navijali, koji su se noću budili da budu uz ekrane i gledaju nas. To je moj najveći uspeh. Nakon Svetskog prvenstva 1998. rekao sam da se neću smiriti i otići iz reprezentacije dok ne budem stajao na najvišem postolju sa zlatnom medaljom. Ispunio sam obećanje kada je to bilo najpotrebnije i najbitnije, kada je ovaj narod imao potrebu da se oseća pobednički – ovako danas o svojoj sportskoj karijeri priča proslavljeni odbojkaš, reprezentativac Vladimir Vanja Grbić, momak zbog koga je vredelo gledati svaku utakmicu, a nanizalo ih se mnogo tokom karijere duge kao punoletstvo.

Vanja Grbić je sada predsednik ženskog odbojkaškog kluba u Kleku i generalni menadžer muškog odbojkaškog kluba, takođe u Kleku.

– U Kleku su igrali moj otac i dva strica, dva brata od strica, moj brat i ja. Sada bih da osiguram rad ta dva kluba i da se tako pripremim za vrhunsku sportsku diplomatiju, s obzirom na to da sam u Svetskoj federaciji u komisiji za razvoj. Želim da ostavim zapis iza sebe, iskustvo koje će neko moći da pretoči u praktično, jer je odbojka u svetu brend. Moja ideja je da se pravim talentima obezbedi mogućnost da ne moraju da plate, a da isplivaju gde treba, s obzirom na to da nemamo nacionalnu strategiju za razvoj sporta. Sportisti su pravi potencijal koji ova zemlja ima.
I dalje atraktivnog izgleda, Vanja skreće poglede prolaznika, mnogi ga prepoznaju, a pripadnice lepšeg pola i dalje trepću na njegovu pojavu. A on se s bolnom grimasom na licu spušta na stolicu.

Selo Klek

http://www.pulsonline.rs/data/images/2010-12-08/2241_vanja-grbic-foto04-privatne-slike_ahl.jpg?ver=1291826625

– Ako vrhunskog sportistu nešto ne boli znači da je mrtav ili da nije normalan. Vrhunski sport nosi u sebi strahovito odricanje i trošenje materijala, zarad rezultata prelazi se preko praga bola. Neko ko završi karijeru mora zbog zdravlja da nastavi da trenira jer će u suprotnom postati invalid pre ostalih ljudi. Kad se to prihvati radi uspeha i želje, a na kraju i novca, čovek je spreman da se žrtvuje.

Šest kilometara udaljeno od Zrenjanina, sa svega tri hiljade stanovnika, selo Klek je jedinstveni fenomen u svetu! Iz njega su potekli jedan svetski šampion, dva svetska vicešampiona, tri evropska prvaka, tri najbolja evropska igrača, a ovenčao se i s pet olimpijskih medalja. I naravno, dalo je Vanju.

http://www.pulsonline.rs/data/images/2010-12-08/2260_vanja-grbic-foto05-privatne-slike_ahl.jpg?ver=1291826672

– Odrastao sam na selu i ponosan sam na to. Tamo sam uspeo da izgradim pravilan odnos s prirodom, životinjama i ljudima jer su otvoreniji i povezaniji. Bio sam izuzetno živo i nestašno dete puno želja za istraživanjem, navikao na slobodu kretanja. U petoj godini sam počeo da idem u sportsku halu u Zrenjaninu, tamo sam se igrao sa strane. Taj miris dvorane ostao mi je i danas u nosu, bio je to pozitivan agens koji nikad neću zaboraviti. Voleo sam da gledam, skupljam lopte, s vremena na vreme otac mi je pokazivao neku stvar iz odbojke. S osam i po godina počeo sam aktivno da treniram. Otac bi povremeno dodao šta je trebalo, nisam imao ništa više ni manje od ostalih. Probao sam i fudbal i košarku i rukomet i tenis, ali otac je rekao: „Možeš da probaš šta hoćeš, ali igraćeš odbojku.“ Mislio sam da to znači zabranu, nisam shvatao da je on video da sam rođen za odbojku. Željko Obradović me je 1991. godine molio da pređem na košarku, video je i prepoznao moj fizički potencijal. Nikad neću saznati da li sam mogao da se nađem u drugom sportu, ali nisam se pokajao, mislim da nisam pogrešio.

Superheroj

http://www.pulsonline.rs/data/images/2010-12-08/2228_vanja-grbic-foto02-privatne-slike_af.jpg?ver=1291826716

U osnovnu školu išao je redovno i regularno kao i sva deca i bio je odličan učenik. Prelomni momenat nastao je kada se u ludim godinama upisao u gimnaziju u Zrenjaninu. Prve godine uspeh se malo okliznuo.

– Srećom, otac je bio tu i umeo je da me uhvati za uvo i postavi na mesto, jer da nije bilo tako, pitanje je šta bi bilo. Bio sam živo dete, ali ne bezobrazno. Kao i svi klinci, počeo sam da koristim neke stvari koje mi nisu padale na pamet ranije. Moj otac je to kanalisao vojničkom disciplinom, bilo je dovoljno da me samo pogleda. Nije bilo ponavljanja, kaže se jednom i gotovo. Imao sam oca koji je bio autoritet, razumnu majku, vaspitanje, kulturu i rešenost da znam šta hoću i kako ću. Moj otac je bio čovek ispred svog vremena i svoje sredine. Nije ostavio prazninu iza sebe. Bio je superheroj, nije odstupao od svojih principa, celog života bio je primer drugima. I kada živite pored superheroja lako vam je da se držite smernica koje je on ostavio. S njim sam tek poslednjih godina počeo da gradim pravi odnos. Počeo je da se otvara i priča sa mnom na način na koji smo obojica želeli. I otišao je prerano, u 65. godini je doživeo drugi infarkt. Vojin Ćetković ga je jednom na pecanju pitao: „Čika Mišo, kako ste?“ „Celog života sam igrao kako sam hteo. Sutra da umrem ne bi mi bilo žao nijednog dana“, rekao je. Uspeo je da ostvari život kakav je hteo. Mnogo ljudi proživi život kakav ne želi. Sada ga prepoznajem u sebi. Odrastao sam, sazreo napolju, imam problem da se prilagodim ovoj našoj divljačkoj kulturi. Najviše tražim od sebe i najrigorozniji sam prema sebi, ali došlo je vreme izmenjenih vrednosti gde je laž brend, prevara interes, loši ljudi su na pogrešnom mestu i u pogrešno vreme. Teško pronalazim sebe, počeo sam mnogo da se trošim, a to mi ne odgovara. Povukao sam ručnu. Orijentisaću se prema mladima jer na njima će ostati ovaj svet. Što se tiče reprezentacije, ispraznio sam se kao isceđena krpa.

A devedesete su i njemu donele nevolje, i to od tadašnjih čelnika kluba Vojvodina u Novom Sadu. Pretili su da će mu biti uništena sportska karijera ako ode u Zagreb. Nisu uspeli da ga pokolebaju.

– Okrenuo sam se Zagrebu, gde je bila moja generacija, klub Mladost iznad svih po organizaciji, ideologiji, po svemu. Igrao sam tamo godinu dana i bila je to najlepša godina u druženju, apsolutno bez ikakvih problema. Tamo sam bio i u vojsci, na aerodromu. Izašao sam samo na jedan trening, imao sam 200 dana straže. To je bilo 1990. godine, kada je Tuđman došao na vlast, nije se više gledao „Dnevnik“, imali smo pojačana dežurstva. Stvari za koje nisam bio vaspitan počele su da se dešavaju na moje oči. Pozajmio sam novac za voz za Beograd, stigao, i te večeri poleteo na Mediteranske igre u Atini. Tamo sam saznao da je puklo u Krajini, Pakracu, Papuku, da je počeo rat. Vratio sam se poslednjim vozom. Nisam više mogao da budem u kontaktu sa klubom u Zagrebu, potpisao sam ponovo ugovor s Vojvodinom. S njom smo osvojili titulu i posle godinu dana nastavio sam karijeru u Italiji. U Padovi smo osvojili prvi i jedini trofej za Petrarku, usledile su dve najuspešnije godine u Kuneu, potom u Brazilu, koji je bio najmanje dobar na odbojkaškom, ali najbolji na ljudskom planu. Došao sam u grad gde su najverovatnije najružnije žene na svetu, to kažu i Brazilci. Treba da se pomučite da biste videli dobru Brazilku. Kladim se da u bilo kom našem gradu možete da vidite mnogo više lepih devojaka nego tamo.

http://www.pulsonline.rs/data/images/2010-12-08/2221_vanja-grbic-foto01-jelena-vucetic_ahl.jpg?ver=1291826819

Bez emocija

Put ga je dalje vodio ponovo u Italiju, pa u Japan, potom u Grčku, Rusiju, Tursku. I u svakoj od tih zemalja čekalo ga je učenje jezika.

– Osnovna kultura je da se ljudima obraćaš na njihovom jeziku. Italijanski sam naučio za četiri meseca, portugalski sam pričao posle dva meseca bez ikakvih problema, sa ruskim sam potvrdio znanje iz škole, a engleski sam učio sam. Naučio sam da se sporazumem i na grčkom, pričam i turski. U Japanu su mi rekli da sam stranac koji je za godinu dana naučio najviše stranih reči. Naravno, imao sam prilike za emotivne veze, ali sport je uvek bio između. To je značilo da nikad nisi sam s partnerkom i ona je morala da se prilagođava mom životu, hrani koju jedem, vremenu kad izlazim. To je zaista teško. Desilo mi se u jednom trenutku da dovedem sportsku karijeru u pitanje zbog emotivne veze za koju sam procenio da vredi. Onda sam shvatio da sam u Italiji zbog odbojke i da nema mnogo ljudi koji umeju da rade svoj posao kao ja. Od ljubavi se ne živi, život je veliki kompromis. Znao sam da tada moram da materijalizujem svoj talenat, u suprotnom, ja sam propao, sve što sam do tada uradio pomnožio sam nulom. Morao sam sebe da lišim emotivnih veza bar dok ne upoznam osobu za koju sam mogao da kažem to je to, osoba ispred svih, i prijatelj i ljubavnik, s kojom nema granica i tajni. I desilo se to 1996. godine, sreo sam Saru. Tada sam stopirao sve drugo. Stvorio sam porodicu i okrenut sam njoj, štitim je, poštujem i volim.

Kad krv provri

Velike sportske pobede slavimo ispod čuvenog skupštinskog balkona, s nadošlim adrenalinom od sreće i ponosa. A kako je tek njima gore?

– Sećam se 1996. godine kada smo osvojili bronzu na Olimpijadi u Atlanti i kada smo se pojavili pred pola miliona ljudi u Beogradu. Kada shvatite da ste doneli sreću ne samo sebi nego i drugima, shvatite veličinu i ozbiljnost svoje misije. Tog momenta pređete preko svega, zaboravite svaki bol, nesuglasice, to je ono što natera krv da provri. Na terenu ne predstavljate državu, nego one koji očekuju od vas da se osete kao pobednici. Kad pobedite, medalju nije dobio Vanja Grbić ili bilo ko drugi, nego svi oni koji su to gledali. Njima se stavlja medalja i oni će doveka biti olimpijski pobednici. Tako sam ja doživljavao reprezentaciju. Poraze sam doživljavao katastrofalno. Samo vrhunski čovek može da nosi teret slave. Bez obzira na to šta je bilo postavljeno ispred mene, učio sam sebe da se suzdržavam, a kada mi je najlepše, da se okrenem onome što je sledeće, a to je izuzetno teško. Najlakše je opustiti se, a onog momenta kada siđeš s podijuma, drugi već smišljaju kako da te sklone odatle. Bio sam u toj situaciji, svi ti zavide i žele da te skinu. Lako je doći na određeni nivo, nije lako na njemu ostati. Ako je čovek normalan i ide žestoko po zemlji, onda nema problema. Oni kojima veruješ, s kojima si emotivno vezan mogu lako da te povrede i to dugo traje. Drugi mogu da te pljunu, ali tome ne pridaješ nikakav emotivni značaj.

– Novac je sredstvo komunikacije i za mene nije merna jedinica nečije vrednosti. Nažalost, kod nas je postao osnovna merna jedinica u svemu, njime se kupuje moć. Ali ljudska duša ne može da se kupi novcem, kao ni prave vrednosti, zdravlje i ljubav. Bio sam u situaciji kada ga nisam imao i kada sam ga imao mnogo, ali nije uticao na mene. Ljudi su kao kvarljiva roba. Svako od nas gleda svoj interes. Znam kako treba da radim da bih došao do vrhunskog rezultata, da li ću to uspeti da postignem zavisi od mene. Bitno mi je da ja budem zadovoljan kada ispunim svoja očekivanja, ne interesuje me šta će drugi da kažu. Prve pare sam zaradio posle osmog razreda kada sam otišao da kopam kukuruz, soju i repu u zemljoradničkoj zadruzi u Kleku. Druge godine sam se prebacio na slamu i lucerku. Bilo mi je drago što mogu da pomognem roditeljima, a oni su mi rekli da njima ne treba, da kupim sebi knjige ili pribor za pecanje. Bio je to moj novac na koji sam bio izuzetno ponosan.

Dve šmizle i Sara

http://www.pulsonline.rs/data/images/2010-12-08/2227_vanja-grbic-foto01-zoran-loncarevic_af.jpg?ver=1291826777

– Kada nam se rodilo dete, shvatio sam koliko je muškarac slab i ranjiv i koliko se boji ne za sebe, nego za to dete. Imao sam 33 godine. Deca su pravi i jedini kapital. Izuzetno sam osetljiv na sve tri, na ćerke i na Saru. Moje dve šmizle, petogodišnja Ina i trogodišnja Una, mogu sve da mi rade, ali zbog njihovog dobra moram nekad da postavim granice, da ih ukorim, ali i da prihvatim njihovu kritiku: „Tata, nemoj da budeš bezobrazan.“ Da se nisam realizovao kao otac, mnogo stvari u životu ne bih shvatio. Prava ljudska sreća i bogatstvo je kada ti dete kaže: „Tata, ja te volim.“ Tog trenutka nestaju svi umori, problemi. Razmišljamo i o trećem detetu. Pre toga će Sara da se vrati na karate, što ja podržavam. Da proba ono u čemu je najbolja. Siguran sam da je zrela da iznenadi sve. Moj zadatak je da joj pomognem da izgura svoju potrebu. Ona se mlada udala, postala majka, uskratila sebi neke stvari zarad zajedničkog dobra. Treba da proba da realizuje svoju unutrašnju želju, zbog sebe, zbog nas. Svi smo uz nju. Voleo bih da njih dve obučene u kimono i ja navijamo za mamu u oktobru na prvenstvu.

Piše: Mirjana Jurčić

Foto: Zoran Lončarević

http://www.pulsonline.rs/licna-karta/97/vladimir-grbic-vanja

alchemist
December 24th, 2011, 23:48
24. 12. 2011. 11:54h | RTS
Preminuo legendarni Marko Marković

Doajen srpskog sportskog novinarstva Marko Marković preminuo je u Beogradu, u 76. godini posle duge i teške bolesti. Marko Marković biće sahranjen u utorak, 27. decembra, a istog dana biće održana i komemoracija povodom njegove smrti u Radio Beogradu, saopštilo je Udruženje novinara Srbije.

http://www.vesti-online.com/data/images/2011-12-24/203191_marko-markovic_f.jpg?ver=1324723938

Marko Marković

Marković je novinarstvom počeo da se bavi 1957. godine, a najveći deo karijere proveo je u Radio-televiziji Beograd (1962 -1995). Tokom radnog veka prenosio je veliki broj fudbalskih utakmica i izveštavao sa 40 šampionata Evrope i sveta i Olimpijskih igara.

Bio je autor i voditelj kultne TV emisije "Indirekt", više radio i TV emisija o sportu, velikog broja intervjua i šest monografija. Marković je bio i odgovorni urednik Sportskog programa TV Beograd, odgovorni urednik Sportskog programa RTS-a, kao i predsednik Udruženja sportskih novinara SRJ.

Dobitnik je nagrade "Svetozar Marković" Udruženja novinara Srbije, Oktobarske nagrade Beograda, Godišnje nagrade RTS-a, Nagrade za životno delo Udruženja sportskih novinara Srbije.

Od 1995. godine radio je na Televiziji Pink, gde je bio urednik sportske redakcije.

Vreme i mesto sahrane biće naknadno objavljeni.

http://www.vesti-online.com/Sport/Fudbal/189786/Preminuo-legendarni-Marko-Markovic

iT2Y_XmL9ww

alchemist
December 25th, 2011, 00:48
whatever we may feel about his decision to quit the NT, there is no doubting the greatness of the player

RE

Nemanja Vidić

http://u.goal.com/93800/93820hp2.jpg

http://www.mozzartsport.com/img/news/1/9/4/13194759343205.jpg

http://cdn7.wn.com/pd/55/e9/b3eab53b1bf7713b1fcc3d59d94a_grande.jpg

http://beliorlovi.rs/wp-content/uploads/2011/10/40440_429615618362_250073388362_4708434_5740840_n. jpg

http://www.novosti.rs/upload/images/2011//12/0712n/sp-srbija.jpg

Klub Manchester Utd (Eng)
Rođen 21/10/1981
Mesto u timu Odbrana
Utakmica za reprezentaciju 56
Golova za reprezentaciju 2
Debitovao 12/10/2002
Igrao u klubovima FK Jedinstvo (Užice),
FK Sloboda (Užice),
FK Spartak (Subotica),
FK Crvena zvezda (Beograd),
Spartak Moscow (Russia)

Rođen 21. oktobra 1981. u Užicu.

Igra za Mančester junajted, u kojem je debitovao 25. januara na Old Trafordu protiv FK Blekburna (2:1), i nosi dres sa brojem 15. Započeo je karijeru u Slobodi iz Užica, da bi zatim prešao u Crvenu Zvezdu , odakle je u julu 2004. godine prešao u Spartak iz Moskve za 6,5 miliona evra. Na dan 5. januara 2006. godine, Nemanja Vidić je prešao u Mančester junajted za 10,25 miliona evra.

Debitovao je za fudbalsku reprezentaciju 12. oktobra 2002 u Kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo protiv Italije (1:1) u Napulju. Za reprezenataciju je odigrao 49 utakmica i dao 2 gola. Učesnik Svetskog prvenstva 2006. u Nemačkoj (nije igrao zbog povrede) i 2010. u Južnoj Africi.

Karijera

Rođen je u porodici oca Dragoljuba, penzionisanog radnika valjaonice bakra, i Zore, bankarskog službenika. Vidić je počeo da trenira fudbal sa 7 godina u lokalnom klubu Jedinstvo Užice (1989-1993) uz starijeg brata Dušana. U 12. godini prešao je u Slobodu (1994-1996).

Crvena Zvezda

Dve i po godine kasnije, Vidić je postao član omladinskog tima Crvene zvezde (1996-2000). Seniorsku karijeru je započeo 2000. u Spartaku iz Subotice, kao pozajmljen igrač. U Crvenu zvezdu se vratio nakon isteka ugovora, i bio je standardni član ekipe pod trenerom Zoranom Filipovićem. Sa Crvenom zvezdom je osvojio Kup Jugoslavije u sezoni 2001/02. Za reprezentaciju Jugoslavije debitovao je dok ju je vodio selektor Dejan Savićević protiv Italije (1:1) 12. oktobra 2002. u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo u fudbalu 2004.

Vidić je brzo stekao kapitensku traku i tokom tri sezone kao kapiten, postigao je 12 golova u 67 mečeva, a karijeru u Crvenoj zvezdi je završio sa duplom krunom 2003/2004. pod trenerom Slavoljubom Muslinom.

Spartak Moskva

U julu 2004. je prešao u ruskog prvoligaša FK Spartak Moskva. Detalji o transferu nisu otkriveni, iako je javljeno da je Vidić postao najskuplji odbrambeni igrač u istoriji ruske premijer lige.

Vidić je tokom kvalifikacija za Svetsko prvenstvo 2006. bio standardni član odbrane uz Mladena Krstajića, Ivice Dragutinovića i Gorana Gavrančića koja je primila samo jedan gol u kvalifikacijama. U poslednjoj utakmici kvalifikacija protiv Bosne i Hercegovine dobio je crveni karton, zbog kog nije mogao igrati na prvoj utakmici na Svetskom prvenstvu.

Mančester junajted

Nakon jedne sezone u moskovskom Spartaku, Vidić je prešao u Mančester junajted 5. januara 2006, za sumu od 7 miliona evra, dve i po godine nakon što je Mančester junajted prvi put pokazao interes za njega. Dobio je dres sa brojem 15, a debitovao je za Mančester kao zamena Rudu van Nistelroju u poslednjim minutima polufinalne utakmice Karling kupa protiv Blekburn Roversa 25. januara 2006.

Nemanja Vidić je bio u timu Srbije i Crne Gore na Svetskom prvenstvu 2006., ali nije odigrao nijednu utakmicu, pošto je bio pod suspenzijom zbog kartona iz kvalifikacija, a 12. juna je težu doživeo povredu kolena, pa je propustio i utakmice protiv Argentine i Obale Slonovače.

U sezoni 2006/2007, Vidić je sa Riom Ferdinandom činio pouzdanu zadnju odbrambenu liniju. Svoj prvi gol u Mančester junajtedu Vidić je postigao 14. oktobra 2006. protiv Vigama, u kojoj je Mančester pobedio sa 3:1. Svoj drugi gol je postigao u pobedi na Portsmutom 4. novembra na Old Trafordu. Prvi gol u Ligi šampiona je postigao 6. decembra protiv lisabonske Benfike u utakmici u kojoj je Mančester slavio sa 3:1.

Vidić je polomio ključnu kost na utakmici Mančestera i Blekburna 31. marta 2007. i bio je van terena skoro mesec dana. Na teren se vratio kako bi suprostavio Milanu na San Siru 2. maja 2006, koji je Mančester izgubio 3:0 i ukupnim rezultatom 5:3 je izbačen iz Lige šampiona. Uprkos ovome, Vidić je pružio solidnu igru protiv Mančester sitija na gostovanju, gde je Mančester pobedio sa 1:0, a titula u Premijer ligi je obezbeđena dan kasnije kada je čelsi igrao nerešeno protiv Arsenala.

Vidić je priznat za jednog od najboljih igrča u Premijer ligi i Evropi. Vidić se ceni zbog izdržljivosti, sposobnosti da dobro igra glavom i u odbrani i napadu i požrtvovanosti. Zbog ovoga je stekao kultni status među navijačima Mančestera i često se poredi sa bivšim odbrambenim igračem Mančester junajteda Stivom Brusom zbog sličnih osobina.

U junu 2010. je produžio ugovor sa Mančesterom do 2014. godine. Početkom septembra 2010. je izabran za kapitena Mančester Junajteda i tako postao drugi stranac u istoriji Mančester Junajteda koji je bio kapiten.

Trofeji

Prvenstvo Srbije i Crne Gore (1): 2003/04
Kup Jugoslavije (1): 2001/02
Kup Srbije i Crne Gore (1): 2003/04
Premijer liga Engleske (4): 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2010/11
Liga kup Engleske (3): 2005/06, 2008/09, 2009/10
Komjuniti šild (4): 2007, 2008, 2010, 2011
UEFA Liga šampiona (1): 2008
FIFA Svetsko prvenstvo klubova (1): 2008

Prvenstvene utakmice u klubovima u kojima je nastupao :

Season Club Country Level GP GS
2011-12 Manchester United ENG 1 - -
2010-11 Manchester United ENG 1 35 5
2009-10 Manchester United ENG 1 24 1
2008-09 Manchester United ENG 1 34 4
2007-08 Manchester United ENG 1 32 1
2006-07 Manchester United ENG 1 25 3
2005-06 Manchester United ENG 1 11 0
2005 Spartak Moskva RUS 1 27 2
2004 Spartak Moskva RUS 1 12 2
2003-04 FK Crvena zvezda Beograd SCG 1 20 5
2002-03 FK Crvena zvezda Beograd SCG 1 25 5
2001-02 FK Crvena zvezda Beograd YUG 1 22 2
2000-01 FK Spartak Subotica (loan) YUG 2 27 6
Career Totals: 294 36

Utakmice reprezentacije Jugoslavije / SCG / Srbije u kojima je nastupao :

KEP 12.10.2002 Italija - Jugoslavija 1-1 (1-1)
KEP 16.10.2002 Jugoslavija - Finska 2-0 (0-0)
PU 20.11.2002 Francuska - Jugoslavija 3-0 (1-0)
PU 30.04.2003 Nemačka - SiCG 1-0 (0-0)
PU 03.06.2003 Engleska - SiCG 2-1 (1-1)
KEP 07.06.2003 Finska - SiCG 3-0 (2-0)
PU 18.08.2004 Slovenija - SiCG 1-1 (0-0)
KSP 04.09.2004 San Marino - SiCG 0-3 (0-2)
KSP 17.11.2004 Belgija - SiCG 0-2 (0-1)
PU 09.02.2005 Bugarska - SiCG 0-0 (0-0)
KSP 30.03.2005 SiCG - Španija 0-0 (0-0)
KSP 04.06.2005 SiCG - Belgija 0-0 (0-0)
KVL 15.08.2005 Poljska - SiCG 3-2 (3-1) goal
KVL 17.08.2005 Ukrajina - SiCG 2-1 (0-0)
KSP 03.09.2005 SiCG - Litvanija 2-0 (1-0)
KSP 07.09.2005 Španija - SiCG 1-1 (1-0)
KSP 08.10.2005 Litvanija - SiCG 0-2 (0-1)
KSP 12.10.2005 SiCG - BIH 1-0 (0-0)
PU 01.03.2006 Tunis - SiCG 0-1 (0-1)
PU 27.05.2006 SiCG - Urugvaj 1-1 (1-0)
KEP 07.10.2006 Srbija - Belgija 1-0 (0-0)
PU 15.11.2006 Srbija - Norveška 1-1 (1-1) goal
KEP 24.03.2007 Kazahstan - Srbija 2-1 (0-0)
KEP 28.03.2007 Srbija - Portugal 1-1 (1-1)
KEP 02.06.2007 Finska - Srbija 0-2 (0-1)
KEP 22.08.2007 Belgija - Srbija 3-2 (2-0)
KEP 12.09.2007 Portugal - Srbija 1-1 (1-0)
PU 06.02.2008 Makedonija - Srbija 1-1 (0-1)
PU 26.03.2008 Ukrajina - Srbija 2-0 (0-0)
PU 28.05.2008 Rusija - Srbija 2-1 (1-1)
PU 31.05.2008 Nemačka - Srbija 2-1 (0-1)
KSP 06.09.2008 Srbija - F. Ostrva 2-0 (1-0)
KSP 10.09.2008 Francuska - Srbija 2-1 (0-0)
KSP 11.10.2008 Srbija - Litvanija 3-0 (2-0)
KSP 15.10.2008 Austrija - Srbija 1-3 (0-3)
PU 19.11.2008 Srbija - Bugarska 6-1 (4-1)
PU 10.02.2009 Kipar - Srbija 0-2 (0-2)
KSP 28.03.2009 Rumunija - Srbija 2-3 (0-2)
PU 01.04.2009 Srbija - Švedska 2-0 (1-0)
KSP 06.06.2009 Srbija - Austrija 1-0 (1-0)
KSP 09.09.2009 Srbija - Francuska 1-1 (1-1)
KSP 10.10.2009 Srbija - Rumunija 5-0 (1-0)
PU 14.11.2009 S. Irska - Srbija 0-1 (0-0)
PU 18.11.2009 J. Koreja - Srbija 0-1 (0-1)
PU 29.05.2010 N. Zeland - Srbija 1-0 (1-0)
SP 13.06.2010 Srbija - Gana 0-1 (0-0)
SP 18.06.2010 Nemačka - Srbija 0-1 (0-1)
SP 23.06.2010 Australia - Srbija 2-1 (0-0)
PU 11.08.2010 Srbija - Grčka 0-1 (0-1)
KEP 03.09.2010 Farska Ostrva - Srbija 0-3 (0-2)
KEP 07.09.2010 Srbija - Slovenija 1-1 (0-0)
KEP 08.10.2010 Srbija - Estonija 1-3 (0-0)
PU 17.11.2010 Bugarska - Srbija 0-1 (0-0)
KEP 29.03.2011 Estonia - Srbija 1-1 (0-1)
PU 10.08.2011 Russia - Srbija 1-0 (0-0)
KEP 11.10.2011 Slovenia - Srbija 1-0 (1-0)

http://reprezentacija.rs/index.php?option=com_content&view=article&id=1611&Itemid=12

Nemanja Vidic Interview [Jan 2009]

8zP-B57EfbY

UaxfOxx8oQU

FK Crvena Zvezda

p0TaIyje8l0

s0VNQgVk3wE

iFKBbuDocko

jhbaYlWeDUY

snjGDpqVuCY

G2ku3ExriQg

Mare
December 25th, 2011, 02:15
Legend :proud:

Jet
December 25th, 2011, 09:40
are there any online petitions / FB pages lobbying to get him back into the NT setup. Without doubt could be the difference between us qualifying or not for 2014. or....at the very least prevent us from total embarrassment in the qualifiers.

After a long term injury lay-off, I think his gonna come back a very strong / hungry player motivated to give his body a final push..

red star forever
December 25th, 2011, 10:23
Yes, a final push for sugar papa Fergie, but not for his country.. :yuck: :yuck:

Mrkela
December 25th, 2011, 19:49
I personally think he's done. The knee injury is going to be like Ferdinand's back injury.

boban
December 26th, 2011, 02:16
Without doubt could be the difference between us qualifying or not for 2014. or....at the very least prevent us from total embarrassment in the qualifiers.


a bit generous imo

--

sekurarattu:worship:

Jet
December 26th, 2011, 02:24
Yes, a final push for sugar papa Fergie, but not for his country.. :yuck: :yuck:

You can't blame him though.. how often have you seen a captain of Manchester United grab a microphone and plead with supporters to come down in an INTERNATIONAL qualifier?

The African continent is a pretty messed up place and you don't see sh!t like that happening there. I would take Vidic over Rajkovic, Subotic & co a million times over.

Jet
December 26th, 2011, 02:26
a bit generous imo

--

sekurarattu:worship:

lol, i covered all bases. either we will suprise and finish top or (more likely) bomb out and lose to everyone except maybe Croatia.

alchemist
December 26th, 2011, 02:35
Ivica Osim - 1990

hY5PPxXokog

boban
December 26th, 2011, 02:41
lol, i covered all bases. either we will suprise and finish top or (more likely) bomb out and lose to everyone except maybe Croatia.

my gut feeling this far out even, is that we will thump the Croat NT

(peace)

Mare
December 26th, 2011, 03:09
my gut feeling this far out even, is that we will thump the Croat NT

(peace)
If anything, I think they'll thump us. Our football is in a terrible state at the moment, obviously things can change but whether they will is a whole other story.

alchemist
December 27th, 2011, 00:27
The best goals of Dejan Stankovic’s career

Wednesday, April 6th, 2011

http://www.sickchirpse.com/wp-content/uploads/2011/04/dejan-stankovic.jpg

Dejan Stankovic’s opener for Inter Milan in their eventual 5-2 shock defeat to Schalke last night is being hailed in some quarters as the best goal ever.

We tend to leave decisions like that up to you the public in our weekly top 10 goals list but for all those that don’t know, the Serbian midfielder has been scoring long range stunners for some time.

The 32-year-old has chipped in with goals from midfield at Red Star Belgrade, Lazio and Inter Milan and with Serbia – many have been spectacular.

Here is our list of Dejan Stankovic’s best goals:

1. Dejan Stankovic v Schalke, April 6, 2011. Truly remarkable to get this level of accuracy from a volley from the halfway line, of course, he has done this before…

KgkeRdUENS4

2. Dejan Stankovic v Genoa, October 17, 2009. Probably the only difference between this strike and the one against Manuel Neuer last night, is that the Genoa keeper Amelia was heavily at fault for this halfway line volley.

fiHzfjdqwnM

3. Dejan Stankovic v Chievo, September 24, 2006. Whilst Stankovic seems to have perfected the halfway line lob, the right-footed long range sizzler is his true speciality.

wLFYEfhLUZw

4. Dejan Stankovic v AC Milan, October 27, 2006. He also seems to come up with the goods in the big games, namely against the Rossoneri. This top corner strike made it 2-0 in a thrilling encounter that finished 4-3.

oqzy3bqyY3k

5. Dejan Stankovic v AC Milan, August 29, 2009. Another stunning strike, also against AC Milan, this time in a 4-0 victory under Jose Mourinho.

wdrPEVbgpVY

6. Dejan Stankovic v AC Milan, February 15, 2009. A lung bursting run from deep, taking down an Ibrahimovic flick on and a fine low strike – another goal v the great rivals and another victory in the Milan derby.

wBLq3JHXOxk

7. Dejan Stankovic, Lazio v AC Milan. This goal comes from his time with Lazio and is another scorcher into the far corner. Stankovic formed an excellent midfield with Pavel Nedved and Juan Veron during his time in Rome.

cb-_nHCGM84

8. The best goal we could find from his Red Star Belgrade days. From a cup game in 1997/1998 – another fine strike into the top corner.

[not sure which goal they meant]

6-a0foQVw5Q

http://www.101greatgoals.com/the-best-goals-of-dejan-stankovics-career/89822/

Mare
December 27th, 2011, 00:47
Deki :proud:

Dule
December 27th, 2011, 00:51
I always loved this one:

RL1lrNqUeMo

Mare
December 27th, 2011, 02:10
Yeah, that one was a great one too. The guy has scored some nice goals in his career.

alchemist
December 28th, 2011, 00:41
Dragan Kicanovic, the Cacak genius

Vladimir Stankovic

http://www.euroleague.net/rs/34789/26bd4481-b158-4149-974c-6a6a43c9d5e0/882/filename/dragan-kicanovic.jpg

Probably the last thing that Zeljko Obradovic and Vlada Androic thought about in the mid-1970s, when over a four-year period they shared rooms on road trips as Borac Cacak players, was that one day they would coach against each other in the Turkish Airlines Euroleague.

Androic and Obradovic are much more than two former teammates from a humble team. They are close friends and also best men, a relationship that is very important to Serbian people.

Behind many technical decisions made by Obradovic, there has been a lot of advice sought from Androic. They have spent summers together and engaged on long talks about, of course, basketball.

On Wednesday, Obradovic had no mercy for his friend Androic. The European champ was too strong for KK Zagreb, a newcomer at this level, and for his friend, also a Euroleague first-timer.

But this blog is all about history and I will not talk here about current Euroleague events. The matchup between the two men from Cacak (in fact there is a third coach from Cacak in the competition, Vlade Jovanovic of Partizan mt:s) was the reason I remembered a true genius of the game, who was born in the same city and, by the way, was another important man in the life of Zeljko Obradovic.

That is none other than Dragan Kicanovic, who is well known as "Kicha."

To me, he is one of the best three Yugoslavian that players that I have ever seen – the other two being Kresimir Cosic and Drazen Petrovic.

"Kicha" and Mirza, Gorizia 1971

Kicanovic was born on August 17, 1953 in Cacak, of course.

http://www.mozzartsport.com/img/news/Ostalo/13026171672Kicanovic,%20kadet%20zelje%20iy%20cacka %20i.jpg

Before him, that city had another huge star, scoring ace Radmilo Misovic, but his fame never crossed Yugoslavian borders because he, due to his character, always decided to stay close to home, close to Cacak. He liked to go fishing at the Morava river and keep his quiet life rather than signing for a big team in Belgrade or any other place.

Misovic was the Yugoslavian League top scorer five times: 1968 (29.2 ppg.), 1969 (28.4), 1971 (29.3), 1972 (30.0) and 1974 (31.7). He played in Borac while Kicanovic started with the other team from the city, the smaller and more humble Zeleznicar.

Like a diamond in the rough, he was selected by cadet national team coach Mirko Novosel for the first European championship played in 1971 in Gorizia, Italy. Together with him there were other future stars like Mirza Delibasic, Rajko Zizic and Dragan Todoric.

Yugoslavia became champion by defeating Italy in the final 74-60. It was the first trophy for "Kicha." He finished the tournament as the second best scorer on the team with 90 points, behind only his friend Delibasic, with 99.

That same year, still not of legal age and as a member of a second division team, Kicanovic made his debut in the first national team at the Mediterranean Games in Izmir, Turkey. He played alongside world champs like Damir Solman and Vinko Jelovac as well as other future staple names in the national team like Zarko Knezevic, Milun Marovic, Miroljub Damjanovic and Dragi Ivkovic. He scored his first 40 points in the national team and won his second gold medal.

All the big teams wanted to sign him, but in Cacak they managed to put Misovic and Kicanovic together. "Kicha" signed for Borac and the 1971-72 season stays in my memory because of the brilliant displays by the two geniuses: one was a veteran, the other was just starting his brilliant career.

In the summer of 1972, his generation played the fifth junior EuroBasket in Zadar, another symbolic city for basketball. Novosel was the coach of that team and together with Kicha, Mirza, Zizic and Todoric new names came on board: Zeljko Jerkov, Branko Macura and local talent Cedomir Perincic.

The results were seven wins in seven games and a gold medal. Delibasic had 114 points, Kicanovic 90, Perincic 68.

All the big teams wanted the Golden Boys.

Partizan managed to add Todoric from Sloga Kraljevo and Kicanovic from Borac. Zizic went from OKK Belgrade to Crvena Zvezda. Jerkov moved to Jugoplastika Split from Pula.

Partizan also had an agreement with Delibasic, but the federation, trying to keep a policy of balance, didn't allow for the move arguing that Partizan had already signed two big prospects. Therefore, Delibasic had to move from his native Tuzla to Bosna Sarajevo, a second division team that would become European champion just seven years later.

Dragan Kicanovic "Kicha" and Praja in Belgrade

http://img.rtvslo.si/_up/upload/2010/02/10/64664119_kicanovic-dalipagic_show.png

When landing in Partizan, Kicanovic was greeted by Ranko Zeravica, the former coach of the national team and the best pupil of the famous Professor Aleksandar Nikolic.

One year before, in 1971, Zeravica had managed to sign Drazen Dalipagic, who had played football until he was 15, and his nickname "Praja" came from a local defensive player of the football team in Velez.

That's how, in the summer of 1972, the best duo on court that I have probably ever seen, Kicha and Praja, was born.

They were never close friends. There was always some kind of rivalry issue going on. But as the two smart men that they were, they connected instantly on court. Simply put, they needed each other. Dalipagic was a strong forward, great shooter and spectacular jumper. Kicanovic was a super-smart guard who could play at point for the full 40 minutes, was unstoppable in one-on-one situations and had great court vision and shooting.

There was no Partizan game without some spectacular alley-oops by Dalipagic from Kicanovic assists. They were the two idols that helped Partizan win their first league title in 1976, but they helped the national team even more.

When, in 1973, Mirko Novosel took the reins of the team for the EuroBasket in Barcelona, Spain, he called several young players. Of course, Kicanovic and also Jerkov were among them. He also offered the a chance to Dalipagic and Moka Slavnic, who made his debut at 24 years old. With the experience of Cosic, Rato Tvrdic, Nikola Plecas and Damir Solman, Yugoslavia won its first European title.

The following year, Yugoslavia was second at the World Championships in Puerto Rico. Kicanovic was the best player and best scorer on the team with 139 points (19.9 ppg.) – including 34 against Canada and 26 against the USA.

"Kicha" was a complete player, technically perfect, but what makes the difference between a great talent and a great player is the character.

Kicanovic was a born winner and a fighter; he didn't like to lose at anything. He had strong character and was willing to fight for victory no matter the circumstances. He didn't fear hostile atmospheres, either.

His winning character could be seen at the 1975 EuroBasket final at the legendary Pionir Arena in Belgrade. The game was against the USSR and after 39 tight minutes, Yugoslavia led by 86-84. The ball reached "Kicha", who in isolation surpassed, if memory serves, Salnikov. He pulled up and with his perfect shot decided the game with his 22nd point of the night.

At the 1976 Olympics in Montreal, he won the silver medal. In 1977 he made it a three-peat with Yugoslavia by winning the Liege EuroBasket against the USSR with the famous "volleyball" (passing the ball among the teammates without ever stopping its movement) between "Kicha" and Slavnic.

In the Manila World Championship of 1978, he and Dalipagic led Yugoslavia to another title. Praja finished with an average of 22.2 points and "Kicha" with 18.2.

At the club level, after winning the first Yugoslavian League in 1976, Partizan won its first European trophy on March 21, 1978 after an unforgettable Korac Cup final in Banja Luka against Bosna Sarajevo. The game ended at 117-110 after overtime. The end of regulation showed a 101-101 score. It was an offensive festival with 48 points by Dalipagic, 33 by Kicanovic and 21 by Misko Maric while for Bosna, Mirza Delibasic had 33, Zarko Varajic 22, Ratko Radovanovic 20 and Svetislav Pesic 14.

That season Bosna won the league and the following year it took the European crown.

In 1979, Partizan also won the Korac Cup defeating Arrigoni of Italy 109-98 in the final played at Pionir Arena. The hero was, of course, Kicanovic, who scored 41 points playing injured and covering for the also injured Dalipagic.

Pionir gave a standing ovation to "Kicha" for a great win against a great rival, led by the American duo of Cliff Meeley (30 points) and Willie Sojourner (29) alongside Roberto Brunamonti (12 points).

Olympic champion

http://3.bp.blogspot.com/_Dk58qQ0DDyE/SSRrF2BBYFI/AAAAAAAAADg/nwfUIAlXZVA/s400/legende_MOSKVA_XXII_OI_zlato.jpg

At the 1980 Olympics in Moscow, without the Americans, Yugoslavia won a gold medal with Kicanovic and Dalipagic as leaders.

In 1981 and 1982, Gazzetta dello Sport of Italy elected "Kicha" the player of the year in its prestigious survey. In 1981, he won the league with Partizan and the silver medal with the national team at the Prague EuroBasket.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/it/e/e1/Dragan_Kicanovic_e_Roberto_Brunamonti_%2882-83%29.jpg

When the summer of 1981 arrived, "Kicha" accepted the call from Petar Skansi, an assistant of Professor Nikolic with the national team in 1978 in Manila and the head coach at the 1979 EuroBasket. As a result, Kicanovic joined Scavolini Pesaro in Italy, a team that also signed his teammate at the national team Zeljko Jerkov. He played two seasons there and totalled 72 Italian League games during which he averaging 23.4 points, 3.4 assists and 2.8 rebounds.

At the World Championships in Colombia in 1982, he won the bronze medal and then won the Saporta Cup with Scavolini against Asvel 111-99 with 31 points of his own, 24 by Mike Sylvester and 23 by his great friend Jerkov. That same year, after a seventh place finish for Yugoslavia at the France EuroBasket and a big fight with Italy, he decided to leave that country.

"Kicha" signed for Racing Paris, but in the spring of 1984, at age 30 years and 8 months old, he decided to retire.

It was a shame because he could have surely played well for long, but it was a personal choice. Behind him, he left 216 games with the Yugoslavian national team, 3,330 points (second after Dalipagic with 3,700, but with several years less in the team). He has 10 medals: five gold, three silver and two bronze with the national team. At Partizan he played 167 games and scored 4,699 points (28.1 ppg.). In the ranking for best passers of the Yugoslavian team he shares the top spot with Drazen Petrovic with 173 assists, ahead of Slavnic, Sasha Djordjevic and Dejan Bodiroga. He is the second best stealer after Cosic (117 to 128) but with many less games.

Physically I'd say he's pretty similar to Rudy Fernandez. They also share the No. 5 on their jerseys, played the same position, have the same height...

After retiring, Kicanovic was sports director at Partizan and his masterpiece was the European crown of 1992. To reach that goal he worked hard for many years and signed players like Divac, Paspalj, Grbovic, Nakic and Rebraca. He had the patience to nurture the talents of Djordjevic and Danilovic. He convinced his friend Zeljko Obradovic to put an end to his playing career at 31 years old and become a head coach almost overnight.

http://www.novosti.rs/upload/images/2011/03/1103/sp-cacak-slika.jpg

As in the game, "Kicha" had great vision. In his life after basketball, during a brief stint, he was Minister of Sports in Serbia and for eight years was the president of the Serbian Olympic committee.

Last year he was inducted into the FIBA Hall of Fame. Kicanovic also deserves to be in the other one in Springfield too, where his great teammate at Partizan and the Yugoslanian national team Praja Dalipagic already is. He now spends a lot of time in his hotel at the beautiful mountain of Zlatibor and, from time to time, watches basketball on TV.

To end this entry, and on a personal note, it remains a regret of mine that Dragan Kicanovic was not included in the list of 35 players that were recognized by Euroleague Basketball to celebrate the competition's 50th anniversary.

The jury was more than qualified, but the figure of the genius Kicanovic escaped their decision. It's true that he didn't win any European crowns, that he didn't play for any big teams in Europe and that he retired young. But he was one of the Greats, with a capital G.

http://www.basketrieti.com/public/media/photos/bd9cf50acabc4c6a8e56247751b09628.jpg

POSTED BY
Vladimir Stankovic

DATE:
Saturday, October 29, 2011

http://www.euroleague.net/features/voices/2011-2012/vladimir-stankovic/i/88762/6180/dragan-kicanovic-the-cacak-genius